Ultra montes

W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego

Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)
 


"In novissimis temporibus discedent quidam a fide, attendentes spiritibus erroris, et doctrinis daemoniorum". (S. Paulus Apostolus, 1 Tim. 4, 1)

-------------------

"W czasach ostatecznych odstąpią niektórzy od wiary, przystając do duchów błędu i do nauk czartowskich". (Św. Paweł Apostoł, 1 Tym. 4, 1)

"Pod sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 64. Sierpień 2015 (nowość)

Ks. Aleksander Żychliński. O apostolstwo wedle ducha ( PDF )

Ks. Noël Barbara. List otwarty do członków Bractwa Św. Piusa X (FSSPX) ( PDF )

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  * 

NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (17 SIERPNIA 2015)

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Błędy doktrynalne Dignitatis humanae. ( PDF ) (Deklaracja ta była najbardziej kontrowersyjna i najbardziej niszczycielska z tego powodu, że otwarcie głosi nauki potępione w przeszłości przez Papieży. I było to tak ewidentne, że wielu konserwatywnych ojców soborowych sprzeciwiało się do samego końca; podczas gdy nawet liberalni kardynałowie, biskupi i teologowie, którzy promowali nauczanie Dignitatis humanae musieli przyznać niemożność pogodzenia tego dokumentu z wcześniejszymi potępieniami Papieży. Przestudiujmy doktrynalne błędy deklaracji o wolności religijnej, by zrozumieć co wywołało wszystkie te spory podczas Drugiego Soboru Watykańskiego) (nowość)

Michał Christian. Chrześcijańskie pojęcie sportu. ("Gruntowne wychowanie umysłowe i moralne musi się opierać na Bogu, który jest duchem i świętością. Potężne promienie Jego Ducha oświecają duszę ludzką, a siła Jego ożywia i ogrzewa słabe i trwożliwe serca. Jest On Twórcą naszego ciała, arcydzieła ukształtowanego Jego własnymi rękami. Utrzymując, wzmacniając i upiększając ten stworzony przez Niego cudowny przybytek, wypełniamy pobożny uczynek, gdyż przeznaczeniem ciała jest, po chwały pełnym zmartwychwstaniu, wraz z nieśmiertelną duszą, której jest siedliskiem, wejść do wiecznej szczęśliwości, mającej w Bogu swe źródło. Sport przeto nie jest i nie powinien być przeszkodą dla pobożności. Przeciwnie, powinien ją nawet umacniać, nic bowiem w człowieku nie może się wyłamać z pod Boskiej władzy, a nawzajem pobożność, przenikając sport, nada charakter nadprzyrodzony nawet temu, co w nim jest materialnego i cielesnego, umożliwiając nam przy wykonywaniu ćwiczeń czysto fizycznych, pracę nad uzupełnieniem naszego wychowania ludzkiego i chrześcijańskiego, w doskonałej, z nieba zaczerpniętej zgodzie". – ss. 202-203) (nowość, djvu)

Św. Jan od Krzyża, Doktor Kościoła. Wnijście na Górę Karmelu (Wnijście na Górę Karmelu», to konstrukcja mistyki katolickiej, najcudowniejszego kwiatu Ewangelii, pojętej w duchu i w prawdzie. Określenie to, nie oddając całego jeszcze znaczenia, wysuwa na plan pierwszy charakterystyczną metodyczność dzieła, budującego ściśle określoną drogę z ziemi do nieba i z nizin przyrodzoności do szczytu ducha. Metodyczność ta łącznie z wyczerpującą dokładnością w przedstawieniu faktów i uzasadnieniu wskazań czyni zeń jedyny w swoim rodzaju, niczym niezastąpiony podręcznik praktyczny dla dusz, które prawdziwie pragną zjednoczenia z Bogiem, jako celu, dla którego zostały stworzone i dążyć chcą ku niemu ze wszystkich sił, jakich im Bóg użycza". – s. 15) (nowość, djvu)

Sac. Claudius Arvisenet. Sapientia Christiana. (Mechliniae 1933). ("Currente tempore ac crescente scientia non jam crescebat Sapientia Christiana. Multa hoc saeculum invenit multaque perfecit mens humana sed «in iis, quae sunt ad Deum» haud ita profecit. In humanis homo devenit semper major, in technicis semper perfectior, in scientificis semper superior, sed in Sapientia Christiana semper minor. Imo, copia gentium a Deo divinisque aberravit. Ac fideles permulti viam perfectionis sensim sine sensu dereliquerunt. Quare ita? Quia deest Sapientia Christiana! Sapientia illa, quae e timore Domini nascetur, quae humili veritatis meditatione roboratur, quaeque tandem abnegatione ac amore perficitur". – p. 5) (nowość, djvu)

Ks. Jan Józef Gaume. Zasady i całość wiary katolickiej czyli wykład jej historyczny, dogmatyczny, moralny, liturgiczny, apologetyczny, filozoficzny i socjalny, od stworzenia świata aż do naszych czasów ("Czynności Boga-Rodzicy w niebie. – I cóż czyni Maryja, na tym wysokim tronie? Pośredniczka rodu ludzkiego z Jezusem Chrystusem i po Jezusie Chrystusie, przyczynia się za nami, czerpie hojną ręką w niebieskich skarbach, szafuje obficie przebaczeniami, błogosławieństwy i łaskami. Maryja jest królową, ale królową łagodności i miłosierdzia; dobroć Jej jest bez granic, a potęga równa dobroci (Omnipotentia supplex)... We wszystkich zatem potrzebach ciała i duszy, prośmy Ją nade wszystko, przez zasługi Jej błogosławionej śmierci, aby nam wyjednała śmierć szczęśliwą, jako też łaskę, abyśmy z tego świata zeszli, albo w sobotę, w dniu szczególniej Jej czci poświęconym, albo też w oktawę jednego ze świąt, ku Jej czci przeznaczonych; tę łaskę wyjednała Ona dla wielu ze swych sług, a nade wszystko dla świętego Stanisława Kostki, który umarł w sam dzień Wniebowzięcia". – Tom VIII, s. 211) (uzupełniono, djvu)

Henryk Hello. Syllabus w wieku XX ( PDF ) (uzupełniono)

Henryk Hello. Syllabus w wieku XX. Syllabus czyli zbiór zawierający główne błędy naszego czasu potępione w przemówieniach konsystorialnych, encyklikach i innych listach apostolskich Jego Świątobliwości Ojca Świętego Papieża Piusa IX. ( PDF ) (III. – Rozum ludzki, bez wszelkiego względu na Boga, jest jedynym sędzią prawdy i fałszu, dobrego i złego, sobie samemu jest prawem i przyrodzonymi siłami wystarcza w zapewnianiu dobra ludziom i narodom... XI. – Kościół nie tylko nie powinien nigdy ganić filozofii, ale nawet powinien znosić błędy tejże i pozostawiać jej samej, by się poprawiła... XIV. – Filozofię traktować się powinno bez żadnego względu na objawienie nadprzyrodzone... XV. – Wolno każdemu człowiekowi tę przyjąć i wyznawać religię, którą, za światłem rozumu idąc, uzna za prawdziwą... XVI. – Ludzie w praktyce jakiejkolwiek religii mogą znaleźć drogę do zbawienia i zbawienie wieczne osiągnąć... XVII. – Przynajmniej można mieć nadzieję zbawienia wiecznego tych wszystkich, którzy do prawdziwego Kościoła Chrystusowego nie należą... XVIII. – Protestantyzm nie jest nic innego, jak tylko odmianą jednej i tej samej prawdziwej religii chrześcijańskiej, formą, w której zarówno jak w Kościele katolickim dane jest podobać się Bogu... XXI. – Kościół nie ma władzy określania dogmatycznie, że religia katolicka jest wyznaniem jedynie prawdziwym... XXII. – Obowiązek ciążący ściśle na nauczycielach i pisarzach katolickich, odnosi się tylko do tych przedmiotów, które nieomylnym wyrokiem Kościoła, jako dogmaty wiary wszystkim do wierzenia podane są... XLV. – Cały zarząd szkół publicznych, w których kształci się młodzież jakiegokolwiek Państwa chrześcijańskiego, wyjąwszy w pewnej mierze seminaria biskupie, może i powinien być oddany władzy świeckiej, w taki zaś sposób, by nadal żadnej innej władzy nie przyznawano prawa mieszania się do karności szkół, do zarządu naukami, do udzielania stopni, do wyboru i potwierdzania nauczycieli... LVII. – Nauka filozofii i moralności tudzież prawa cywilne mogą i powinny wyzwolić się z pod Boskiej i Kościelnej powagi... LXVII. – Według prawa przyrodzonego związek małżeński nie jest nierozwiązalnym a w różnych wypadkach rozwód właściwy przez władzę cywilną orzeczonym być może... LXXIII. – Na mocy kontraktu czysto świeckiego może zachodzić między chrześcijanami prawdziwe małżeństwo; błędnym jest twierdzenie, że umowa małżeńska między chrześcijanami jest zawsze Sakramentem, albo też, że nie ma umowy, jeżeli sakrament jest wyłączony... LXXVII. – W czasach naszych już nie uchodzi, by religię katolicką uważano za jedyną religię państwa, z wyłączeniem wszystkich innych wyznań... LXXVIII. – Stąd chwalebnie w niektórych krajach katolickich prawem zastrzeżono, by ludziom tam przybywającym wolno było wykonywać publicznie obrządki własne, jakiekolwiek by one były... LXXIX. – Błędem jest bowiem, jakoby wolność świecka wyznań, jak również zupełna wszystkim udzielona władza objawiania otwarcie i publicznie jakichkolwiek zdań i myśli, miały wieść do łatwiejszego popsowania obyczajów i umysłów u ludów i do rozpowszechniania zarazy indyferentyzmu... LXXX. – Papież może i powinien pojednać się i ułożyć się z postępem, liberalizmem i cywilizacją nowoczesną) (nowość)

Ks. Piotr Skarga SI. O kąkolu heretyckim i diabelskiej wolności religijnej ( PDF ) (Jako kąkol na przodku, póki w liściu jest, nic od pszenice nie różny i rzadki gospodarz, któryby go w trawie poznał; aż gdy podroście, a swoje ździebła i kłosy i ziarna wypuszcza, każdy go poznać może. Oni na przodku, właśnie jako my dziś kaznodzieje katoliccy czynim, tak kazali, iż wiele jest złych obyczajów i niedozorów w Kościele, które by naprawić potrzeba, wielkie duchownych niedbalstwa, zbytki i przykłady szkodliwe... I mniemaliśmy, aby to dobrym sercem mówili, chcąc w Kościele przez koncylium i inne słuszne i zwyczajne środki naprawy w porządku i w obyczajach. Lecz gdy podrośli, poczęli sami wszystko naprawować. A jakoż? Tak jako obraz prochem przykurzony. Nie omiatając prochu, po palcu ucinać poczęli, aż do ręki całej przyszło, aż i oczy mu łupią, aż i głowę ścinają. Bracia, aza tak proch ocierają, a takaż to reformacja? Wyrzucić sakramenty, ołtarz, kapłany, artykuły wiary poodmieniać i na koniec Bóstwo Chrystusowe i Trójcę Świętą zbluźnić? Dopierośmy poznali, co to kąkol, któregośmy w trawie poznać nie mogli. Jako Apostoł mówi: Już im nie będzie sporo, bo głupstwo ich wszystkim się już oznajmiło. Jeszcze byśmy ich znać nie mieli z takich szkód i pustek chwały Bożej i wzruszenia wszystkich artykułów wiary naszej i zwojowania wielkiego imienia i sławy chrześcijańskiej? Od rozumu byśmy odpadli... Ci, co wszystkim herezjom do tego królestwa wrota otwarzają i prawne im obrony dają i penować ich nie każą, wielką nieprzyjaźń chwale Bożej, duszom ludzkim i ojczyźnie swojej i sami sobie pokazują. Jako ten Boga miłuje, który bluźnienie Jego rad widzi, a gdy może, nie broni, abo jeśli nie może, że wolej swej do tego nie pokaże, aby Bóg jego uczczon na świecie był, a wyznanie chwały Jego kwitnęło, a bał się każdy bluźnić straszliwego imienia Jego?... Jakie ten wilcze serce ma, który wilki na krew do owiec puszcza i wrota im otwarza i broni ich, aby wygnani i oddzieleni od owiec nie byli? Izali się ten w zgubie ludzkiej i we krwi jako tyran nad tyrany nie kocha? By wżdy w cielesnej krwi ręce omaczał, ale w dusznej i wiecznej samego diabła za hetmana i wodza mając, który się takim połowem karmi i taka lwia natura jego własna jest. Jakoby go sam zabił, gdy nieprzyjacielowi jego do niego, który nań jad ma nieugaszony, drogę ścielesz i drzwi otwarzasz)

P. Petrus Skarga SI. De haeretica zizania et diabolica libertate religiosa ( PDF ) (Quemadmodum zizania, quousque succrescunt, nihil a tritico differunt: et rarus est paterfamilias, a quo in herba dignoscantur, cum vero, iam plene succreverit, aristasque suas, et grana protulerit, a quolibet dignosci possunt. Illi ab initio, pariter ut et nos Praedicatores Ecclesiae Catholicae agimus, nostrum in modum concionati sunt, quod multi mores dissoluti, et malae administrationis errores reperirentur in Ecclesia, quibus nova reparatione opus fuerat, multum Virorum spiritualium negligentiae, varii luxus, et exempla scandalosa... Et existimavimus optima intentione ideoque dicere, desiderans in Ecclesia, mediante Concilio, et aliis solitis remediis, restaurationem in ordine, et moribus. Cum vero succrevissent, ipsi omnia reparare coeperunt. Sed quomodo? tanquam imaginem pulvere respersam. Pulvere non amoto, frustatim digitis caesis, usque ad manus amputationem pervenerunt, tandem et oculos eruunt, et caput auferunt. Fratres an sic pulvis excutitur? haeccine est reformatio? eicere Sacramenta, altaria, Sacerdotes, articulos fidei mutare, ad extremum Divinitatem Christi, et SS. Trinitatis blasphemare. Modo primum agnovimus, quid sint zizania, quae in herba non poterant a nobis dignosci. Prout Apostolus inquit. Ultra non proficient, insipientia enim eorum manifesta erit omnibus. An vero dignosci a nobis non possunt, ex tantis damnis, et tanta desolatione gloriae Divinae et ex commotione, omnium articulorum fidei nostrae, et ex prostrato nomine, ac honore totius Christianitatis? Ratione profecto careremus... Omnes hi qui cunctis haeresibus ad Regnum hoc portas aperiunt, et iuris remedia illis concedunt, ac punire eos prohibent, maximis inimicitiis Divinae gloriae, animarum saluti, Patriae, et sibi ipsis adversari, videntur. Quomodo hic Deum amat, qui contra eum blasphemias libenter audit, et cum possit non impedit, aut si non potest, voluntatem suam non ostendit, quod velit Deum in terris, cultu debito honorari, et confessionem, gloriae ipsius florere, nec quisquam audeat blasphemare, terribile nomen eius... Quam cor illi vere lupinum est, qui lupos ad mactandas oves admittit, et ostia illis aperit, defenditque eos, ne ab ovibus segregentur et expellantur? an hic perditionem animarum et sanguinem hominum, tanquam tyrannus supra tyrannos non diligit. Si utique in sanguine corporum, manus impias demergeret; sed in animarum aeterno excidio, ipsum Daemonem, tanquam Ducem suum secutus, qui praeda huiusmodi vescitur, atque huiusmodi natura eius leonina est. Quasi eum propriis manibus interimeres, cum inimico eius ad ipsum, qui erga illum veneno ardentissimo flagrat, viam praeparas et ostia referas) (nowość)

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia (uzupełniono)

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia. Jarzmo i brzemię. (Służba Chrystusowi jest słodka i lekka najprzód dlatego, że nas chroni od złego. Każdy człowiek musi dźwigać jakieś jarzmo i ty je dźwigać musisz; niechże więc nim będzie jarzmo Boże, które Chrystus na ciebie wkłada. Bez jarzma nie ma życia. Kto nie dźwiga jarzma Bożego, ten dźwiga jarzmo jakiejś namiętności. Lepiej dobrowolnie przyjąć pęta Boże, niż z konieczności pójść w pęta niewoli świata, czy namiętności... Jest po wtóre służba Chrystusowi słodką i łatwą z powodu zachwycającej piękności Jego zasad. Według tych zasad spoczywa życie nasze, nasze szczęście, nasze zbawienie, nasze wszystko w ręku Tego, który nas kocha. Wszystko, co nas w życiu spotyka, dzieje się z wiedzą Jego zawsze życzliwej Opatrzności. Każda chwila, którą poświęcam Jego służbie, czyni mię drogim w Jego oczach. Każdy czyn, każde dobre pragnienie, każdy krok, jeśli go czynimy, by się Bogu przypodobać, nabiera w Jego oczach wartości poniekąd nieskończonej... Słodką i łatwą jest po trzecie służba Chrystusowi z powodu nagrody, która nam z dobroci Bożej jest obiecana. Bóg nie czeka z nagrodą aż na wieczność. Miłość zniewala Go do hojności względem wiernych sług swoich już w tym życiu. Oprócz życia wiecznego obiecał im już tu na ziemi stokrotnie wynagrodzić wszystko, czego się dla Niego wyrzekli. I Bóg dotrzymuje swej obietnicy. Szukaj na ziemi prawdziwego szczęścia, znajdziesz je tylko u tych, którzy wolę Bożą wzięli sobie za linię wytyczną dla swego życia) (nowość)

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm rzymsko-katolicki (uzupełniono)

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm... O sakramencie bierzmowania. (1. P. Co jest bierzmowanie? O. Bierzmowanie jest sakramentem, w którym człowiek ochrzczony, przez wkładanie rąk, namaszczenie krzyżmem świętym i modlitwę biskupa, otrzymuje od Ducha Świętego umocnienie, aby wiarę swoją stale wyznawał, i według niej żył. 2. P. Kto nas uczy, że Jezus Chrystus ustanowił sakrament bierzmowania? O. Nieomylny Kościół katolicki uczy nas zgodnie z Pismem św. i Tradycją, że Jezus Chrystus ustanowił sakrament bierzmowania. 3. P. Co sprawuje bierzmowanie? O. Bierzmowanie: 1) pomnaża w nas łaskę poświęcającą; 2) umacnia nas szczególniejszym sposobem do walki ze złem, i do postępu w dobrem; 3) wyraża na duszy naszej niezatarte znamię wojownika Chrystusowego. Mówi bowiem Apostoł: "Bóg ci jest, który nas utwierdza z wami w Chrystusie, i który nas pomazał, który też pieczęć na nas wycisnął, i dał zadatek Ducha w sercach naszych" (II Kor. I, 21. 22). 4. P. Kto ma władzę udzielać bierzmowania? O. Władzę bierzmowania mają biskupi, jako następcy Apostołów) (nowość)

Ks. Jakub Górka. Cześć Maryi. O pobudkach i środkach nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny (uzupełniono)

Ks. Jakub Górka. Cześć Maryi. Ćwiczenie się w cnotach z miłości ku Maryi. Spełnianie obowiązków. (Zapomnienie o Bogu wśród obowiązków budzi niezadowolenie, niechęć, niesmak, rozgoryczenie, zazdrość i nienawiść do innych stanów, pcha do socjalizmu wstrętnego, zrywa łączność między przełożonymi a poddanymi, pracownikami i pracodawcami, wystudza miłosierdzie chrześcijańskie. Pisał jeden z wybitnych poetów naszych: "Kto socjalną podnosi chorągiew, a nie wie o tym, że pierwszą wszelkiego systemu społecznego podstawą Bóg i religia, jest niewolnikiem zbuntowanym, a nie mężem zwycięskim". Pracujmy wszyscy pilnie, strzeżmy się lenistwa, bo ono zgubne. Przeciwnie gorliwe spełnianie obowiązków podnosi, uzacnia i uszlachetnia człowieka. Pracujmy z Bogiem, w duchu wiary, a to nas powiedzie do szczęścia i zadowolenia. Z Bogiem, w znaku krzyża zwyciężymy, jak Konstantyn Wielki w tym znaku rozgromił liczniejsze zastępy pyszałka Maksencjusza. Sumienność, wierność poprowadzi nas do zwycięstw nad sobą, żądzami niebezpiecznymi, piekłem, a wreszcie wyjedna zapłatę zgotowaną dla sług wiernych. Kto dzielnie na swym stanowisku wytrwa, tego Pan nad wielu postanowi, da mu spocząć w chwale, gdzie już Święci z Maryją Panną, Królową swoją, odpoczęli po trudach i zapasach życia doczesnego) (nowość)

Z "Róży Duchownej". Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono)

Z "Róży Duchownej". Milosierdzie Królowej Różańca świętego. (Jan i Teresa H. z Demni doznali szczególnego miłosierdzia Królowej Różańca św., o którym w ten sposób opowiadają: "Syn nasz 19-letni bez wiedzy naszej wyjechał do Ameryki. Gdy nie dawał żadnej wiadomości stamtąd o sobie, zwróciliśmy się do Królowej Różańca św., od której, odkąd zaczęliśmy odmawiać różaniec wspólnie, wiele łask otrzymaliśmy. Obawialiśmy się, aby syn nasz na obczyźnie marnie nie zginął i aby wiary św. nie utracił...") (nowość)

Z "Róży Duchownej". Cudowny wpływ modlitwy różańcowej. (P. Helena D. opowiada jak dalece modlitwa różańcowa podoba się Najświętszej Maryi Pannie, kiedy wyprasza u Niej pomoc w zwyczajnych trudnościach życiowych. Miała ona siostrę zamężną, o której tak mówi: "Siostra moja wyszedłszy za mąż za cudzoziemca, znalazła się podczas wojny w bardzo trudnych okolicznościach, a przy tym dręczona tęsknotą do rodzinnego kraju i do rodziny, której dawno nie widziała. Władze tamtejsze nie chciały jej dać pozwolenia wyjazdu a mąż na wypadek wyjazdu chciał jej odebrać jedyne dziecko, kilkuletniego synka i taki stan udręki ciągnął się lat parę, była w końcu zrozpaczoną i bezradną...") (nowość)

Ks. Piotr Ximenes. Krótki wykład świętych Ewangelii na niedziele i święta całego roku (uzupełniono)

Ks. Piotr Ximenes. Krótki wykład Ewangelii na Niedzielę jedenastą po Świątkach. (Przyszedł Pan Jezus do morza Galilejskiego i przywiedli Mu głuchego i niemego, a prosili Go, aby nań rękę włożył. Ten cud Chrystusa Pana w uzdrowieniu głuchoniemego, ma wielkie swoje znaczenie duchowne, i my go w tym względzie uważać będziemy. Jest niejaka głuchota i niemota duszy, w którą każdy choćby najzdrowszy na zmysłach popaść może, i tak, głuchym jest każdy, kto nie chce słuchać, ani też wierzyć prawdom wiary świętej, kto nie przyjmuje i prawie uszy zatyka, na święte poruszenia łaski i natchnienia Boskie, wcale na nie nie zważając; niemym zaś każdy, kto jest ociężałym do modlitwy, do przedstawiania Bogu potrzeb swoich, do chwalenia Go, do dziękczynienia Panu za dobrodziejstwa Jego; niemym, kto się ociąga z wyznawaniem i spowiadaniem się grzechów swoich. Skoro tylko te dwa zmysły duszy odjęte zostają, droga zbawienia jest nam zagrodzona. Gdyż cóż trzeba czynić, żeby być zbawionym? oto wierzyć i żyć według przepisów wiary świętej, a te łaski wyjednać sobie inaczej nie zdołamy, jak przez modlitwę. Kto więc głuchy na głos Boski, słuchać rozkazów Pańskich nie chce, kto się nie modli, ten nie wierzy, ten żyje bezbożnie, i na potępienie swoje zasługuje. Czart przeklęty, skoro tylko chce uwikłać jaką duszę w swe sidła, zaczyna przez to, iż ją obojętną i nieczułą na święte natchnienia Boskie, na słuchanie słowa Bożego czyni, a potem odejmuje jej smak i ochotę do modlitwy, do uczęszczania do spowiedzi świętej, a tak uczyniwszy ją głuchą i niemą, już ją uważa za swoją. – I przywiedli Mu głuchego i niemego. Uważmy sobie, jak wiele jest takich, którzy zupełnie obojętni o swe zbawienie, nigdy by sami przez się o szukaniu go nawet nie pomyśleli, gdyby ku temu, przez namowy, przez przykład, przez zachęty innych pobożnych ludzi, przywiedzionymi nie byli. Starajmy się o to, abyśmy, gorliwi o chwałę Boską, mogli i my przywieść tym sposobem jakiego człowieka do Pana Jezusa, i do nawrócenia Mu jego dopomóc) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba. IV. O zbytkach w jedzeniu i piciu. (Najpierw musisz rozpocząć walkę z niemiernością w jedzeniu i piciu, bo ten występek jest matką wielu innych. Niemierność była przyczyną naszej śmierci duchowej i cielesnej. Nasi pierwsi rodzice przez spożycie zakazanego owocu stali się mordercami wszystkich swoich potomków pierwej, zanim ich zrodzili. Ona też do dziś dnia jest potężną bronią w ręku naszych wrogów duchowych; jej pociski odbierają nam siły i czynią nas swymi niewolnikami... Jak upadlającym jest to służenie brzuchowi, a jak nienasyconą ta żądza! Natura dała ci stosunkowo małe ciało; ty jednak przewyższasz obżarstwem nawet największe i najbardziej żarłoczne zwierzęta. Małe pastwisko dosyć trawy dostarcza wołowi; maleńki lasek żywi kilka słoni; dla ciebie cały świat za ciasny: tobie nie można dosyć nastarczyć ptactwa, ryb, zwierzyny... Chcesz się pozbyć zbytecznych trosk o jedzenie? zastanów się nad tym, co cię czeka. Niebawem musisz umrzeć, a to ciało, któreś tak troskliwie wyborowymi tuczył pokarmami, stanie się pastwą robactwa. Zważ na jakiej to uczcie będzie twe ciało podane na pokarm i tak je pielęgnuj, byś duszy nie zabijał. Używaj takich pokarmów, jakich możesz łatwo i wszędzie dostać, używaj potraw nie przeciążających ani stanu twego majątkowego, ani żołądka. Jest to we wielkim stopniu dowodem wolności duchowej, kiedy się posiada okiełzany żołądek i nie buntujący się przeciw wszelkim ujmom. O zbyteczności wielu rzeczy przekonujemy się dopiero w ich braku. Ciało potrzebuje pokarmu, a nie wyszukanych przysmaków) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Droga do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Droga do nieba. IV. O niewstrzemięźliwości. Złe jej skutki. Jak ją zwyciężyć i jak poznać, że zwyciężona została. (Na niewstrzemięźliwość uderz najpierwej: bo ona wszystkich występków jest matką. Niewstrzemięźliwość przyprawiła nas o śmierć duszy i ciała: pierwsi bowiem rodzice, pożywając owocu zakazanego, zgubili swoich potomków pierwej, niżeli życie im dali. I teraz nieprzyjaciele naszego zbawienia wprzódy za jej pomocą niweczą siły nasze, nim nas obalą i zgniotą... O jak to nikczemne i sromotne jarzmo! o jak nienasycona chciwość! Masz ciało miernej objętości, a więcej zjadasz od najogromniejszych i najżarłoczniejszych zwierząt. Kilka morgów paszy wystarczy dla wołu; las jeden niemało słoni wyżywi, a dla ciebie świat ciasny; wszystko, co w wodach pływa, co w powietrzu lata, co w lasach mieszka, nie wystarczy dla ciebie... Chcesz się zbytecznej troskliwości o pokarmy i napoje pozbyć, pomyśl, na czym się kończy wszystko. Oto już za plecami śmierć; a to ciało, któreś taką przysmaków rozmaitością karmił, robactwo toczyć będzie. Kiedy więc na taką ucztę ciało twoje ma służyć, umiej tak je karmić, ażeby dusza twoja nie ucierpiała na tym. Używaj pokarmów niewyszukanych i do nabycia łatwych, ażebyś ani na zdrowiu, ani na majątku nie poniósł uszczerbku. Nie przestępujący granic umiarkowania żołądek, nawet na głód wytrwały, do wyswobodzenia duszy z pod jarzma ciała niemało się przykłada. Wieleż to rzeczy dopierośmy wtenczas za zbyteczne uznali, kiedy ich nam braknąć poczęło. Nie przypraw i łakoci, ale tylko pokarmu ciału potrzeba) (nowość)

Joannes Cardinalis Bona OCist. Manuductio ad coelum, continens medullam Sanctorum Patrum, et veterum philosophorum (uzupełniono)

Joannes Card. Bona OCist. Manuductio ad coelum. IV. De gula. Ejus mala, et remedia. Quae sint indicia devictae gulae. (Primum tibi certamen adversus gulae vitium ineundum est, quae pabulum caeteris subministrat. Morti corporis et animae nos gula initiavit. Primi enim parentes nostri, pomi interdicti esu omnes homines, antequam gignerent, peremerunt. Nunc eadem animarum hostes utuntur; ut enervato omni vigore nos proterant, et conculcent... O vilissimam ventris servitutem, o inexplebilem cupiditatem! Modicum tibi corpus natura praebuit; vincis tamen vastissimorum et edacissimorum animalium aviditatem. Taurus paucorum jugerum pascuis impletur; una sylva plures nutrit elephantos: tibi angustus est Orbis; non sufficit ventri tuo, quicquid volat in aere, quicquid natat in undis, quicquid latet in sylvis... Vis omnem cibi et potus superfluam curam abjicere? exitum specta. Cito morieris, et corpus istud, tanta epularum varietate nutritum, foedis vermibus pabulum erit. Considera, quali convivio te escam praeparas: et sic carnem nutri, ne mentem opprimas. Cibo utere, qui parabilis sit, et ubique occurrens, nec patrimonio gravis, nec valetudini. Magna pars libertatis est, bene moratus venter, et patiens contumeliae. Multa quam supervacua essent non intelliximus, nisi cum deesse coeperunt. Eget corpus alimonia, non cupediis, aut lautitiis) (nowość)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae, sive Catechismus ad usum seminariorum (uzupełniono)

Sac. Petrus Ludovicus DanesInstitutiones Doctrinae Christianae... Pars I. Sectio I. Caput VII. De Lapsu hominis, et Peccato originali. (QUAESTIO 1. Quomodo a primaeva integritate et felicitate genus humanum excidit? R. Invidia et fraude diaboli, serpentis ore loquentis, communis omnium mater Heva seducta est, et falso credens se fore similem Deo, fructum vetitum comedit, deditque Adamo marito suo, qui et comedit: atque ita grande illud et ineffabile peccatum perpetratum est. Q. 2. Quae transgressionem illam poena secuta est? R. Sanctitatem et justitiam, in qua constituti fuerant primi parentes nostri, statim amiserunt, incurreruntque per illam praevaricationis offensam, iram et indignationem Dei, atque ideo mortem, quam illis antea comminatus fuerat Deus, et cum morte captivitatem sub diaboli potestate, totique secundum corpus et animam in deterius commutati sunt. Q. 3. Haec autem praevaricatio solisne illis transgressoribus nocuit? R. Minime vero; nam acceptam a Deo sanctitatem et justitiam, quam Adamus perdidit, non sibi soli, sed nobis etiam perdidit: et inquinatus per illud inobedientiae peccatum, non tantum mortem et poenas corporis, sed et ipsum peccatum, quod mors est animae, in omne genus humanum transfudit, testante apostolo quod per unum hominem peccatum in hunc mundum intravit, et per peccatum mors, et ita in omnes homines mors pertransiit, in quo omnes peccaverunt. Hoc est peccatum illud quod originale dicitur quia ab origine inest unicuique proprium, et propagatione non imitatione contrahitur. Per hoc tam generale delictum universa natura humana donis gratuitis spoliata, et in naturalibus vulnerata est) (nowość)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa w pobożnych rozmyślaniach zawarty (uzupełniono)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot... O ćwiczeniach życia czynnego pierwszego stopnia. (A na innym miejscu przedstawiając jakim być powinien kto do bogomyślności dojść pragnie, tak się nasz Święty [Bernard] wyraża: "Jeżeli w każdej okoliczności dowodzisz w sobie miłości bliźniego; jeśli dla każdego okazujesz się przychylnym, przystępnym, łagodnym, uczynnym, miłym i pokornym; jeśli nie tylko znosisz cierpliwie przywary osób z którymi żyjesz, lecz nawet im kto więcej przeciw tobie zawinia, z tym większą jesteś dla niego życzliwością; jeśli nieprzyjaciołom twoim gotów jesteś dobrze czynić, a nie mając ku temu sposobności serdecznie modlisz się za nich; gdy tym sposobem można będzie powiedzieć o tobie: Ten ci jest miłośnik braci i ludu Izraelskiego, ten jest, który się wiele modli za lud i za wszystko miasto święte, wtedy jeśli czujesz się ku temu wewnętrznym natchnieniem pociągnięty, oddaj się bogomyślności, a niebieski Oblubieniec pocałuje cię pocałunkiem ust Swoich") (nowość)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes Vitae Christi (uzupełniono)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes... De exercitio activae vitae. ([S. Bernardus:] «Tu quoque, si donum, quod desuper accepisti, nobis contubernalibus tuis libenter impartiaris, si te exhibeas ubique inter nos officiosum, si affectuosum, si gratum, si tractabilem, si humilem, testimonium habebis ab omnibus, quod fragres et ipse unguentis optimis. Omnis in nobis qui fraternas infirmitates tam corporum, quam animarum, non solum patienter supportat, sed insuper, si licet ei, et si valet, juvat obsequiis, confortat alloquiis, consiliis informat: si hoc non potest propter disciplinam, sollicitis saltem orationibus solatiari non cesset infirmo: omnis, inquam, qui talia operatur in nobis, bonum omnino spargit odorem inter fratres, odorem de unguentis optimis. Balsamum in ore, hujusmodi frater in congregatione: monstratur digito; dicunt de eo omnes: Hic est fratrum amator et populi Israel. Hic est qui multum orat pro populo, et universa sancta civitate») (nowość)

Tomasz a Kempis. De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa (uzupełniono)

Tomasz a Kempis. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa. III. 57. Quod homo non sit nimis dejectus, quando in aliquos labitur defectus. Człowiek nie ma nazbyt upadać na duchu, wtedy nawet kiedy wpada w ułomność jaką. (3. Bądź spokojniejszego umysłu, i uzbrój się na większe cierpienie. Nie wszystko stracone, chociaż cię doświadczają częste troski i wielkie pokusy. Człowiekiem jesteś a nie Bogiem; ciałem a nie Aniołem. Jakżebyś mógł trwać zawsze w jednym stopniu cnoty, kiedy Anioł w Niebie, a pierwszy człowiek w raju tego nie dokazał? Jam jest, który strapionych pocieszam, i zbawiam; a tych, którzy wyznają ułomność swoją, aż ku Sobie wznoszę. 4. Uczeń. Panie, niech będą błogosławione słowa Twoje; słodsze nad miód ustom moim. A cóż bym ja począł wśród tylu i tak wielkich strapień i ucisków moich, gdybyś mię nie umacniał świętymi słowami Twymi? Nie dbam o to, co mam cierpieć, i wiele mam cierpieć, bylem się na koniec dostał do portu zbawienia. Daj mi koniec dobry: daj mi śmierć szczęśliwą. Pomnij na mnie, Boże mój, i doprowadź mię prostą drogą do Królestwa Twojego) (nowość)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita (uzupełniono)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi... III. 57. Quod homo non sit nimis deiectus, quando in aliquos labitur defectus. (3. Animaequior esto, et ad maiorem sustinentiam accingere. Non est totum frustratum, si te saepius percipis tribulatum vel graviter temptatum. Homo es, et non Deus; caro es, non angelus. Quomodo tu posses semper in eodem statu virtutis permanere, quando hoc defuit angelo in caelo, et primo homini in paradiso? Ego sum, qui maerentes erigo sospitate, et suam cognoscentes infirmitatem ad meam proveho divinitatem. 4. Domine, benedictum sit verbum tuum, dulce super mel et favum ori meo. Quid facerem in tantis tribulationibus et angustiis meis, nisi me confortares tuis sanctis sermonibus? Dummodo tandem ad portum salutis perveniam, quid curae est, quae et quanta passus fuero? Da finem bonum, da felicem ex hoc mundo transitum. Memento mei, Deus meus, et dirige me recto itinere in regnum tuum... Da mihi odium vitiorum meorum, victoriam passionum, mortificationem concupiscentiarum et superborum motuum suppressionem. . . . Concede beatam et felicem mortis horam invenire et in timore tuo et caritate semper ambulare. Non despero nec desperabo de venia et misericordia tua, quamvis saepius cado et gravor in me ipso ex infirmitate mea. Nec cesso nec cessabo a laude tua in via mea; sed laudabo et magnificabo te, donec ad te perveniat, o Deus, anima mea) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones (uzupełniono)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De remediis tristitiae seu doloris. (Utrum per contemplationem veritatis dolor et tristitia mitigentur. Co. – Cum in veritatis contemplatione maxima consistat delectatio, per illam mitigari tristitiam et dolorem necesse est) (nowość)


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(22 lipca 2015)
Ks. Benedict Hughes CMRI. Ciężkie zaniedbanie: Całkowita porażka soborowej hierarchii w egzekwowaniu norm moralnych (PDF)
Kanonik Duilhé de Saint-Projet. 
Apologia naukowa wiary chrześcijańskiej
S. Petrus Canisius SI, Doctor Ecclesiae. 
Catechismi Latini et Germanici
Św. Tomasz z Akwinu, Doktor Kościoła. 
O społeczeństwie i władzy. De regimine principum I, 1-3 ( PDF )
S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. 
Collatio de contemptu saeculi ( PDF )

(30 czerwca 2015)
Bp Moises Carmona. W obronie moich święceń biskupich. ( PDF )
Abp Stanisław Karnkowski, Prymas Polski. 
Kazania o Chwalebnej Eucharystii
M. Arcta 
Słownik Staropolski: 26 000 wyrazów i wyrażeń używanych w dawnej mowie polskiej
P. Germanus Cartier OSB. 
Psalmodiae ecclesiasticae dilucidatio

(8 czerwca 2015)
Ks. Antoni Chmielowski. Krótki rys historii kościelnej
Ks. prof. Bernard Bartmann. 
Nasza wiara w Opatrzność
Ks. Benedict Hughes CMRI. 
A on znowu swoje! Bergoglio wywołuje zgorszenie wśród katolików nonszalanckim podejściem do małżeństwa ( PDF )
Św. Cyprian Biskup Kartaginy i męczennik. O cierpliwości ( PDF )

(18 maja 2015)
Bp Donald J. Sanborn. Kolejne herezje Bergoglio potwierdzają niekatolicki charakter modernistycznego Neokościoła (PDF)
Ks. Franciszek Kwiatkowski SI. 
Filozofia wieczysta w zarysie
Ks. Dr Michał Sopoćko, Docent Uniwersytetu Wileńskiego. 
Mikołaj Łęczycki o wychowaniu duchowym. Studium teologiczno-pedagogiczne. (De educatione spirituali secundum Nicolaum Lancicium. Tractatus theologicus ac paedagogicus)
O. Mikołaj Łęczycki SI (V. P. Nicolaus Lancicius SI). 
De praxi Divinae praesentiae et orationum iaculatoriarum ac variis orandi Deumque pie colendi modis

(27 kwietnia 2015)
La Dottrina Cristiana composta per ordine della santa memoria di Papa Clemente VIII dal ven. Cardinale Roberto Bellarmino
Ks. Józef Krukowski. 
Perykopy ewangelijne niedzielne i świąteczne dla użytku katechetów, kaznodziei, rodziców i nauczycieli
Ks. Anthony Cekada.
 Bergoglio nie ma nic do stracenia... zatem sedewakantystyczna argumentacja musi się zmienić ( PDF )
Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła.
Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy) (PDF)

(7 kwietnia 2015)
Bp Donald J. Sanborn. Zawirowania w FSSPX w związku z konsekracją na biskupa ks. Faure

(2 kwietnia 2015)
Ks. Dr Aleksander Pechnik. 
Zarys apologetyki
O. J. B. Chautard OCSO. 
Życie wewnętrzne duszą apostolstwa
Ks. Johannes Heyne.
 Gorliwość religijna ( PDF )
Ks. Jakub Balmes.
Katolicyzm i protestantyzm w stosunku do cywilizacji europejskiej 


KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF

KATECHIZMY KATOLICKIE I NAUKI KATECHIZMOWE

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Jezus Chrystus, Zbawiciel świata ( PDF )

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii ( PDF )

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami)

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych ( PDF )

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła.Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy) ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dziewięć nauk o Sercu Jezusowym, jako Sercu Kościoła ( PDF )

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie ( PDF )

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

Henryk Hello. Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia - wolność wyznania - wolność prasy - wolność nauczania ( PDF )

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści

Ks. Andrzej Macko. Znaczenie encykliki o modernizmie ( PDF )

Ks. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół

Ks. Anthony Cekada. Tradycjonaliści, nieomylność i Papież ( PDF )

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Sedewakantyzm ( PDF )

"The Reign of Mary". Stanowisko Teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )

Ks. Józef Stagraczyński. Historia biblijna. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa

O. Paweł Segneri SI. Kazanie o Bóstwie Chrystusowym ( PDF )

O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego i kilka innych rozważań pobożnych ( PDF )

O. Jan Tauler OP. Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku ( PDF )

Św. Piotr Alkantary. Pokój duszy ( PDF )

Ks. Wawrzyniec Scupoli. Utarczka duchowa czyli nauka poznania, pokonania samego siebie, i dojścia do prawdziwej doskonałości chrześcijańskiej

Bp Jan Piotr Camus. Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego

Św. Alfons Maria Liguori, Biskup i Doktor Kościoła. O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy ( PDF )

O. Fryderyk William Faber. Postęp duszy, czyli wzrost w świętości

O. Gabriel Paláu SI. Katolik uczynkiem i prawdą (73 artykuły formacyjne)

Bp Michał Nowodworski. Kilka słów Ojców i Nauczycieli Kościoła dla tych, którzy szemrzą w przeciwnościach i cierpieniach

Abp Józef Bilczewski. List pasterski o czci Najświętszej Maryi Panny

Ks. Zygmunt Golian. Konferencje majowe. Rozmyślania na każdy dzień maja ( PDF )

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy Dawida na język polski wierszem przełożone. (Wydanie drugie)

Ks. Adam Gerstmann. Święty Augustyn jako teolog, duszpasterz, człowiek ( PDF )

Ks. Jakub Balmes. Fanatyzm i indyferentyzm, ich źródła i następstwa

T. W. "Człowiek" Ernesta Hello

Ks. Władysław Michał Dębicki. Wielkie bankructwo umysłowe. Rzecz o nowoczesnym skrajnym sceptycyzmie naukowo-filozoficznym
(15 artykułów o filozofii nowożytnej)

Ks. Antoni Langer SI. Św. Tomasz z Akwinu i dzisiejsza filozofia

Ks. Jan Badeni SI. Życie św. Ignacego Loyoli, założyciela zakonu Towarzystwa Jezusowego

Kardynał M. Wiseman. Fabiola. Powieść z czasów prześladowania chrześcijan w roku 302

Ultra montes (www.ultramontes.pl)
Redaguje kolegium:
Mariusz Gruszeczka, Michał A.Nowak, Mirosław Salawa.
Współpraca:
Iwona Olszewska.
Kontakt: poczta@ultramontes.pl
© Wszelkie prawa zastrzeżone.
Kraków 2004-2015

Omnia ad honorem Omnipotentis Dei et Ecclesiae Romanae!

Wszystko na cześć Boga Wszechmogącego i Kościoła rzymskiego!