Ultra montes

W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego

Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)
 


"Absolute quidem necessarium est illud sine quo nullus salutem consequi potest, sicut gratia Christi, et sacramentum Baptismi, per quod aliquis in Christo renascitur. Ex suppositione autem est necessarium sacramentum poenitentiae, quod quidem necessarium non est omnibus, sed peccato subiacentibus... Peccatum autem, cum consummatum fuerit, generat mortem, ut dicitur Iac. I. Et ideo necessarium est ad salutem peccatoris quod peccatum removeatur ab eo. Quod quidem non potest fieri sine poenitentiae sacramento, in quo operatur virtus passionis Christi per absolutionem sacerdotis simul cum opere poenitentis, qui cooperatur gratiae ad destructionem peccati. Sicut enim dicit Augustinus: Qui creavit te sine te, non iustificabit te sine te. Unde patet quod sacramentum poenitentiae est necessarium ad salutem post peccatum, sicut medicatio corporalis postquam homo in morbum periculosum inciderit". (S. Thomas de Aquino, Summa theologica, IIIª q. 84 a. 5 co)

-------------------

"Absolutnie konieczne do zbawienia jest to, bez czego nikt nie może doń dojść, a mianowicie łaska Chrystusowa oraz sakrament chrztu, przez który człowiek odradza się w Chrystusie. Jeśli zaś chodzi o sakrament pokuty, to konieczność jego jest tylko warunkowa, ponieważ jest on konieczny tym, którzy są w grzechu, nie zaś wszystkim... Lecz grzech – jak mówi św. Jakub – «gdy będzie wykonany, rodzi śmierć» (Jak. 1, 15). Koniecznym tedy jest dla zbawienia grzesznika, by grzech został od niego usunięty. Otóż, nie może to się stać bez sakramentu pokuty, w którym działa moc męki Chrystusowej, przez rozgrzeszenie kapłana, połączone z aktami penitenta współdziałającego z łaską celem usunięcia grzechu. Tak, jak to mówi św. Augustyn: «Ten, który cię stworzył bez ciebie, nie usprawiedliwi cię bez ciebie». Jest więc rzeczą oczywistą, że sakrament pokuty jest konieczny do zbawienia, po popełnieniu grzechu, podobnie jak lekarstwo cielesne potrzebne jest, gdy człowiek popadnie w chorobę". (Św. Tomasz z Akwinu, Suma teologiczna, IIIª q. 84 a. 5 co)

"Pod sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 73. Maj 2016 (nowość)

Ks. Zygmunt Golian. Konferencje majowe. Rozmyślania na każdy dzień maja ( PDF )

Ks. Franciszek Proschwitzer. Matka Boska w roku kościelnym. Nabożeństwo majowe w 32 rozmyślaniach

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  * 

NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (6 KWIETNIA 2016)

Św. Pius X, Papież. Pierwsze początki katechizmu dla małych dziatek. - Katechizm Krótki. - Katechizm Większy. - Nauka o świętach Pana Jezusa, Matki Boskiej i Świętych Pańskich. - Krótka Historia Religii. ("P. Dlaczego znak Krzyża świętego jest znakiem chrześcijanina? O. Znak Krzyża świętego jest znakiem chrześcijanina dlatego, że służy do odróżnienia chrześcijan od niewiernych. P. Co wyraża znak Krzyża świętego? O. Znak Krzyża świętego wyraża główne tajemnice wiary naszej świętej. P. Które są główne tajemnice wiary naszej świętej? O. Główne tajemnice wiary naszej świętej są dwie: 1) że Bóg jest jeden we trzech Osobach; 2) że druga Osoba Trójcy Przenajświętszej, to jest Syn Boży stał się człowiekiem, cierpiał i umarł za nas". – Katechizm Krótki, s. 6) (nowość, djvu)

Papież Pius IX. Modlitwa o nawrócenie kacerzy i schizmatyków. (O Maryjo, Matko miłosierdzia i ucieczko grzeszników, prosimy Cię, spojrzyj swymi litościwymi oczami na kacerskie i schizmatyckie narody. Ty jesteś Stolicą mądrości, oświeć więc ich rozum tak okropnie pogrążony w ciemnościach nieznajomości i grzechu, żeby jak najjaśniej poznali święty, katolicki, apostolski i rzymski Kościół jako jedyny prawdziwy Kościół Jezusa Chrystusa, poza którym nie można znaleźć ani świętości, ani zbawienia) (nowość)

Bp Karol Ludwik Gay, Sufragan Diecezji Poitiers. Wykład tajemnic Różańca świętego (uzupełniono)

Bp Karol Ludwik Gay. Wykład tajemnic Różańca św. O nabożeństwie Różańca świętego. ( PDF ) (Nabożeństwo Różańca, tak szerokie już zajmujące miejsce we wspaniałym szeregu nabożeństw katolickich, jest bez wątpienia jedną z głównych praktyk, jakich Kościół używa na uczczenie Najświętszej Panny Maryi. Nabożeństwo to całe polega na dogmacie, i całe jest pełne tego dogmatu, na którym się opiera... W modlitwach, z których się składa ten Psałterz Mariański, wszystkie główne i konieczne prawdy wiary znajdują się wyraźnie lub włącznie wypowiedziane: jedność natury Boskiej, Trójca Święta, doskonałości Boga, Opatrzność Jego, Wcielenie Słowa, Odkupienie rodzaju ludzkiego; istnienie, natura, posługiwania Aniołów świętych, złość Aniołów upadłych i ich poduszczenia do złego; Niepokalane Poczęcie, nienaruszone panieństwo i Macierzyństwo Najświętszej Panny Maryi; nieśmiertelność duszy ludzkiej, skażenie natury ludzkiej przez grzech, usprawiedliwienie przez łaskę, przysposobienie nasze za synów Bożych, szczęśliwość zgotowana nam w niebie, nadzieje nasze i niewzruszona, na której się opierają, podstawa, walki nieodzownie nas czekające, i sposób wyjścia z nich zwycięsko, niezbędna potrzeba nadprzyrodzonej pomocy Bożej do wytrwania w sprawiedliwości; obowiązki nasze względem Boga, względem Chrystusa Pana, względem Panny Maryi, względem Świętych, względem bliźniego, względem nas samych: wszystko to, dla umiejącego zastanowić się i chcącego zrozumieć, zawiera się rzeczywiście w Pozdrowieniu anielskim i w poprzedzającej je Modlitwie Pańskiej. Ktokolwiek odmawia je z wiarą i zastanowieniem, tym samym wyznaje w skróceniu wszystkie one prawdy wiary. A jeśli do tego jeszcze dodamy ten szereg tajemnic, których rozważanie powinno towarzyszyć ustnemu odmówieniu modlitwy, a które, jak wyżej powiedzieliśmy, wchodzą w skład i w samąż istotę nabożeństwa różańcowego: wtedy doprawdy trudno już dopatrzyć, co by jeszcze nie dostawało do sprawdzenia tego co powiedzieliśmy, że Różaniec, na podobieństwo Psałterza, zawiera w sobie wszystką wiarę i naukę chrześcijańską, i że w braku innych do tego sposobów, można by z niego samego wyprowadzić wszystkie zasadnicze jej prawdy) (nowość)

Ks. Piotr Collet CM, Doktor Teologii. Medytacje rekolekcyjne. ("Autor tych medytacji to znany powszechnie teolog, kapłan Zgromadzenia XX. Misjonarzy Piotr Collet, żyjący w wieku XVIII. Doktor i profesor św. teologii zażywał wielkiej powagi, a i dzisiaj jeszcze jego teologia moralna (w 17-tu tomach), jak niemniej i podręcznik teologii moralnej (w 7-miu tomach) są wielce cenione. Pisma jego teologiczne są mnogie i pełne nauki, a szczególniej o odpustach i w przedmiocie teologii moralnej. Ale przy tym jako przewodnik duchowny odznaczał się wielką znajomością serca ludzkiego i doskonale umiał wskazywać jego słabości, a poruszać je wymową. Świątobliwość jego szanowana wielce, dodawała szczególnego namaszczenia jego słowom". – s. 1) (nowość, djvu)

O. Leon Pyżalski CSsR. Droga dziecięctwa duchownego. Rozmyślania na wszystkie dni roku. ("W dziejach nawrócenia i uświęcenia prawie każdej duszy odgrywa czytanie pobożnych książek nadzwyczajnie ważną rolę, z czego należy wnioskować, że Duch Święty pociągający dusze do siebie i sprawujący w nich postęp coraz dalszy w miłości Bożej posługuje się często słowem pisanym dla oświecenia umysłów i rozniecenia w sercach Boskiego ognia... Kto zaniedbuje czytania książek duchownych wprost z lenistwa, pożegnał się widocznie z myślą o postępie w cnocie. Owszem, dodać nawet trzeba, że wielu chrześcijan przez taką niedbałość naraża wieczne swoje zbawienie. Iluż jest po dziś dzień katolików, którzy mając bardzo niedokładną znajomość nauki objawionej zmuszeni są słuchać co chwila zarzutów przeciwko prawdzie katolickiej, skutkiem czego poczyna się chwiać ich wiara. A jednak nie poczuwają się do obowiązku rozszerzenia i pogłębienia swoich wiadomości religijnych przez odpowiednie czytanie". – Część IV, ss. 229-230) (uzupełniono, djvu)

"Przegląd Kościelny". Jurysdykcja kościelna i jej uzupełnienie. ( PDF ) (W nauce o Sakramencie Pokuty jest rozdział o jurysdykcji bez wątpienia najważniejszy...; a ileż to razy, kiedy się nasuwają większe trudności, wciska się prawie na usta aksjomat: Ecclesia supplet? Często uciekają się do niego moraliści; dlatego warto się bliżej nad nim zastanowić ze stanowiska dogmatycznego i praktyczno-moralnego. Supplere – uzupełnić, znaczy wyrównać jakiś brak istniejący, który nie usunięty mógłby unieważnić akt następny; po którego zaś usunięciu nie można już kwestionować ważności aktu. Chodzi tu zatem o moment potrzebny do wywołania skutku zamierzonego, o uzupełnienie zdolności działania. Jeżeli zaś po akcie dokonanym zaczepia się ważność skutku, którą władza kościelna może ex post uznać, to to uznanie nazywa język kościelny sanacją... Elbel i Sporer stawiają pewną różnicę co do pewności, z jaką można przyjąć uzupełnienie ze strony Kościoła; Elbel ogranicza i ważność na causa magnae utilitatis aut necessitatis, chociaż korzystanie z jurysdykcji prawdopodobnej nazywa probabile licitum. Sporer mówi o "rationabilis causa", ale dodaje, że w innych przypadkach "nullo modo probabile vel verisimile, tunc Ecclesiam velle supplere defectum et conferre jurisdictionem". I ma słuszność po swojej stronie, jeżeli rozumie, że Kościół uzupełnia zawsze, kiedy może przypuścić rozumne korzystanie z jurysdykcji prawdopodobnej) (nowość)

Ks. Benedict Hughes CMRI. "Papież" Franciszek kontra św. Franciszek. Haniebna karykatura Wielkiego Świętego. ( PDF ) (Św. Franciszek byłby przerażony widząc jak jego imię zostało wykorzystane w soborowym kościele do propagowania fałszywego pokoju. W 1986 roku Jan Paweł II zwołał spotkanie przywódców religijnych całego świata, wszystkich wyznań, którzy mieli się zgromadzić w bazylice św. Franciszka w Asyżu by tam modlić się o pokój. Cóż za kpina z pokornego św. Franciszka! Albowiem był on nade wszystko wiernym katolikiem, stanowczo trzymającym się nauczania jedynego prawdziwego Kościoła założonego przez naszego Pana i Zbawiciela. Nowy ekumenizm Vaticanum II, w którym wszystkie fałszywe religie są wychwalane jako środki prowadzące dusze do Boga byłby obrzydliwością dla pobożnego św. Franciszka, który był zawsze całkowicie wierny wobec wiary przekazanej przez Apostołów. Czy to zbieg okoliczności, że niedługo po tym zgromadzeniu Asyż nawiedziło wielkie trzęsienie ziemi, powodując nieodwracalne uszkodzenia bezcennych fresków w bazylice i pozbawiając życia wielu dusz?... Krzewienie fałszywej koncepcji pokoju w imię św. Franciszka, to nie jedyne wypaczenie jego spuścizny. Współcześni modernistyczni "papieże" powoływali się również na tego świętego jako patrona ruchu zielonych. W 1979 roku Jan Paweł II ogłosił św. Franciszka "patronem ekologii". Kolejny jego następca Franciszek ogłosił minionej wiosny encyklikę Laudato Si (24 maja 2015), której tytuł stanowią słowa zawarte w Pochwale stworzeń (nazwanej też Pieśnią słoneczną) napisanej przez św. Franciszka... Coraz bardziej, przez ich słowa i czyny zdajemy sobie sprawę, że religia Vaticanum II jest nową religią, która całkowicie zmieniła główny cel jakim było dążenie do świętości przez unikanie grzechu i życie w łasce, na prowadzenie wygodnej, naturalistycznej, skupionej na człowieku egzystencji... Widzimy jak dalece sekta Novus Ordo odeszła od nauczania i praktyki katolickiego Kościoła, który rzekomo – jak ciągle twierdzą moderniści – reprezentuje. Ale zapożyczenie św. Franciszka z Asyżu – jednego z najukochańszych świętych Boga – jako wspierającego w jakiś sposób tę farsę, jest na pewno bluźnierstwem, któremu Bóg nie pozwoli ujść płazem. Albowiem Bóg jest zazdrosny o Swoich świętych. Niechaj nasz ukochany św. Franciszek wstawia się za nami i pomaga nam wytrwać w prawdziwej wierze, którą tak bardzo umiłował i tak doskonale przeżywał) (nowość)

Św. Franciszek z Asyżu. Canticum fratris Solis vel Laudes creaturarum. Pieśń słoneczna albo pochwała stworzeń. ( PDF ) (Altissime, omnipotens, bone Domine, tuae sunt laudes, gloria et honor et omnis benedictio.Tibi soli, Altissime, conveniunt, et nullus homo est dignus te nominare. – Laudatus sis, mi Domine, cum universa creatura tua, principaliter cum domino fratre sole, qui est dies, et illuminas nos per ipsum. – Et ipse est pulcher et irradians magno splendore; de te, altissime, profert significationem... Najwyższy, wszechmogący, dobry Panie, Twoja jest sława, chwała i cześć, i wszelkie błogosławieństwo. – Tobie jednemu, Najwyższy, one przystoją i żaden człowiek nie jest godny mówić o Tobie. – Pochwalony bądź, Panie mój, ze wszystkimi Twymi stworzeniami, szczególnie z szlachetnym bratem słońcem, przez które staje się dzień i nas przez nie oświecasz. – I ono jest piękne i świecące wielkim blaskiem: o Tobie, Najwyższy, oznajmia) (nowość)

Św. Franciszek z Asyżu. List do wiernych. ( PDF ) (Powinniśmy spowiadać się przed kapłanem ze wszystkich grzechów naszych i przyjmować od niego Ciało i Krew Pana naszego Jezusa Chrystusa. Kto nie spożywa Jego Ciała i nie pije Jego Krwi, nie może wejść do Królestwa Bożego... Ci wszyscy zaś, którzy nie trwają w pokucie i nie przyjmują Ciała i Krwi Pana naszego Jezusa Chrystusa, i dopuszczają się występków i grzechów, i ulegają złej pożądliwości i złym pragnieniom, i nie zachowują tego, co przyrzekli, i służą cieleśnie światu cielesnymi pragnieniami, troskami i zabiegami tego świata, i troskami tego życia, oszukani przez szatana, którego są synami i jego uczynki pełnią, są ślepi, ponieważ nie widzą prawdziwego Światła, Pana naszego Jezusa Chrystusa. Ci nie mają mądrości duchowej, bo nie mają w sobie Syna Bożego, który jest prawdziwą Mądrością Ojca. O nich jest powiedziane: mądrość ich została pochłonięta (por. Ps 106, 27). Widzą, poznają, wiedzą i postępują źle, i świadomie gubią dusze swoje... Lecz niech wiedzą wszyscy, że gdziekolwiek i w jakikolwiek sposób umarłby człowiek w grzechu śmiertelnym bez zadośćuczynienia, a może zadośćuczynić, a nie zadośćuczynił, szatan porywa jego duszę z jego ciała z takim uciskiem i męką, o jakich nikt wiedzieć nie może, o ile tego nie doznaje. I wszystkie bogactwa i władza oraz wiedza, o których sądził, że je posiada, zostają mu odjęte... Ciało jedzą robaki; i tak gubi ciało i duszę w tym krótkim życiu i pójdzie do piekła, gdzie będzie cierpiał męki bez końca) (nowość)

S. Franciscus Assisiensis. Epistola ad fideles. ( PDF ) (Debemus siquidem confiteri sacerdoti omnia peccata nostra; et recipiamus corpus et sanguinem Domini nostri Jesu Christi ab eo. Qui non manducat carnem suam et non bibit sanguinem suum, non potest introire in regnum Dei... Omnes autem illi, qui non sunt in poenitentia et non recipiunt corpus et sanguinem Domini nostri Jesu Christi, et operantur vitia et peccata, et qui ambulant post malam concupiscentiam et mala desideria, et non observant, quae promiserunt, et serviunt corporaliter mundo carnalibus desideriis, curis et sollicitudinibus huius saeculi et curis huius vitae, decepti a diabolo, cuius filii sunt et eius opera faciunt, caeci sunt, quia verum lumen non vident Dominum nostrum Jesum Christum. Sapientiam non habent spiritualem, quia non habent Filium Dei in se, qui est vera sapientia Patris; de quibus dicitur: Sapientia eorum devorata est (Ps 106, 27). Vident, agnoscunt, sciunt et faciunt mala; et scienter perdunt animas... Sed sciant omnes, quod ubicumque et qualitercumque homo moriatur in criminali peccato sine satisfactione et potest satisfacere et non satisfecit, diabolus rapit animam eius de corpore suo cum tanta angustia et tribulatione, quantam nullus scire potest, nisi qui recipit. Et omnia talenta et potestas et scientia, quam putabat habere, auferetur ab eo... Corpus comedunt vermes; et ita perdit corpus et animam in isto brevi saeculo et ibit in inferno, ubi cruciabitur sine fine) (nowość)

Ks. Włodzimierz Piątkiewicz SI. Mistyczne Ciało Chrystusa a charaktery sakramentalne. Studium dogmatyczne (nowość)

Ks. Włodzimierz Piątkiewicz SI. Mistyczne Ciało Chrystusa a charaktery sakramentalne. Słowo wstępne. (Na treść niniejszej pracy złożyły się cztery artykuły, drukowane w "Przeglądzie Powszechnym", w lutym i kwietniu 1902 r., w marcu i kwietniu 1903 r. Ogłaszając je obecnie – z nieznacznymi tylko zmianami i dopełnieniami – w oddzielnej broszurze, na to jedno chcielibyśmy zwrócić tu uwagę, co podniósł tak trafnie w ostatnim swym przedśmiertnym dziele ś. p. ks. Marian Morawski: "Nie jest prawdą, żeby teologia tylko dla teologów była. Tylko teolog pisać o niej może, ale każdy wykształcony chrześcijanin może zrozumieć z niej wszystko, co mu się w sposób odpowiedni wyłoży. Każdy też chrześcijanin może być święcie ciekaw wielkich rzeczy, których teologia uczy...") (nowość)

Ks. Włodzimierz Piątkiewicz SI. Mistyczne Ciało Chrystusa a charaktery sakramentalne. Wprowadzenie. (Kościół katolicki naucza, jak wiadomo, że w trzech sakramentach: chrzcie, bierzmowaniu i kapłaństwie tajemnicze jakieś i nadprzyrodzone znamię, zwane już od czasów św. Augustyna charakterem sakramentalnym, wyciska się na duszy i tak silnie z nią spaja, iż nigdy już startym ani usuniętym być nie może, i skutkiem tego nie dopuszcza ponownego przyjęcia tych sakramentów, jeśli tylko raz ważnie, choćby nawet poza prawdziwym Kościołem były przyjęte. Nauka ta jest już od dawna dogmatem wiary katolickiej, określonym uroczyście na Soborze Trydenckim... charakter sakramentalny, jak to sama jego nazwa dość jasno zdaje się wskazywać, nie może być uważany ani za jakiś tylko tytuł, czy prawo, z ważnego przyjęcia sakramentu nabyte, ani za inną tego rodzaju odnośnię, mającą byt i znaczenie w sferze wyłącznie logicznej lub moralnej. Koniecznie pojąć go trzeba realnie, jako coś fizycznego, nie materialnego oczywiście, lecz duchowego; coś w rodzaju piętna, lub – jak mawiali Ojcowie Kościoła – "mistycznej pieczęci", którą moc Boża wyciska na samej fizycznej istocie duszy naszej, i skutkiem tego wywołuje w tej duszy realną przemianę, nadając jej nowy jakiś wygląd i jakby blask, prawdziwy i rzeczywisty, chociaż nadprzyrodzony) (nowość)

Ks. Włodzimierz Piątkiewicz SI. Mistyczne Ciało Chrystusa a charaktery sakramentalne. Część pierwsza. (Jeśli się nieraz mówi, że Chrystus po dziś dzień rządzi Kościołem, nie można tego zdania tak rozumieć, jak gdyby w każdym akcie rządów kościelnych konieczną była osobista, choć niewidzialna interwencja i współdziałanie Chrystusa. Również kiedy mówimy, że Chrystus jest nauczycielem Kościoła, do usprawiedliwienia tej nazwy, w wielu przynajmniej wypadkach, wystarcza fakt, że Chrystus kiedyś przed wiekami osobiście nauczał, a potem ustanowił swoich zastępców, którzy dalej Boską Jego naukę w Jego duchu i imieniu przedkładają. Kiedy jednak mówimy, że Chrystus uświęca i ożywia Kościół – zdanie to ma zupełnie inne znaczenie. Nie może się ono odnosić do działalności samych tylko zastępców Chrystusa Pana w Jego arcykapłańskim urzędzie, tj. do biskupów i kapłanów Nowego Zakonu; dary bowiem łaski przez samego tylko Boga wlane do duszy być mogą. Kapłan, żywe narzędzie Boga-Uświęciciela, spełnia zewnętrzny tylko obrządek sakramentalny, do którego z woli Bożej łaska uświęcająca jest przywiązana; niewidome namaszczenie i przeobrażenie dusz sprawia bezpośrednio mocą swą Bożą najwyższy Arcykapłan Nowego przymierza, Chrystus Zbawiciel nasz, Bóg i Człowiek w jednej osobie. On w tajemniczy sposób udziela się każdej z osobna duszy, i przenikając ją jakimś promieniowaniem swej Bożej świętości, tym samym uświęca ją i czyni uczestniczką wyższego, Bożego porządku – owszem samej Bożej natury, jak śmiało i bez wahania wyraża się św. Piotr Apostoł [2 list, I, 4]) (nowość)

Lucjan Siemieński. Dzieje narodu polskiego (Wieczory pod lipą) (nowość)

Lucjan Siemieński. Dzieje narodu polskiego. Przedmowa Wydawców. (Wyborna ta książka, opisująca dzieje Polskiego Narodu, stylem łatwym i dla wszystkich pojęć przystępnym, zyskała zasłużone i powszechne wzięcie, tak, iż pierwsza edycja wkrótce wyczerpaną została... Pan Siemieński, jako dobrze myślący człowiek zrozumiał: że jedyną miarą sądzenia o życiu pojedynczych ludzi i Narodów jest: PRAWO BOŻE; i że tym samym Historia państw chrześcijańskich nie powinna być czym innym, jak przedstawieniem wypadków, świadczących, o spełnionej lub zaniedbanej powinności, którą na nas włożyło prawo odkupienia... Jeżeli zaś dawniej to jest przed łaską odkupienia, czuli się już być ludzie pod rządem Bożym, o ileż więcej dzisiaj rozumieć powinni zależność swoją od nieba, kiedy się Bóg do człowieka osobiście zniżył, i nie tylko prawo pisane, ale prawo żywe w sobie samym mu zostawił. – W wiekach więc naszych, tak pojedynczy człowiek jak i naród nosi we własnym sumieniu nieomylną miarę i wagę dobrych lub złych uczynków, sam się porównywa z wzorem doskonałości który mu Bóg w osobie swojej przedstawił, sam się sądzi, a oceniać może powody kary lub zasługi. – Dlatego też i źródło szczęścia lub nieszczęścia narodów nie jest już zagadką, ale jest dla wszystkich jasnym, bo wiemy: iż z dopełnienia prawa Bożego płynie życie, a z onego zaniedbania płynie upadek i śmierć narodu... Szanujże więc młodzieży Polska i kochaj w gruzach nawet Ojczyznę twoją. – Niechaj ci każda pamiątka, każdy ułamek dawnej jej budowy, będzie miły i drogi. – Kochaj Polskę jako naród nad inne powołany, w którym Bóg skład słowa swojego uczynił, a w wielkie cnoty chrześcijańskie jakby arkę przyszłego ze światem przymierza uposażył. – Szanuj wiarę ojców twoich jako zakład nieśmiertelności, jako pewnik dla sumienia, jako drogowskaz dla życia. Szanuj ojczystą mowę twoją, albowiem jest ona właściwym wyrazem twego ducha i dźwięczna jest ona Bogu, a w narodzie jest znakiem, po którym się ludzie jednej rodziny poznają) (nowość)

Lucjan Siemieński. Wieczory pod lipą. Wieczór I. (Dzieci przychodzą pod lipę. – Co to była za księga, którą miał Dziadunio? – Co to jest Historia? a co naród Polski? – Dziadunio tłumaczy i pokazuje dzieciom mapę kraju Polskiego. – Granice Polski. – Rzeki. – Miasta. – Jakie dawniej narody mieszkały na tej ziemi? – Dziadunio daje dzieciom naukę i zachęca je do cnoty i miłości Ojczyzny; na końcu modli się i błogosławi im) (nowość)

Lucjan Siemieński. Wieczory pod lipą. Wieczór II. (Jako przodkowie nasi Słowianie byli poganami. – Jakim się bogom kłaniali? – Lech przychodzi i zakłada Gniezno. Krakus zabija smoka. Wanda topi się w Wiśle, nie chcąc iść za Niemca. Popiel potruł stryjów, za co go myszy zjadły. Naród obiera sobie Piasta wieśniaka. Piastowi pokazują się Aniołowie, i chrzczą mu syna Ziemowita. Wnuk Ziemowita, Ziemomysł ma ślepego syna Mieszka, który cudem przejrzał) (nowość)

Lucjan Siemieński. Wieczory pod lipą. Wieczór III. (Jak Mieszko miał siedem żon, a nie miał dzieci i jak mu Pustelnicy poradzili, aby wziął jedną. Żeni się z Dąbrówką księżniczką czeską; za jej namową przyjmuje Chrzest św.; każe bałwany pogańskie obalać. Bóg mu daje synów. Najstarszy Bolesław braci wypędza i sam panuje. – Cesarz niemiecki Otto III, odwiedza go w Gnieźnie i kładzie mu koronę na głowę. – Bolesław dużo krajów podbija. Idzie na Ruś, bierze Kijów i w bramę złotą mieczem uderza. – Powieść o pięciu Męczennikach w Kazimierzu. O sprawiedliwości Bolesława i o jego śmierci) (nowość)

Z "Róży Duchownej". Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono)

Z "Róży Duchownej". Różaniec lichwiarza. (Jakub lichwiarz żył tylko z podstępstw, zdzierstw i łupiestwa, jednak pomimo to wielkie miał nabożeństwo do różańca św. Co wieczór odmawiał cały różaniec św. w celu wypłacenia Bogu tego, co ludziom ukradł. Wieluż to podobnie postępuje, głusząc sumienie małą rzeczą dobrą, którą uda się im od czasu do czasu spełnić, niepomni słów Pisma św., że nie każdy, co mówi Panie, Panie, wejdzie do królestwa wiecznego) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba. XII. O straży nad zmysłami wewnętrznymi. (Cokolwiek nasuwa się twym myślom, badaj to jak najskrzętniej. W tym celu zbadaj: jaką jest ta rzecz sama w sobie, bez względu na wszystko inne, jakie ma przymioty, jaki cel, jakie okoliczności, jaki pożytek; czy to wchodzi w zakres twych obowiązków, i twej władzy, lub nie; jeżeli odpowiedź na te pytania wypadnie przecząco, odsuń tę myśl od siebie i opieraj się jej według możności. Bóg Wszędzieobecny widzi jak najdokładniej wszystkie tajniki twego serca i nie ma nic tak skrytego, iżby nie było dostępne dla Jego oka. Strzeż się, byś w Jego obecności nie myślał o tym, o czym w obecności człowieka uczciwego wstydziłbyś się mówić. Myśl twa niech będzie spokojna, prosta, czysta i wolna od wszelkiej złośliwości. Niech będzie taką, iżbyś zapytany niespodziewanie: o czym myślisz, mógł bez zawstydzenia się wyjawić to, co w sercu nurtuje. Wstydź się myśleć, o czym wstyd mówić. Zatamujesz przystęp złym myślom, jeżeli będziesz zawsze zajęty dobrymi) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Droga do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Droga do nieba. XII. O uczuciach wewnętrznych. Jak panować nad imaginacją. Gruntowne zasady w umyśle zaszczepiać. O panowaniu nad zmyślnością i jej złymi żądzami. Rozmaite na to przepisy. (O jakimkolwiek przedmiocie myśleć zaczniesz, oglądaj go wszechstronnie: jaka jest jego niezależnie od wszelkich ubocznych względów natura, jakie własności, jaki cel, jaki użytek, z jakimi na koniec okolicznościami jest związany? czy do ciebie należy? czy jest w twojej mocy? Inaczej żadnego mu nie dawaj do siebie przystępu i opieraj się mu jak możesz. Bóg wszędzie obecny widzi jasno najskrytsze twojego serca tajniki, i nic nie jest tak tajemniczego, co by przed Jego okiem ukryć się mogło. Pamiętaj więc, żebyś w Jego obecności nie myślał tego, czego byś w obliczu uczciwego człowieka powiedzieć się wstydził. Niech twoje myśli będą łagodne, proste, czyste, od wszelkiej złości wolne; niech będą takie, ażebyś nagle zapytany: co myślisz? mógł bez zarumienienia się jak na dłoni duszę twoją pokazać. Wstyd myśleć o tym, co by wstyd było mówić. Nie dasz przystępu złym myślom, jeśli dobrymi zawsze zajęty będziesz) (nowość)

Joannes Cardinalis Bona OCist. Manuductio ad coelum, continens medullam Sanctorum Patrum, et veterum philosophorum (uzupełniono)

Joannes Card. Bona OCist. Manuductio ad coelum. XII. De sensibus internis. Usus opinionum. Bonis cogitationibus mens imbuenda.  De coercendo appetitu sensitivo ejusque pravis affectionibus. Variae ad id praeceptiones. (Quicquid se tibi cogitandum offert, examina diligenter; quo tecum ipse disserere possis, quae sit ejus rei nudae, et ab omnibus aliis separatae natura, quae proprietates, quis finis, quae circumstantiae, quae utilitas: an ad te spectet, sitque in tua potestate, necne: alioquin nullum ei accessum praebeas, eique repugna; quantum potes. Deus intime praesens occultissima cordis tui clarissime perspicit, nihilque tam abditum est, quod oculis ejus pervium non sit. Vide, ne coram ipso ea volvas in mente, quae coram honesto viro loqui erubesceres. Sint cogitationes tuae placidae, simplices, purae, omnisque malitiae expertes. Tales sint, ut subito interrogatus quid cogites, possis sine pudore palam facere quod intus latet in corde. Pudeat cogitare, quod pudet loqui. Malis cogitationibus aditum obstrues, si bonis semper occuperis) (nowość)

Tomasz a Kempis. De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa (uzupełniono)

Tomasz a Kempis. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa. IV. 6. Interrogatio de exercitio ante Communionem. Jak do Komunii gotować się należy? (Panie! gdy rozważam godność Twoją, a moją nikczemność, wielce truchleję i mieszam się w sobie. Albowiem, jeśli nie przystępuję do Ciebie, uciekam przed życiem; jeśli niegodnie przystępuję, ciężko obrażam Ciebie. Cóż więc mam czynić, Boże mój, Wspomożycielu mój, i Poradniku w każdej potrzebie?) (nowość)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita (uzupełniono)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi... IV. 6. Interrogatio de exercitio ante communionem. (Cum tuam dignitatem, Domine, et meam vilitatem penso, valde contremisco et in me ipso confundor. Si enim non accedo, vitam fugio; et si indigne me ingessero, offensam incurro. Quid ergo faciam, Deus meus, auxiliator meus et consiliator in necessitatibus?... Veni, Domine Iesu, et munda me; lava et exterge me; ut merear puro corde et casto corpore suscipere te, quia non est mihi bonum esse sine te) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes (uzupełniono)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. De passione Domini. (Passionem Domini saepe considera in spiritu 1. vivae fidei et fervidae devotionis: a) ob oculos tibi ponens et quasi praesentia cernens singula passionis momenta; b) semper reminiscens et accurate volvens, quis passus sit, quid, a quibus, pro quibus, cur etc. 2. Tenerae compassionis. a) Compassione te moveri iam sentis, cum bestiam cruciari vides; b) quanto magis si hominem tibi carissimum dire pati videres; c) quid ergo, si vides Iesum, Deum, Redemptorem, benefactorem – pro te et propter te – ex mera dilectione – tam dira et prorsus infanda pati) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. Iesus spinis coronatus. (Iesus spinis coronatus. 1. Quid patiebatur? a) In corpore tormenta terribilia (caput, pars maxime sensibilis doloribusque obnoxia – per spinas grandes, durissimas, acutissimas – non solum vulnerabatur, sed ictibus insuper vehementibus quatiebatur); b) in honore ignominiam nefandam (illudebatur ut rex falsus, stultus, ridiculus – caedebatur in faciem – conspuebatur)) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. Ecce homo! (Ecce homo! Vide in eo 1. Dei amorem a) Patris, qui unicum dilectissimumque tradidit Filium – in tot cruciatus tantamque ignominiam – pro servis vilissimis, contumacibus, rebellibus; b) Filii, qui tantos suscipit dolores, angores, ignominias – licet praevideat, vix ullam sibi habendam gratiam, immo novis peccatis rependendum) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. Iesus crucem bajulans. (Christus baiulans crucem. 1. Considera, a) quomodo Christus, innocentissimus, sanctissimus, qui nec ullum peccatum commiserat nec ullam poenam meruerat – promptissima voluntate in humeros suscipit – crucem vere terribilem, tam ponderosam, prementem, torquentem – licet infirmus, viribus destitutus, cibo potuque tamdiu carens, doloribus vulneribusque exhaustus. b) Baiulat illam patienter sine querela, prompte sine reluctatione, libenter propter Dei honorem ac voluntatem nostramque redemptionem) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. Iesus in cruce exaltatus. (Christus in cruce est exaltatus: 1. ut medius inter coelum terramque hanc illi reconciliaret (luens avaritiam nostram per extremam paupertatem, voluptates per acerbissimos dolores, superbiam per profundissimam humiliationem, inoboedientiam per perfectissimam oboedientiam)) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. De cruce Domini. (Crux Christi sit tibi: 1. Memoriale caritatis, a) quam Iesus ostendit tibi (quam ingentia pro te fecit, tulit, idque ex puro amore); b) quam tu exhibere debes ipsi (saepe eius caritatem, passionem, mortem grato animo recolendo, peccata fugiendo, pro Christo laborando)) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis per omnes anni liturgici dies distributa seu Meditationes ex operibus S. Thomae depromptae (uzupełniono)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De appropriatione Incarnationis Spiritui Sancto. (Formatio corporis Christi quae divina virtute perfecta est convenienter Spiritui Sancto attribuitur, licet sit toti Trinitati communis. Hoc enim congruere videtur incarnationi Verbi. Nam sicut verbum nostrum in mente conceptum invisibile est, exterius autem voce prolatum sensibile sit, ita Verbum Dei secundum generationem aeternam in corde Patris invisibiliter existit, per incarnationem autem nobis sensibile factum est. Unde Verbi Dei incarnatio est sicut vocalis verbi nostri expressio. Expressio autem vocalis verbi nostri fit per spiritum nostrum, per quem vox verbi nostri formatur. Convenienter igitur et per Spiritum Filii Dei ejus carnis formatio dicitur facta) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... In festo Expectationis Partus B. V. M. (Beatus venter qui te portavit. Luc. 11, 27. Venter Beatae Virginis dicitur beatus propter multa. Quia portavit eum qui in seipso summe beatus est. I Tim. 6, 15. Beatus et solus potens, rex regum. Propter summam beatitudinem et Trinitatem quam habuit: fuit enim sponsa Patris, et mater Filii, et habitaculum Spiritus Sancti, juxta illud: Salve mater pietatis et totius Trinitatis nobile triclinium. Quia concepit sine corruptione. Quia portavit eum sine labore. Quia peperit eum sine dolore) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De poenitentia. (Poenitentiam agite. Joannes Baptista annuntiat quamdam novam vitam, sicut dicit Augustinus: «Nullus qui suae voluntatis arbiter constituitur, potest novam vitam inchoare, nisi poeniteat veteris vitae». Et ideo primo monet ad poenitentiam, secundo annuntiat salutem: appropinquabit regnum coelorum. Item poenitentiam agite, per quam est remissio peccatorum. Chrysostomus: Nato filio Dei, Deus misit praeconem in mundum. Et notandum quod aliud est poenitentiam agere, et poenitere. Ille poenitet qui peccata deflet, et flenda non committit. Et sciendum quod totum refertur ad propositum mentis, ut scilicet dicatur: et flenda non committit, id est proponit non committere, hoc enim requirit poenitentia. Poenitentiam autem agere est satisfacere pro peccatis) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De dignis fructibus poenitentiae. (Quis demonstravit vobis fugere a ventura ira? Facite ergo fructum dignum poenitentiae. Matth. 3, 7. I. – Duo sunt quae inducunt ad poenitentiam: recognitio proprii peccati et timor divini judicii. Prov. 15, 27: Per timorem Domini declinat omnis a malo. Job. 19, 29: Scitote esse judicium. Ambrosius et Chrysostomus exponunt de futuro. Quis demonstravit ut recederetis a malo, quasi diceret nullus, nisi Deus. Ps. 84, 8: Ostende nobis, Domine, misericordiam tuam, et salutare tuum da nobis. Rabanus exponit de futuro sic quasi diceret: Bonum est quod agatis poenitentiam, secus quis demonstrabit vobis fugere? Ps. 138, 8: Quo ibo a spiritu tuo et quo a facie tua fugiam? Ira de Deo non accipitur pro affectu mentis, sed pro effectu, unde ejus ira est ultio) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De voce clamante in deserto. (Ego vox clamantis in deserto: Dirigite viam Domini. Joan. 1, 23. Joannes dicit se vocem esse, quia vox origine posterior est verbo, sed notitia prior. Nam verbum, in corde conceptum per vocem prolatam cognoscimus cum sit signum ejus. Deus autem praecursorem misit Joannem, ut Verbum suum ab aeterno conceptum annuntiaretur, et ideo congrue dicit: Ego vox. – Clamantis, id est Joannis in deserto clamantis et praedicantis vel Christi clamantis in ipso... Sed quid clamat? Dirigite viam Domini. Via autem ad recipiendum Deum parata et recta est via justitiae, sec. illud Isai. 26, 7: Semita justi recta est. Tunc enim semita justi est recta, quando homo totus subjicitur Deo, ut scilicet intellectus per fidem, voluntas per amorem, operatio per obedientiam Deo subdantur) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones (uzupełniono)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De habitibus in generali quoad eorum substantiam. (Utrum habitus sit qualitas. Co. – Habitus secundum quem quidpiam ad se vel in ordine ad alterum se habere dicitur, est quaedam qualitatis species de difficili mobilis) (nowość)


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(8 marca 2016)
"Novus Ordo Watch". 
Kiedy Nestoriusz utracił swój urząd? Obalenie zarzutów Johna Salza i Roberta Siscoe ( PDF )

(2 marca 2016)
Św. Cyprian Biskup Kartaginy i Męczennik. 
O modlitwie Pańskiej ( PDF )
S. Cyprianus Episcopus Carthaginensis et Martyr. 
Liber de oratione dominica ( PDF )
Ks. Jan Rosiak SI
.
 Wiara i "doświadczenie religijne" ( PDF )
In orationem dominicam, Tertulliani, S. Cypriani et S. Thomae Aquinatis commentaria
  ( PDF )
Officium parvum Beatae Mariae Virginis. Małe oficjum ku czci Najświętszej Maryi Panny (pacierze). Według brewiarza rzymskiego w tekstach łacińskim i polskim. Wstęp i objaśnienia napisał Br. D. K. III Zakonu św. O. Dominika. Oficjum za zmarłych. Officium defunctorum. Dodatek: Msza święta, litanie i różne nabożeństwa
 ( PDF )
Ks. M. Noel. Nowy wykład katechizmu z ambony
Bp Donald J. Sanborn. 
Bergoglio reklamuje apostazję ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Książka FSSPX o sedewakantyzmie ( PDF )
O. Brunon Vercruysse SI. 
Przewodnik prawdziwej pobożności. Pobudki do czynienia pokuty, wyjęte z rozważania niegodziwości grzechu
Ks. Józef Deharbe SI.
Katechizm rzymsko-katolicki

Konrad von Bolanden. Luter w drodze do narzeczonej
Sac. Petrus Ludovicus Danes. 
Institutiones Doctrinae Christianae, sive Catechismus ad usum seminariorum

(2 lutego 2016)

Bp Donald J. Sanborn. 
Bergoglio podważa dogmat przeistoczenia i potępia katolicki "fundamentalizm" ( PDF )
Petrus. 
Podsumowanie 40 lat lefebryzmu! ( PDF )
Ks. Antoni Krechowiecki
.
 Errata historii co do Papiestwa w kolei wszystkich wieków. Studium krytyczne ( PDF )
P. J. Berthier MS. 
Sententiae et exempla biblica ex Vetere et Novo Testamento excerpta et ordinata
Klementyna z Tańskich Hoffmanowa. 
Pismo święte wybrane z Ksiąg Starego i Nowego Zakonu
Ks. Michał Ignacy Wichert. 
Nauki katechizmowe o Składzie Apostolskim, Przykazaniach Boskich i Kościelnych, o Modlitwie Pańskiej i Sakramentach
Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne. Niedziela Mięsopustna czyli Sześćdziesiątnica
Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła.
Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa w pobożnych rozmyślaniach zawarty
S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes Vitae Christi

(13 stycznia 2016)

"Przegląd Powszechny". S. M. 
Adolf Hitler i jego program ["Mein Kampf"] ( PDF )
A. van Dyle. 
Hitleryzm a religia ( PDF )

(1 stycznia 2016)
Bp Donald J. Sanborn. 
Podsumowanie modernistycznego "Synodu o rodzinie" (2015) ( PDF )
Ks. Tomasz Kowalewski. 
Liturgika, czyli Wykład obrzędów Kościoła katolickiego
O. Leon Pyżalski CSsR. Droga dziecięctwa duchownego. Rozmyślania na wszystkie dni roku
Ks. Jan Domaszewicz.
 Ze skarbnicy wiedzy teologicznej. Studium dogmatyczne na podstawie św. Tomasza, Doktora Anielskiego
O. Hieronim Savonarola OP. 
Triumf Krzyża, czyli O prawdzie Wiary. IV. 7. Kompletna irracjonalność mahometańskiej sekty (PDF)
P. Hieronymus Savonarola OP. 
Triumphus Crucis, sive De veritate Fidei. IV. 7. Mahumetanorum sectam omni ratione carere (PDF)
Fra. Girolamo Savonarola OP. 
Il Trionfo della Croce. IV. 7. Che la setta de' Maomettani è tutta irrazionabile ( PDF )
Fr.. Jérôme Savonarole OP.
Le Triomphe de la Croix. IV. 7. Que la secte des mahométans est toute déraisonnable ( PDF )
Fra. Girolamo Savonarola OP. 
The Triumph of the Cross. IV. 7. The Utter Irrationality of the Mahometan Religion (PDF)
P. Parthenius Minges OFM. 
De excellentia religionis christianae ( PDF )
S. Vincentius Ferrerius OP.
Tractatus de vita spirituali

(30 listopada 2015)
O. Jakub Cristini CSsR. 
Rozmyślania na wszystkie dni całego roku z pism św. Alfonsa Marii Liguorego
P. Jacobus Illsung SI. 
Verba vitae aeternae. Ex quatuor Evangelistis deprompta atque in argumenta quotidianae meditationis digesta
Bp Mark A. Pivarunas CMRI. 
Wizyta antypapieża Franciszka w USA i "Synod o rodzinie" (2015) ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Ohyda spustoszenia! Bergoglio wspiera przestępców, komunistów i zboczeńców ( PDF )
Kapłan Archidiecezji Gnieźnieńskiej. 
Grzechy wołające o pomstę do nieba ( PDF )
Ks. Jakub Górka.
Cześć Maryi. O pobudkach i środkach nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny
Ks. Piotr Ximenes. 
Krótki wykład świętych Ewangelii na niedziele i święta całego roku

(31 października 2015)
"The Reign of Mary". Czy Franciszek jest prawdziwym papieżem? - dlaczego to ma znaczenie ( PDF )
P. Joannes Baptista Lohmann SI, P. Victor Cathrein SI. 
Vita Domini Nostri Jesu Christi e quatuor Evangeliis ipsis ss. librorum verbis concinnata
Ks. Edward Górski. Jezus Chrystus w świetle Ewangelii

(1 października 2015)
O. Henryk Jackowski SI. Ewangelie niedzielne i świąteczne z objaśnieniami. Wydanie piąte
Ks. Benedict Hughes CMRI. Nowa encyklika: Bergoglio wykorzystuje koniunkturę na "zmiany klimatyczne"
"Myśl Katolicka". 
Około integralizmu katolickiego ( PDF )
S. Alphonsus Maria de Ligorio, Ecclesiae Doctor. 
Opera dogmatica. (Ex italico sermone in latinum transtulit, ad antiquas editiones castigavit notisque auxit Aloysius Walter CSsR)

(10 września 2015)
Bp Donald J. Sanborn. Przeciw mentewakantyzmowi. ( PDF )
Dusza potępionej. 
List z piekła. "Nie módl się za mnie - jestem potępiona!" ( PDF )
Ks. Franciszek de Ligny SI. 
Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa z czterech Ewangelistów zebrany i ułożony, potrzebnym wykładem powiązany, a uwagami objaśniony; tudzież Dzieje Apostolskie
Św. Jan od Krzyża, Doktor Kościoła. 
Noc Ciemności i Pieśń Duchowa
Ks. Jan Józef Gaume. 
Zasady i całość wiary katolickiej czyli wykład jej historyczny, dogmatyczny, moralny, liturgiczny, apologetyczny, filozoficzny i socjalny, od stworzenia świata aż do naszych czasów
Ks. A. Kraetzig SI.
 Janssen i historia reformacji ( PDF )
O. Tilmann Pesch SI.
Chrześcijańska filozofia życia


KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF

KATECHIZMY KATOLICKIE I NAUKI KATECHIZMOWE

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Jezus Chrystus, Zbawiciel świata ( PDF )

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii ( PDF )

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami)

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych ( PDF )

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła.Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy) ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dziewięć nauk o Sercu Jezusowym, jako Sercu Kościoła ( PDF )

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie ( PDF )

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

Henryk Hello. Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia - wolność wyznania - wolność prasy - wolność nauczania ( PDF )

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści

Ks. Andrzej Macko. Znaczenie encykliki o modernizmie ( PDF )

Ks. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół

Ks. Anthony Cekada. Tradycjonaliści, nieomylność i Papież ( PDF )

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Sedewakantyzm ( PDF )

"The Reign of Mary". Stanowisko Teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )

Ks. Józef Stagraczyński. Historia biblijna. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa

O. Paweł Segneri SI. Kazanie o Bóstwie Chrystusowym ( PDF )

O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego i kilka innych rozważań pobożnych ( PDF )

O. Jan Tauler OP. Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku ( PDF )

Św. Piotr Alkantary. Pokój duszy ( PDF )

Ks. Wawrzyniec Scupoli. Utarczka duchowa czyli nauka poznania, pokonania samego siebie, i dojścia do prawdziwej doskonałości chrześcijańskiej

Bp Jan Piotr Camus. Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego

Św. Alfons Maria Liguori, Biskup i Doktor Kościoła. O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy ( PDF )

O. Fryderyk William Faber. Postęp duszy, czyli wzrost w świętości

O. Gabriel Paláu SI. Katolik uczynkiem i prawdą (73 artykuły formacyjne)

Bp Michał Nowodworski. Kilka słów Ojców i Nauczycieli Kościoła dla tych, którzy szemrzą w przeciwnościach i cierpieniach ( PDF )

Abp Józef Bilczewski. List pasterski o czci Najświętszej Maryi Panny

Ks. Zygmunt Golian. Konferencje majowe. Rozmyślania na każdy dzień maja ( PDF )

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy Dawida na język polski wierszem przełożone. (Wydanie drugie)

Ks. Adam Gerstmann. Święty Augustyn jako teolog, duszpasterz, człowiek ( PDF )

Ks. Jakub Balmes. Fanatyzm i indyferentyzm, ich źródła i następstwa

T. W. "Człowiek" Ernesta Hello

Ks. Władysław Michał Dębicki. Wielkie bankructwo umysłowe. Rzecz o nowoczesnym skrajnym sceptycyzmie naukowo-filozoficznym
(15 artykułów o filozofii nowożytnej)

Ks. Antoni Langer SI. Św. Tomasz z Akwinu i dzisiejsza filozofia

Ks. Jan Badeni SI. Życie św. Ignacego Loyoli, założyciela zakonu Towarzystwa Jezusowego

Kardynał M. Wiseman. Fabiola. Powieść z czasów prześladowania chrześcijan w roku 302

Ultra montes (www.ultramontes.pl)
Redaguje kolegium:
Mariusz Gruszeczka, Michał A.Nowak, Mirosław Salawa.
Współpraca:
Iwona Olszewska.
Kontakt: poczta@ultramontes.pl
© Wszelkie prawa zastrzeżone.
Kraków 2004-2016