Ultra montes

W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego

Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)
 


"Należy więc miłować Pana Boga, dając Mu pierwszeństwo przed wszystkim innym; winniśmy być gotowi raczej życie stracić, niż Jego łaskę. – Nasza miłość winna być dalej życzliwą; powinniśmy pragnąć, aby wszyscy Boga kochali, a przynajmniej modlić się o nawrócenie tych, którzy Go nie kochają. – Miłość nasza winna być ożywiona skruchą; serca nasze powinny być przejęte żalem za grzechy, nie tyle, iż się przez nie utraciło niebo, a zasłużyło na piekło, jak raczej, że obraziliśmy Boga, dobroć nieskończoną. – Nasza miłość powinna być złączona z poddaniem się woli Pana Boga; powinniśmy Mu często składać z siebie ofiarę, by czynił z nami, co zechce. – Na koniec trzeba kochać Pana Boga miłością cierpliwą, nie przejmując się zniewagami i cierpieniami; owszem powinniśmy pragnąć cierpień i upokorzeń dla miłości Pana Jezusa. – Taka miłość jest miłością mocną; po niej można poznać prawdziwych miłośników Pana Boga. Szczęśliwy, kto ją posiada". (Św. Alfons Maria Liguori, Rozmyślania na wszystkie dni całego roku. Tom II. Toruń 1935, ss. 378-379)

"Pod sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 77. Wrzesień 2016 (nowość)

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  * 

NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (25 WRZEŚNIA 2016)

Pismo święte. Wypisy. Podręcznik szkolny. Z polecenia i z przedmową J. Em. Ks. Kardynała Dalbora, Arcybiskupa Gnieźnieńskiego i Poznańskiego, Prymasa Polski. ("W nauczaniu wiary naszej św. stanowi Słowo Boże zawarte w Piśmie św. główną podstawę. Kościół katolicki uznaje wprawdzie dwa źródła wiary św.: Pismo św. i Tradycję, lecz na pierwszym miejscu stawia prawdy Boże, spisane pod natchnieniem Ducha Świętego... Nie jest to podręcznik tylko dla szkół; ma on służyć także dorastającym i dorosłym, nie mającym możności czytania całego Pisma św. Pragnę całym sercem, aby książka niniejsza przyczyniła się do jak najszerszego rozbudzenia zamiłowania do czytania Słowa Bożego i rozkoszowania się jego głębokimi i uświęcającymi naukami. – † Edmund, Kardynał Arcybiskup", – ss. V-VI) (nowość, djvu)

Ks. Dr Jan Czuj, Profesor Uniwersytetu WarszawskiegoPatrologia. ("Patrologią nazywamy systematyczną naukę o życiu i pismach Ojców Kościoła. Do jej zakresu należą także ci starożytni autorzy kościelni, którzy nie będąc wprawdzie Ojcami Kościoła, wywarli jednak wpływ na rozwój i kształtowanie się nauki kościelnej. Ponieważ zaś patrologia posiada wiele punktów stycznych z literaturą heretycką, więc i tej nie może pomijać milczeniem. Z patrologią spokrewniona jest patrystyka, czyli zestawienie materiału wyjętego z pism Ojców i dotyczącego wiary, moralności oraz karności kościelnej... Zadaniem przeto patrologii jest zwięzły opis życia poszczególnych starożytnych autorów kościelnych, przedstawienie ich zasług około Kościoła i kościelnych umiejętności, podanie – obok liczby, treści i zamierzeń ich dzieł literackich – ich charakterystycznych właściwości i formy zewnętrznej, jako też najlepszych wydań oraz prac literacko-naukowych na ich temat napisanych", – s. 5) (nowość, djvu)

"The Reign of Mary". Modernistyczny Kościół: Nawracanie żydów niekonieczne. ( PDF ) (W ciągu ostatnich mniej więcej dwudziestu pięciu lat ta wstrząsająca herezja zaczęła nabierać coraz wyraźniejszych kształtów. Chociaż nie wyrażona wprost w deklaracji Vaticanum II – Nostra aetate, to domyślnie się tam znajdowała (wszak w duchu fałszywego ekumenizmu nie można głosić konieczności zbawienia w jedynym prawdziwym Kościele założonym przez Chrystusa). Jeden z naszych czytelników, dr Edward L. Pugh, zwrócił uwagę na wypowiedź Roberta Sungenisa w miesięczniku "New Oxford Review" z października 2005 roku. Sungenis wymienił tam pięć "dziwacznych twierdzeń dotyczących narodu żydowskiego", które pojawiły się po Vaticanum II: 1. "Stare Przymierze nigdy nie zostało odwołane" (Jan Paweł II, 1980). 2. "Żydowskie oczekiwanie na Mesjasza nie jest nadaremne" (Papieska Komisja Biblijna za kardynała Ratzingera, 2001). 3. "Kościół wierzy, że judaizm, tj., wierna odpowiedź narodu żydowskiego na nieodwołalne Przymierze zawarte z Bogiem, ma dla nich zbawczą wartość" (kardynał Kasper, 2001). 4. "Nawracanie [żydów] nie jest postawą miłości, ani nie wynika z wiedzy!" (kardynał Willebrands, 1992). 5. "Działania mające na celu nawracanie żydów na chrześcijaństwo pod względem teologicznym są już nie do przyjęcia dla Kościoła katolickiego" (kardynał Keeler, 2002)) (nowość)

Ks. Benedict Hughes CMRI. Milczenie pasterzy. ( PDF ) (W poprzednich numerach The Reign of Mary pisaliśmy o całkowitym odstąpieniu przez hierarchię soborowego kościoła od nauczania wiernych, zwłaszcza w dziedzinie moralności. Św. Paweł pouczał biskupów: "głoś słowo, nalegaj w porę, nie w porę; przekonywaj, proś, karć z wszelką cierpliwością i nauką" (II Tym. 4, 2). Przekonuj? Karć? Jedyną rzeczą za jaką można by zostać skarconym przez tych biskupów jest obstawanie przy tradycyjnym katolicyzmie! Nie, ci najemnicy zupełnie wyrzekli się swej odpowiedzialności za nauczanie i napominanie wiernych. Błąd modernistycznego soborowego kościoła widać równie wyraźnie przez pryzmat tego, czego nie uczy jak przez to, czego naucza) (nowość)

O. Franciszek Świątek CSsR. Świętość Kościoła w Polsce w okresie rozbiorowym i porozbiorowym. Życiorysy świątobliwych Polaków i Polek ostatnich wieków. ("Pierwszym w naszej Ojczyźnie, który orlim wzrokiem objął ogrom niebezpieczeństwa grożącego wierze katolickiej i wstąpił w szranki z sekciarstwem pseudo reformacji był Bł. Stanisław Oporowski. Mąż pełen wiary, mocy i Ducha Świętego – obdarzony wyższym światłem i darem proroczym w lot odgadł istotną przyczynę złego: było nią zbytnie uleganie duchowieństwa świeckiego i zakonnego pogańskim prądom humanistycznym oraz niemoralne życie wyższych sfer. – Nie wahał się on publicznie wskazać na tę bolączkę Kościoła; – on pierwszy rzucił hasło: jeżeli chce się zwalczać skutecznie zapędy sekciarstwa pseudo reformacji – trzeba najpierw siebie zreformować w duchu Chrystusowym. Oczywiście to śmiałe wystąpienie świętego kaznodziei wymagało w owych czasach nadludzkiej odwagi i bohaterskiego męstwa... Jego zasługą dziejową jest, że pierwszy skrzyknął w Polsce wojowników w obronie zagrożonego katolicyzmu. Łatwo odgadnąć – mimo skąpych danych historycznych, jak potężnie wstrząsnęły sumieniami Polaków, oddających się zbytkownemu życiu, płomienne kazania męża świętego, którym towarzyszyła nadzwyczajna surowość życia, dar cudów i proroctw". – Tom II, ss. 16-17) (uzupełniono, djvu)

Ks. Józef StagraczyńskiNauki katechizmowe o prawdach Wiary i obyczajów katolickiego Kościoła. ("Grzechy przeciwko Duchowi Świętemu.  III. Sprzeciwiać się uznanej prawdzie chrześcijańskiej. Prawda chrześcijańska jest to nauka Wiary chrześcijańskiej i nauka obyczajów chrześcijańskich. Chrystus Pan, Apostołowie i Kościół święty nauczają nas, co mamy wierzyć i co mamy czynić dla zbawienia. "Uznana" prawda chrześcijańska znaczy te prawdy, które człowiek zna, poznaje, albo które znać powinien. Niewiadomość w religii wtedy tylko może uniewinnić, gdy człowiek nie ma czasu i sposobności poznać prawdy chrześcijańskie. Kto tych prawd nie uznaje, kto je zapiera, odrzuca, według nich nie żyje i innym przeszkadza do ich przyjęcia: ten się sprzeciwia Duchowi Świętemu, od którego wszelka prawda chrześcijańska pochodzi. Tego grzechu winnymi byli za czasów Pana Jezusa, arcykapłani, Pisma uczeni, faryzeuszowie, i w ogóle żydzi. Nie chcieli przyjąć nauki Jezusowej, acz ją Pan Jezus dostatecznie wyświadczył cudami i życiem swoim świętym. Sprzeciwiali się i Apostołom, opowiadającym tę naukę Chrystusową i zatwierdzającym ją rozmaitymi znakami i cudami. Tego grzechu winnymi są i dzisiaj niewierni i heretycy: Między poganami, żydami, mahometanami i heretykami wielu jest takich, co wiedzą, albo przynajmniej powinniby wiedzieć, że wszystko, co Kościół katolicki naucza i przepisuje, jest prawdą Boską; mimo to trwają w niewierze i w herezji, a co więcej rozszerzaniu Wiary katolickiej stawiają najrozmaitsze przeszkody. Oprócz Marcina Lutra powstało jeszcze wiele innych heretyków, którzy nasienie fałszu rozsiali na wsze strony, i to nasienie przyjęło się i krzewi do dziś dnia bez przerwy". – Tom III, ss. 12-13) (uzupełniono, djvu)

Sac. Antonius Martinet. Institutiones Theologicae ad usum seminariorum. ("Scientia religionis, seu theologia, apte dividitur in dogmaticam, sacramentariam, et moralem. – In theologia itaque dogmatica exponemus dogmata, seu principes articulos catholicae fidei, ordine scientifico, scilicet: insistentes methodo nobis praestitutae, proponemus articulos illos, non modo quales in se sunt divisim spectati, sed praeterea ostendemus quomodo, sibi invicem concordes et evidenter connexi cum historia religionis et Ecclesiae, conveniant in unum systema solidum, quod nec dividi queat, nec convelli... Cum summa articulorum fidei expressa Symbolo catholico versetur circa Deum spectatum, primum in esse suo, dein in quadruplici opere ad extra; creatione, redemptione, sanctificatione, remuneratione, theologiam dogmaticam divisimus in quinque libros de Deo uno et trino, de Deo creatore, – redemptore, – sanctificatore, – remuneratore. Quibus, praeambuli loco, librum praefiximus de Fide et Symbolo catholicae fidei". – T. III, pp. 1-2) (uzupełniono, djvu)

Bp Karol Ludwik Gay, Sufragan Diecezji Poitiers. Wykład tajemnic Różańca świętego (uzupełniono)

Bp Karol Ludwik Gay, Sufragan Diecezji Poitiers. Wykład tajemnic Różańca św. Część pierwsza (radosna). Nawiedzenie. ( PDF ) (Kto widzi Boga, ten w świetle Bożym widzi i siebie. A kto widzi siebie w Bogu, ten mierzy siebie, i kto dobrze zmierzy siebie, ten się upokarza. Dusza, gdy wejdzie w posiadanie prawdy i ukocha sprawiedliwość, niepowstrzymaną czuje w sobie potrzebę wyznania pierwszej, i spełnienia drugiej. Dlatego i Elżbieta, oddawszy naprzód, jako naprzód należało, świadectwo swoje, wysławieniem Maryi i błogosławionego owocu Jej żywota, zaraz dodaje i woła: "A skądże mnie to, – skąd mnie ten zaszczyt i to szczęście, – że przyszła Matka Pana mego do mnie?". Tak wielką widzi Maryję w tej chwale Boskiego Macierzyństwa, iż nawiedzenie Jej zdumiewa ją i zawstydza. Wszakże nie długo się zastanawia nad tym zaszczytem swoim, ani się nie rozwodzi nad uczuciami, jakie to szczęście w niej wzbudza. Dusza prawdziwie pokorna nie rada długo myśleć i mówić o sobie, choćby dla upokorzenia siebie. Zaraz więc zwraca się znów do Maryi, i tymi słowy kończy swoje na cześć Jej pochwały: "A błogosławionaś, któraś uwierzyła: albowiem spełni się to coć jest powiedziano od Pana". O jakże jasno widzi ta niewiasta, jak uczenie mówi! Jakże szybkie uczyniła postępy w zrozumieniu tajemnicy Jezusa! jak dokładnie zna już i wyznaje całą naukę chrześcijańską! I Bóstwo Słowa, i zawartą w Bóstwie Jego troistość Osób Boskich, i Wcielenie Słowa w Pannie Maryi, i prawdziwe Boskie Macierzyństwo Panny nienaruszonej, wszystkie te prawdy, których Kościół będzie nauczał, i synom swoim do wierzenia podawał, które herezja z wieku w wiek w różnych kształtach, z większą lub mniejszą zaciętością zaprzeczać będzie, Elżbieta już tu je ogłasza. Już tu więc religia Chrystusowa od razu się ukazuje, gotowa, jednolita, na podstawach swoich oparta. Jeszcze przed Narodzeniem Chrystusa, Duch Święty, przez mówiące z natchnienia Jego usta ludzkie nas uczy, kto jest ten Chrystus, ten Bóg Zbawiciel, z córki Adamowej przybraną naturę i życie swoje biorący, co znaczy innymi słowy, że objawia nam w zasadzie i treści swojej wszystkie tajemnice Jego, nie wyjmując chwały Jego niebieskiej, i chwały Świętych Jego, która jest owocem Boskiej męki Jego... Bóg nawiedza nas słowem swoim, pisanym czy ustnym. Nawiedzeniem Bożym jest każda karta Pisma świętego, z należnym usposobieniem przeczytana, każde kazanie, w duchu wiary i pobożności wysłuchane. Nawiedzeniem Bożym są wszelkie czynności posługiwania kapłańskiego, a szczególnie i przede wszystkim, spełnienie Najświętszej ofiary i sprawowanie Sakramentów świętych: bo każdy Sakrament jest kanałem i drogą, którą Bóg powraca do duszy człowieka, albo już w niej mieszkając, hojniejsze jeszcze czyni łaski swojej na nią wylanie. Nawiedzeniem Bożym, nad wszelkie inne najdroższym, porywającym, skutecznym, jest Komunia sakramentalna; a nawiedzenia tego możemy dostąpić, ile razy chcemy, codziennie nawet, jeśli tego pragniemy; i któżby tego nie pragnął?"... Skromność, powściągliwość w mowie, prostota, przynależna synom Ojca niebieskiego, cichość i dobroć ona nieograniczona, która, jak mówi Apostoł, jest "owocem światłości", słowem wszystko, cokolwiek zmierza do zbudowania bliźniego i do chwały Chrystusa Pana: – te są znamiona, jakimi nacechowane być powinny wszelkie odwiedziny chrześcijańskie. Jeśli zechcesz wiernie przestrzegać tych zasad, odwiedziny twoje będą błogosławieństwem i dla ciebie i dla bliźnich. Będą na podobieństwo Nawiedzenia Najświętszej Panny Maryi, i podobny onemuż skutek sprawią, zmieniając każdy dom który odwiedzisz, jakoby w drugi dom Elżbiety i Zachariasza, i pozostawiając po sobie woń pobożności, i uświęcenia, i chrześcijańskiego rozradowania) (nowość)

Z "Róży Duchownej". Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono)

Z "Róży Duchownej". Przez różaniec do zakonu. ("Gazeta Kościelna" w życiorysie zmarłego niedawno w Tarnopolu O. Antoniego Reichenberga T. J. opowiada następujące zdarzenie. Ś. p. O. Antoni był za młodu malarzem. Z początku uczeń szkoły malarskiej w Krakowie, kolegował z o wiele młodszym od siebie Janem Matejką, nader pobożnym młodzieńcem. U niego to zdziwiony zobaczył raz na stole książeczkę "O naśladowaniu" a potem, skoro rozpoczął uważniej przypatrywać się życiu młodziutkiego naówczas mistrza Jana, zwrócił się powoli popchnięty przykładem do praktyk życia religijnego. Potem około 1860 r. udał się do Drezna, tam słynął naówczas O. Rinn, kapłan-artysta, ten sam, który tak stanowczy wpływ wywarł na O. Antoniewicza. U niego to zgromadzali się pierwsi artyści, poszedł więc tam i Reichenberg, chociaż musiał sobie gwałt wielki zadać, bo Ojciec Rinn był Jezuitą, a tych nienawidził on serdecznie. Kiedy przyszedł, właśnie sędziwy kapłan odmawiał różaniec. Artysta zmierzył go badawczym okiem... Przedstawienie się i serdeczne przyjęcie było dziełem jednej chwili) (nowość)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa w pobożnych rozmyślaniach zawarty (uzupełniono)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot... Jak Zbawiciel pod przypowieścią o robotnikach w winnicy, którzy zamordowali syna swojego pana, ostrzegał Żydów że Kościół przejdzie do pogan. (Pan i Odkupiciel nasz najdroższy, spragniony zbawienia dusz, za które Swoją własną miał wydać, wszelkim sposobem starał się przygarniać je do Siebie, a wyrwać z rąk wroga piekielnego. I do tego używał niekiedy przemów łagodnych i pokornych, a czasem surowo upominających. Najczęściej nauczał opowiadając przypowieści, ale także i własnym przykładem. Zgromadzających się do Niego chorych i kalectwem dotkniętych, cudownie uzdrawiał, a obok tego, zatwardziałych w błędach faryzeuszów, gromił i przerażał. Słowem, żeby dusze ludzkie ratować, najrozmaitszych używał środków, stosownie do osób z którymi miał do czynienia lub które kazań Jego słuchały. Tą tedy razą przemawiając do starszyzny Żydowskiej i do faryzeuszów, użył słów groźnych, i przedstawił im obraz przerażający, a tak właściwy i trafny, że sami własnymi ustami potępić się musieli) (nowość)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes Vitae Christi (uzupełniono)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes... Quomodo Dominus dixit Judaeis, quod Ecclesia devolveretur ad gentiles, sub similitudine cultorum vineae, qui filium Domini sui occiderunt. (Dominus ac Redemptor noster, zelans animarum salutem, pro quibus venerat positurus et suam, omnibus modis nitebatur eas ad se attrahere, et de inimicorum faucibus extirpare. Unde quandoque utebatur sermonibus blandis et humilibus; quandoque increpatoriis et duris; quandoque exemplis et similitudinibus; quandoque signis et virtutibus; quandoque minis et terroribus, et variabat modos et remedia salutis, prout expedire videbat, pro loco et tempore, ac personarum audientium varietate. In hoc autem loco fuit usus contra principes Pharisaeos verbis duris, et exemplo terribili, et adeo justo et vero, quod ipsi iidem contra se tulerunt sententiam) (nowość)

Johann Peter SilbertŻywot Pana naszego Jezusa Chrystusa Syna Bożego (nowość)

J. P. SilbertŻywot... §. II. Przyszłość mesjasza. (Im więcej przyczyniało się czasu, w tym grubsze obłąkania zapadały narody. Światło rozumu coraz bardziej gasnąć poczęło. Już to przyrodzonym serca urządzeniem, człowiek od Boga w prostej utworzony postawie, wzrok swój ku niebu podnosi, i Jednego, niewidomego, prawdziwego, wiecznego, Boga i Twórcę poznawa, czci i uwielbia. One zaś narody naczyniły sobie z dziwnego jakiegoś zaślepienia niemal tyle bożyszcz, ile dobroczynnych lub szkodliwych w naturze dla siebie upatrywały istot; a oddając boskie uszanowanie słońcu, księżycowi, gwiazdom, duchom ciemności, zwierzętom, drzewu i kamieniom, wpadły też słusznie za karę w sidła szatańskie) (nowość)

J. P. SilbertŻywot... §. III. Głosy proroków. (Prorocy przepowiadali byli, Bóstwo, człowieczeństwo, mękę, śmierć i uwielbienie mesjasza, czas i miejsce Jego narodzenia, Jego przyszłą chwałę, odrzucenie żydów i powołanie pogan do wiary ewangelii świętej, często i najzrozumialszym sposobem. Przytoczymy tu niektóre z tych proroctw. Widzieliśmy już z proroctwa umierającego patriarchy Jakuba, że mesjasz z pokolenia Judy, a to właśnie wtenczas miał się ukazać światu, kiedy berło temuż pokoleniu odjęte będzie. Prorok Daniel czas ten najwyraźniej określił, powiadając, od onego objawienia począwszy, siedemdziesiąt tygodni lat, dopóki święty nad świętymi pomazanym nie zostanie. A po tygodniów sześćdziesiąt i dwa będzie zabity Chrystus: a nie będzie ludem Jego, który Go zabije, ale przyjdzie naród z swym wodzem (Rzymianie z Tytusem) i skazi miasto razem ze świątynią... a spustoszenie trwać będzie aż do ostatniego końca... (Dan. 9)) (nowość)

Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe o Składzie Apostolskim, Przykazaniach Boskich i Kościelnych, o Modlitwie Pańskiej i Sakramentach (uzupełniono)

Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe... O ślubach i bluźnierstwie. (Są inne dwa jeszcze wielkie grzechy przeciw Przykazaniu drugiemu, a te są: ślubów Bogu uczynionych niedotrzymanie i grzech bluźnierstwa. O obydwóch tych strasznych grzechach mówić będziemy; a naprzód co do ślubu... Ślub jest obietnica dobrowolna Panu Bogu uczyniona, wypełnienia jakiej rzeczy Jemu milszej, a duszy naszej pożyteczniejszej. Ślub każdy samemu tylko Panu Bogu się czyni, ponieważ jest największą czcią, którą tylko samemu Bogu oddać należy, na uznanie najwyższej Jego godności, jako wszystkiego dobra początkowi, albo na znak wdzięczności należytej największemu swemu Dobrodziejowi. Choćby kto albowiem ślubował uczynić jaką przysługę Najświętszej Pannie, lub Świętemu jakiemu, lub też nawet człowiekowi, ślub ten i przysięga nie czyni się Najświętszej Pannie, ani Świętemu, ani człowiekowi, ale samemu Panu Bogu. A tak obietnica takowa pod przysięgą uczyniona Maryi Pannie, Świętemu, lub człowiekowi, zamyka w sobie albo wyraźnie, albo skrycie inną obietnicę, przez którą obiecujemy Bogu uczynić co dla Świętych. Bo jeśliby się takowa obietnica w obietnicach naszych nie znajdowała, tedyby obietnice te ślubem być nigdy nie mogły, lecz tylko samą prostą jakąś obietnicą. Wielu z ludzi nie umie rozeznać co to jest ślub? a co obietnica? I przeto każdą obietnicę Bogu uczynioną, na przykład: pościć, lub też na miejsce jakie święte iść, za ślub poczytują. Ażeby więc ważny i prawdziwy był ślub, najprzód potrzeba, aby ten co czyni ślub jaki, znał to, iż ślub jest obietnica Bogu dana, którą pod ciężkim grzechem wypełnić obowiązuje się... Bluźnierstwo jest to słowo wszelkie zelżywe przeciw Bogu lub Świętym Jego wyrzeczone, albo na inne jakie Bogu poświęcone rzeczy. Jako bowiem cześć Świętym uczyniona spływa na Boga, tak też i wszelkie bluźnierstwo przeciw świętym rzeczom jest obrazą samego Boga. A nie tylko na Boga i Świętych Jego padające bluźnierstwo, lub też na rzeczy Jemu poświęcone, grzechem jest ciężkim, lecz nawet gdy kto bluźni i przeklina stworzone rzeczy i same nierozumne, nieme i nieżyjące stworzenia przez gniew na Boga, jako to: niepogody, deszcze, wiatry, upały, zimna, – takowe przeklęctwa są bluźnierstwem, chybaby ich od tego płochość i prędkość jakowa wymawiały. Wszelkie bluźnierstwo jest grzechem śmiertelnym, ani przypuszcza małości materii, bo każda zelżywość i przeklęctwo Bogu uczynione, jest ciężką krzywdą i pogardą Boga samego, przez nią bowiem nieskończony Majestat Boski zelżony jest i obrażony. Przetoż za wszelkie bluźnierstwo w starym zakonie kazał Pan Bóg śmiercią karać. Qui blasphemaverit Nomen Dei, morte moriatur. "Kto by bluźnił Imię Boskie, niech śmiercią umrze"... O bluźniercy, wy macie wiedzieć i uznawać kiedyżkolwiek, w jak opłakanym stanie zostajecie, jesteście samym diabłom równi, ba jesteście od nich gorsi, bo oni już wiedzą, że im wszystkie do pokuty wrota są zamknięte i już grzech ich nie może być odpuszczony, z rozpaczy więc ostatniej bluźnią Boga, ale wy mając jeszcze czas sobie pozwolony do pokuty i łaskawego mając jeszcze na siebie Boga, który wam gotów jest odpuścić i pragnie tego, ale wy tym gardzicie i trwacie w bluźnieniu: o jak więc straszna jest złość wasza! Nie powinnaż by was sama niepojęta dobroć Boska do poprawy pociągnąć, kiedy Bóg tak długo tak srogie wasze znosi grzechy, i mogąc was piorunem ubić, ziemi kazać, aby pożarła, mogąc was zaraz po pierwszym bluźnierstwie nagłą śmiercią ukarać i pogrążyć w głębokiej więzienia piekielnego przepaści, jednak tego dotąd nie uczynił, ale was ożywia i wzywa łaskawie do pokuty z chęcią darowania winy. O bluźniercy! jeśli was dobroć ta Boska nie poruszy, jakież nieużyte i kamienne będzie serce wasze!) (nowość)

Lucjan Siemieński. Dzieje narodu polskiego (Wieczory pod lipą) (uzupełniono)

Lucjan Siemieński. Wieczory pod lipą. Wieczór VIII. (Jako Mieczysław Stary oszukuje Helenę, matkę Leszka Białego. – Dwóch panów Krakowskich wsadzają i zrzucają królów z tronu. Leszkowi dają tron, byle oddalił przyjaciela; Leszek woli przyjaciela, niż tron. – Władysław Laskonogi krótko panuje. Leszek pobił pod Zawichostem Rusinów; wojował z Pomorzanami i od nich zabity w Gąsawie. – Konrad brat Leszków sprowadza Krzyżaków, aby go od pogan bronili. Sprowadził ich na nasza biedę) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba. XVIII. O władzach duchowych. (Czemuż zajmują twą duszę marności, kiedy ona dla gruntownej prawdy i dla Boga stworzona. Mądrość jest powściągliwa. Kto pożywa jakąś ostrą truciznę, aby poznać jej własności, ten pierwej umrze, niż się przekona o jej smaku. Tak samo i ci, co zaciekają się w nieswoje rzeczy, pierwej popadają w zgubę, niż znajdą to, czego szukali. Wiedza nieużyteczna jest bardzo bliską sąsiadką nieuctwa. Kto chce być prawdziwie mądrym, ten nie uczy się dla rozgłosu, lecz dla życia i nie szuka w nauce pociechy duchowej, lecz lekarstwa. Cieszysz się, żeś poznał siły ciał niebieskich? Jakże głupim jesteś, jeżeli nie znasz własnej niemocy! Chcesz być znakomitym mówcą? Lepiej by było, żebyś się nauczył milczeć. Chcesz poznać coś nowego? A cóż może być bardziej nowego nad to, że ty odnowisz się duchowo? Temu się więc oddaj! Chciałbyś zbijać błędy drugich? Czemuż własnych nie poprawiasz? Chcesz się uczyć historii i poznać czyny drugich? Dobrze, ale pamiętaj, że pierwej powinieneś wiedzieć, co sam masz czynić. Sprawiałoby ci przyjemność, gdybyś mógł tyle umieć, iżby cię wybierano na rozjemcę w sporach naukowych? Czemuż nie chcesz być rozjemcą w sprawie własnych rozterek duchowych? – Gdybyś nie gonił za tym, co zbyteczne, łatwiej byś znalazł to, co konieczne. Ta zaś nauka jest konieczną, która cię zrobi raczej dobrym, niż uczonym) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Droga do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Droga do nieba. XVIII. O władzach umysłowych. Jak powściągać zbyteczne zaciekanie się? O jaką naukę najwięcej się starać potrzeba? Jak źle jest w cudze obyczaje wglądać? Jak mało dbać należy o sądy ludzkie? O wyrzeczeniu się własnej woli. (Na cóż marnować na rzeczy błahe tego ducha, którego udziałem prawdziwa mądrość, a przeznaczeniem Bóg? Pożyteczne owoce na drzewie mądrości rosną. Jako, gdy kto trucizny kosztuje, ażeby się o jej skutkach przekonał, wprzód może zginąć, niżeli smak poczuje; tak kiedy duch nasz ugrzęźnie w tym, co jest znikome, pierwej znikczemnieje, niźli to, czego szukał, pozna. Wiadomość tego, co nie przyda się na nic, z niewiadomością graniczy. Prawdziwa mądrość nie na znajomości teorii, ale na nauce życia zależy. Ona w wiadomościach nie szuka rozrywki dla umysłu, lecz lekarstwa. Choć wszystkie gwiazdy policzysz, nie staniesz się mędrszym, kiedy swych błędów nie poznasz. Umiesz pięknie i wymownie mówić; a lepiej by było, żebyś umiał milczeć. Pragniesz coraz nowych wiadomości; a cóż bardziej nowego, jak żebyś samego siebie odnowił? Ta nauka niech cię najwięcej zajmuje. Chcesz ludzkie błędy zbijać; czemuż nie poprawiasz swoich? Czytasz dzieje przeszłości i dowiadujesz się o czynach ludzi wielkich; dobrze: aleś wprzód wiedzieć powinien, co ci samemu czynić potrzeba. Chcesz uspokajać poróżnione umysły; a czemu swoich wzburzonych namiętności nie uspokoisz? Nie upędzaj się za tym, bez czego się obejść można; a łatwo znajdziesz, co ci jest potrzebne. Nauka zaś ta jest potrzebna, która cię raczej dobrym, niżeli uczonym, uczyni) (nowość)

Joannes Cardinalis Bona OCist. Manuductio ad coelum, continens medullam Sanctorum Patrum, et veterum philosophorum (uzupełniono)

Joannes Card. Bona OCist. Manuductio ad coelum. XVIII. De potentiis animae rationalis. Continendus intellectus a curiositate. Cui potissimum scientiae incumbendum. Quam malum sit, aliorum mores disquirere. Aliorum judicia spernenda. De voluntatis abnegatione. (Cur per inania distrahis mentem, solidae sapientiae et Deo natam? Res frugi sapientia est. Sicut qui gustat aconitum, ut qualitatem ejus scrutetur, prius perit, quam saporem sentiat; sic qui ea rimantur, quae ad se non spectant, prius se ipsos pessumdant, quam cognoverint quod quaerebant. Scire quod non prodest, proximum est ignorantiae. Qui vere sapiens esse cupit, non opinioni discit, sed vitae: nec quaerit in scientia oblectamentum animi, sed remedium. Nosse gaudes stellarum vires? Inepties postquam sciveris, si ignores infirmitatem tuam. Vis ornate et eleganter loqui? Satius est, si discas tacere. Scire nova cupis? Quid magis novum, quam renovare te ipsum? Hoc disce. Errores alienos libet confutare? Cur non corrigis tuos? Juvat percurrere historias, et scire aliorum facta. Bene, si interim non ignores, quae a te sunt facienda. Placita litigantium concordare delectat? Cur non et tuos affectus tumultuantes? Nisi quaereres supervacua, facile invenires necessaria. Scientia autem necessaria illa est, quae te bonum potius quam doctum facit) (nowość)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae, sive Catechismus ad usum seminariorum (uzupełniono)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae... Pars I. Sectio I. Caput XX. De morte et sepultura Christi. (QUAESTIO 1. Quid in cruce pendens Salvator egit? R. Sacerdos ipse et victima, cruentum illud sacrificium consummavit, quo genus humanum reconciliaretur Deo, idque circa tempus illud, quo ex legis praescripto comedebatur agnus paschalis, expressa figura mortis ejus, quam et reliqua sacrificia omnibus retro saeculis oblata adumbrabant... Q. 6. Quaenam Christo moriente prodigia contigerunt? R. Cum circa meridiem in crucem exaltatus esset, contra consuetum naturae cursum, sol in plenilunio defectionem passus est, tenebraeque factae sunt super universam terram. Ubi deinde post tres circiter horas expiravit, ecce velum quo pars intima templi ab alia dividebatur, scissum est medium in duas partes, a summo usque deorsum; terra mota est; petrae scissae sunt; monumenta aperta sunt, et universa quodammodo natura, auctorem suum mori testata est. Haec cum Centurio cum suis, caeteraque spectantium turba adverterent, ingenti terrore perculsi, vere, inquiebant, hic homo justus, et Filius Dei erat, et percutientes pectora sua revertebantur. Plerique interim Judaeorum saxis ipsis duriores, in sua caecitate et obstinatione persistebant. Q. 7. Quid velum templi scissum significabat? R. Coelum quod ob peccatum clausum fuisset hactenus, moriente Christo esse reseratum: adesse praeterea tempus, quo veteris Legis umbrae finem acciperent, templumque et Judaeorum natio desereretur... Q. 9. Quae debet esse de Christi morte christiani hominis cogitatio? R. Jugiter ob oculos versari debet incomprehensibilis illa divinae misericordiae bonitas, qua ut servum redimeret, Filium unigenitum dedit, qui cum essemus inimici, propter nimiam charitatem, qua dilexit nos, pro nobis ipse satisfaciens, nos sua morte redemit. Hoc ergo abstrusissimum divinae pietatis sacramentum, quod incredulis scandalum est et stultitia, nobis in Christum credentibus tota fiducia sit salutis, utque id grata mente perpetuo veneremur, quod reliquum est vitae tempus, illius obsequio consecremus, qui mortem nostram moriendo destruxit et vitam resurgendo reparavit) (nowość)

Tomasz a Kempis. De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa (uzupełniono)

Tomasz a Kempis. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa. IV. 11. Quod Corpus Christi et sacra Scriptura maxime sint animae fideli necessaria. Ciało Chrystusa i Pismo święte są wiernej duszy najbardziej potrzebne. (O najsłodszy Panie Jezu! jakaż to słodkość napełnia duszę pobożną, biesiadującą z Tobą na uczcie Twojej: na której nie inny pokarm dany jest do pożywania, jedno Ty sam, jedyny, najmilszy, i pożądany nad wszystkie pożądania serca. O! jakby mi było słodko, łzy miłości wylewać przed Oblicznością Twoją, i z pobożną Magdaleną takimi łzami skrapiać nogi Twoje. Lecz gdzież jest taka pobożność? gdzież tak obfite łzy święte? Zaiste w obliczu Twoim i świętych Aniołów Twoich, całe serce moje miłością goreć i z radości płakać by powinno. Albowiem w Najświętszym Sakramencie mam Ciebie rzeczywiście obecnego, chociaż utajonego pod postaciami chleba i wina) (nowość)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita (uzupełniono)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi... IV. 11. Quod corpus Christi et sacra scriptura maxime sint animae fideli necessaria. (O dulcissime Domine Iesu, quanta est dulcedo devotae animae, tecum epulantis in convivio tuo, ubi ei non alius cibus manducandus proponitur, nisi tu, unicus dilectus eius, super omnia desideria cordis eius desiderabilis. Et mihi quidem dulce foret in praesentia tua ex intimo affectu lacrimas fundere, et cum pia Magdalena pedes tuos lacrimis irrigare. Sed ubi est haec devotio? ubi lacrimarum sanctarum copiosa effusio? Certe in conspectu tuo et sanctorum angelorum tuorum totum cor meum ardere deberet et ex gaudio flere. Habeo enim te in sacramento vere praesentem, quamvis aliena specie occultatum... O salutaris hostia quae caeli pandis ostium; quam mirabilia dicuntur de te, quam ineffabilia sunt omnia quae latent in te: quam pie et veraciter creduntur de te, et invisibiliter operantur per te. Haec nobis proponuntur fideliter credenda, reverenter celebranda: desideranter sumenda, suaviter gustanda; incessanter recolenda, ardenter amplectenda: et cotidie pro omnium salute gratissime Deo Patri offerenda. Nam quotiens missa celebratur, et hostia verbo Dei consecratur; totiens Deus noster ad homines venit: pro hominibus de caelo descendit; cum hominibus manere desiderat, quos creavit et redemit: ac in aeternum beatificare intendit sicut promisit dicens: Ecce ego vobiscum sum omnibus diebus: usque ad consummationem saeculi (Mt 28, 20). O solatiosum verbum, o pium et fidele testimonium, o magnum et indubitabile divinumque promissum: Deum habere secum in sacramento praesentem; quem angeli habent et adorant in caelo regnantem) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes (uzupełniono)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. De humilitate in oratione. (In orationibus tuis, exemplum secutus publicani, humilitati stude. 1. Nam a) Deus ipse humilem postulat orationem eique exauditionem promittit et praestat. b) Sancti hoc et verbis inculcarunt et exemplis. c) Num tu libenter exaudires petentem, qui modo superbo et impudenti tuum imploraret auxilium? Sic Deus etc. d) Qui humiliter orat, simul ex corde orat, instanter, confidenter, perseveranter et cum debita in voluntatem divinam resignatione. e) Qui sine humilitate orat, Deum offendit et, si Deus eum exaudiret, eius nutriret superbiam) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. De cognitione sui ipsius. (Considera cognitionis tui ipsius 1. necessitatem a) ad emendationem (nam si peccata non cognoscis, quomodo contritionem habebis, confiteberis, emendaberis?); b) ad peccata cavenda (quia si te non nosti, pericula et tentationes non cognosces nec vitabis nec superabis); c) ad humilitatem acquirendam; d) ad lucrandas virtutes) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis per omnes anni liturgici dies distributa seu Meditationes ex operibus S. Thomae depromptae (uzupełniono)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De impositione Nominis Jesu. (Sicut Gen. 17, legitur, simul Abraham suscepit nominis impositionem a Deo, et circumcisionis mandatum. Et ideo apud Judaeos consuetum erat ut ipso die circumcisionis nomina pueris imponerentur, quasi ante circumcisionem perfectum esse non habuerint, sicut etiam nunc pueris in baptismo nomina imponuntur... Quia igitur Christo hoc munus gratiae collatum erat ut per ipsum omnes salvarentur, ideo convenienter vocatum est nomen ejus Jesus, id est Salvator, angelo hoc nomen praenuntiante non solum matri, sed etiam Joseph qui erat futurus ejus nutritius) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De utilitatibus Nominis Jesu. (Sciendum quod hoc nomen Jesus est magnae et multae virtutis; est enim poenitentibus in refugium, aegrotantibus in remedium, pugnantibus in subsidium, orantibus in suffragium, quia confert veniam a peccatis, gratiam sanitatis, victoriam tentatis, virtutem et fiduciam impetrandae salutis. De primo dicitur I Joan. 2, 12: Scribo vobis, filioli, quoniam remittuntur vobis peccata propter ejus nomen. Augustinus: Quid est Jesus, nisi Salvator? Ergo propter temetipsum esto mihi Jesus. Noli, Domine, noli sic attendere malum meum, ut obliviscaris bonum tuum. Sed attendendum quod hoc nomen in circumcisione imponitur: per quod significatur quod spiritualiter circumcisi salvantur. Unde Bernardus: Nos, fratres, necesse est circumcidi, et sic nomen salutis accipere, circumcidi non littera, sed spiritu et veritate) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones (uzupełniono)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De distinctione virtutum intellectualium. (Utrum habitus intellectuales speculativi sint virtutes. Co. – Cum habitus intellectuales speculativi partem appetitivam non perficiant, sed solam intellectivam, hactenus tantum virtutes dici possunt quod bene operandi facultatem faciant, non autem quod faciant potentia seu habitu bene uti) (nowość)


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(21 sierpnia 2016)
Nowy Testament Jezusa Chrystusa w przekładzie Ks. Jakuba Wujka SI. Opracował Ks. Abp Dr Antoni Szlagowski
Bp Mark A. Pivarunas CMRI. 
Długotrwały wakans Stolicy Apostolskiej. List do Ks. Peek odnośnie stanowiska teologicznego Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )
Ks. Dr Edward Górski. 
Święcenia niższe i wyższe. Studium liturgiczno-historyczne
Ks. Włodzimierz Piątkiewicz SI. 
Mistyczne Ciało Chrystusa a charaktery sakramentalne. Studium dogmatyczne
( PDF )
Ks. Jakub Górka. Cześć Maryi. O pobudkach i środkach nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny

(18 lipca 2016)

Bp Donald J. Sanborn. 
Heretycki uzurpator Bergoglio niszczy katolickie małżeństwo
Św. Alfons Maria Liguori, Biskup i Doktor Kościoła
.
 O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy. Cz. I-II
Ks. Józef Krośniński. 
Piękność obrzędów Kościoła katolickiego
Ks. Józef Deharbe SI.
Katechizm rzymsko-katolicki
( PDF )

Ks. Jan Rosiak SI
Suarez. 1548 - 1617 ( PDF )
Ks. Dr Antoni Borowski. 
Warunkowe szafarstwo sakramentalne

(15 czerwca 2016)

Św. Pius X, Papież
Krótka Historia Religii ( PDF )
S. Pius Papa X
Epitome historiae divinae Revelationis ( PDF )
Ks. M. Noel. 
Nowy wykład katechizmu z ambony
Ks. Józef Stagraczyński
.
Przeznaczenie (zadanie) Kościoła ( PDF )
Ks. Benedict Hughes CMRI
Nowa Religia Człowieka. Bergoglio propaguje naturalizm w "papieskich wideo-przesłaniach" ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Pierwszy krok Bergoglio do wprowadzenia "kapłaństwa kobiet" w modernistycznym Neokościele
Księża Towarzystwa Jezusowego. 
Serce Jezusowe. Kazania i szkice
Św. Augustyn, Biskup Hippony. 
Wyznania
S. Augustinus, Episcopus Hipponensis. 
Confessiones
Ks. Edmund Elter SI. 
Religia i jej nakazy. Konferencje rekolekcyjne dla inteligentnych mężczyzn
P. Christianus Pesch SI. 
Iesus Christus docuit integram suam doctrinam omnibus hominibus necessario amplectendam esse
Bp Karol Ludwik Gay, Sufragan Diecezji Poitiers. Wykład tajemnic Różańca świętego

(12 maja 2016)

O. Jakub Cristini CSsR. 
Rozmyślania na wszystkie dni całego roku z pism św. Alfonsa Marii Liguorego
P. Jacobus Illsung SI. Verba vitae aeternae. Ex quatuor Evangelistis deprompta atque in argumenta quotidianae meditationis digesta
Bp Donald J. Sanborn. 
Spisek arcykapłanów żydowskich i faryzeuszów przeciw Chrystusowi
Bp Donald J. Sanborn. 
Sprzeczności doktrynalne biskupa Fellay i rocznica śmierci arcybiskupa Lefebvre
Ks. Jan Domaszewicz
.
 Ze skarbnicy wiedzy teologicznej. Studium dogmatyczne na podstawie św. Tomasza, Doktora Anielskiego
Św. Franciszek z Asyżu
Oratio ante Crucifixum dicta. Modlitwa przed krucyfiksem w kościele św. Damiana ( PDF )
Ks. Józef Deharbe SI.
Katechizm rzymsko-katolicki

Konrad von Bolanden. Luter w drodze do narzeczonej

(6 kwietnia 2016)

Św. Pius X, Papież. 
Pierwsze początki katechizmu dla małych dziatek. - Katechizm Krótki. - Katechizm Większy. - Nauka o świętach Pana Jezusa, Matki Boskiej i Świętych Pańskich. - Krótka Historia Religii
Papież Pius IX. 
Modlitwa o nawrócenie kacerzy i schizmatyków
Ks. Benedict Hughes CMRI. 
"Papież" Franciszek kontra św. Franciszek. Haniebna karykatura Wielkiego Świętego ( PDF )
Ks. Piotr Collet CM, Doktor Teologii. Medytacje rekolekcyjne
O. Leon Pyżalski CSsR. 
Droga dziecięctwa duchownego. Rozmyślania na wszystkie dni roku
"Przegląd Kościelny". 
Jurysdykcja kościelna i jej uzupełnienie ( PDF )
Św. Franciszek z Asyżu. 
Canticum fratris Solis vel Laudes creaturarum. Pieśń słoneczna albo pochwała stworzeń ( PDF )
Św. Franciszek z Asyżu. 
List do wiernych ( PDF )
S. Franciscus Assisiensis. 
Epistola ad fideles ( PDF )

KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF

PISMO ŚWIĘTE I HISTORIA BIBLIJNA

PATROLOGIA. OJCOWIE KOŚCIOŁA

KATECHIZMY KATOLICKIE I NAUKI KATECHIZMOWE

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Jezus Chrystus, Zbawiciel świata ( PDF )

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii ( PDF )

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami) ( PDF )

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych ( PDF )

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła.Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy) ( PDF )

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm rzymsko-katolicki ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dziewięć nauk o Sercu Jezusowym, jako Sercu Kościoła ( PDF )

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie ( PDF )

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

Henryk Hello. Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia - wolność wyznania - wolność prasy - wolność nauczania ( PDF )

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści

Ks. Andrzej Macko. Znaczenie encykliki o modernizmie ( PDF )

Ks. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół

Ks. Anthony Cekada. Tradycjonaliści, nieomylność i Papież ( PDF )

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Sedewakantyzm ( PDF )

"The Reign of Mary". Stanowisko Teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )

Ks. Józef Stagraczyński. Historia biblijna. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa

O. Paweł Segneri SI. Kazanie o Bóstwie Chrystusowym ( PDF )

O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego i kilka innych rozważań pobożnych ( PDF )

O. Jan Tauler OP. Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku ( PDF )

Św. Piotr Alkantary. Pokój duszy ( PDF )

Ks. Wawrzyniec Scupoli. Utarczka duchowa czyli nauka poznania, pokonania samego siebie, i dojścia do prawdziwej doskonałości chrześcijańskiej

Bp Jan Piotr Camus. Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego

Św. Alfons Maria Liguori, Biskup i Doktor Kościoła. O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy ( PDF )

O. Fryderyk William Faber. Postęp duszy, czyli wzrost w świętości

O. Gabriel Paláu SI. Katolik uczynkiem i prawdą (73 artykuły formacyjne)

Bp Michał Nowodworski. Kilka słów Ojców i Nauczycieli Kościoła dla tych, którzy szemrzą w przeciwnościach i cierpieniach ( PDF )

Abp Józef Bilczewski. List pasterski o czci Najświętszej Maryi Panny

Ks. Zygmunt Golian. Konferencje majowe. Rozmyślania na każdy dzień maja ( PDF )

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy Dawida na język polski wierszem przełożone. (Wydanie drugie)

Ks. Adam Gerstmann. Święty Augustyn jako teolog, duszpasterz, człowiek ( PDF )

Ks. Jakub Balmes. Fanatyzm i indyferentyzm, ich źródła i następstwa

T. W. "Człowiek" Ernesta Hello

Ks. Władysław Michał Dębicki. Wielkie bankructwo umysłowe. Rzecz o nowoczesnym skrajnym sceptycyzmie naukowo-filozoficznym
(15 artykułów o filozofii nowożytnej)

Ks. Antoni Langer SI. Św. Tomasz z Akwinu i dzisiejsza filozofia ( PDF )

Ks. Jan Badeni SI. Życie św. Ignacego Loyoli, założyciela zakonu Towarzystwa Jezusowego ( PDF )

Kardynał M. Wiseman. Fabiola. Powieść z czasów prześladowania chrześcijan w roku 302