Ultra montes

W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego

Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)
 


"Est enim via regia, sancta Dei Ecclesia, et iter veritatis... Agite itaque servi Dei, vos filii sanctae Ecclesiae, qui certam regulam novistis,

et via veritatis inceditis, ne retrahamini vocibus, et uniuscuiusque confictae professionis verbis. Erroneae enim sunt horum viae,

et acclivis callis adulteratae ipsorum intelligentiae". (S. Epiphanius, Adversus haereses, LIX)

-------------------

"Kościół Boży jest ścieżką królewską i drogą prawdy... Strzeżcie się przeto słudzy Boscy i synowie Kościoła, którzy pewną zasadę wiary macie,
i drogą prawdy postępujecie, aby was głosy przeciwne nie odwiodły, i kłamliwe krzyki heretyków nie oszukały, albowiem drogi ich są śliskie,
a ich nauki skażone".
(Św. Epifaniusz, Przeciwko herezjom, 59)

"Pod sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 79. Listopad 2016 

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Niedziela pierwsza Adwentu (nowość)

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  * 

NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (23 i 27 LISTOPADA 2016)

Bp Donald J. SanbornThe Catholic Church and Modernism (Kościół katolicki i modernizm) (mp4, 90.9 Mb) (nowość)

Bp Donald J. Sanborn. Protestantyzm a katolicyzm. Rewolucja wymierzona w Boski porządek świata. ( PDF ) (Myślę, że niewielu katolików uświadamia sobie rozmiar niegodziwości protestanckiej rewolty. Nie będzie przesadą stwierdzenie, że całe moralne i społeczne zło w naszym społeczeństwie wywodzi się z tego strasznego wydarzenia. Rewolta ta dała światu rzekome prawo do samodzielnego oceniania Pisma Świętego. Długofalowym skutkiem tej doktryny był 1) subiektywizm, ponieważ głosi ona, że nie istnieje obiektywna norma umożliwiająca interpretację Pisma Świętego; 2) indywidualizm, jako że nie istnieje widzialny Kościół ani autorytet władzy kościelnej. Kościoły protestanckie są zorganizowane od dołu, czyli protestanci o podobnych zapatrywaniach łączą się ze sobą tworząc wspólnotę albo "kościół", gdzie wyznają wspólny kult. Jednakże taki "kościół" jest dziełem ludzi, a nie Boga. Nie ma uprawnień, aby nauczać, rządzić albo uświęcać wiernych. W konsekwencji, w protestanckim systemie, wszystko koncentruje się wokół nieskrępowanej jednostki ludzkiej. Nikt nie może takiemu człowiekowi powiedzieć co ma robić albo myśleć. Jest on panem samego siebie... Katolicyzm, w przeciwieństwie do tego wszystkiego głosi, że władza religijna pochodzi z góry, że Kościół został założony przez Boga i posiada Boską asystencję w swoich zasadniczych funkcjach i że wszyscy ludzie zobowiązani są okazywać mu swoje przywiązanie i posłuszeństwo. Naucza, że rodzina pochodzi z Boskiego ustanowienia, że ojciec jest głową rodziny, a żona i dzieci muszą być mu posłuszne. Uczy, że to rodzina, a nie jednostka jest podstawową komórką społeczeństwa i że jej święte prawa muszą być chronione przez państwo. Uczy, że państwo musi wyznawać jedną, prawdziwą religię i chociaż jest organizacją odrębną od Kościoła, to niemniej jednak musi współpracować z Kościołem w sojuszu Kościoła i państwa. Naucza, że wszelka władza, nawet władza polityczna, pochodzi od Boga i że zbiór jednostek nigdy nie może być posiadaczem władzy politycznej. Uczy, że ludzie są w sumieniu zobowiązani do posłuszeństwa wobec władzy państwowej, która pochodzi od Boga) (nowość)

Bp Donald J. Sanborn. Biskup Fellay i moderniści z Neokościoła. (Niedawno poinformowano, że biskup Fellay spotkał się z Bergoglio i z kardynałem Novus Ordo Muellerem – prefektem posoborowej Kongregacji Nauki Wiary. Nikt nie wie o czym dyskutowano, ale spotkanie na tak wysokim szczeblu wydaje się wskazywać, że sprawy zmierzają coraz bliżej do oficjalnego wchłonięcia FSSPX przez modernistyczną religię. Jakże ironiczne jest to, że w tym samym miesiącu, w którym Bergoglio przyjmuje biskupa Fellay, widzimy go również obok posągu Marcina Lutra, jak mówi luteranom przed ich heretyckim założycielem, że przez chrzest wszyscy należymy do tego samego kościoła. Biskup Fellay wygłosił też ostatnio alarmujące oświadczenie, że "w Vaticanum II nie ma żadnej bezpośredniej herezji". Co ma on na myśli przez "bezpośrednią" nie jest dla mnie jasne, ale zakładam, że ma na myśli "jawną herezję". Jeśli Vaticanum II jest wolny od herezji, to pytam się, wobec czego FSSPX było w opozycji przez minione czterdzieści sześć lat?) (nowość)

"Obrona prawdy". Początek roku kościelnego. (Od Adwentu (przyjścia) zaczyna Kościół swój rok. Przyjście zaś Chrystusa jest dwojakie; jedno nastąpiło gdy się narodził, drugie nastąpi, gdy przyjdzie sądzić, czyli nagradzać i karać. Pierwsze stało się początkiem królestwa Bożego w czasie, drugie początkiem będzie onego w wieczności. Czas adwentowy nie tylko uprzytomnia te obydwa przyjścia Chrystusa dla pamięci, lecz usiłuje przenikając całego ducha tymi prawdami, uświętobliwić go i godnym czynić wieczności szczęśliwej. O jakżeby było niestosownie zaczynać rok kościelny od uroczystości Narodzenia Jezusa Chrystusa nie uwzględniwszy powodów tegoż narodzenia! Natomiast nie od dnia Narodzenia, lecz od czasu, który poprzedził to narodzenie, zaczynając swój rok Kościół przechodzi corocznie całą historię od stworzenia, aż do skończenia świata. Czas Adwentu jest ów czas oczekiwania Zbawiciela od ludzi czujących skutki grzechu pierwszych rodziców. Tą historią rodu ludzkiego, nigdy dosyć przeniknionym być nie można) (nowość)

P. Georgius Patiss SI. Materiae meditationum et concionum ex Evangeliis et Epistolis Dominicarum. ("In hoc opere, dilectissime frater! invenies materias ex Evangeliis et Epistolis Dominicarum per totum annum ecclesiasticum decurrentium haustas, et in singulos hebdomadarum dies distributas, quae Tibi et quotidianas meditationes, et pro singulis Dominicis plures, quam viginti, conciones suppeditabunt; ita, ut in iis simul et sacrae Scripturae textus et SS. Patrum sententias convenientes prae oculis et manibus habeas. Priores hebdomadae dies Evangelium, posteriores Epistolam cujusque Dominicae complectuntur, quilibet autem dies materiam suam in tribus Punctis, et in singulis Punctis eam iterum secundum triplicem diversum respectum exhibet, in fine cujuslibet Puncti vero applicatio materiae practica additur". – Pars prima, p. III) (nowość, djvu)

Ks. Jerzy Patiss SI. Podręcznik do rozmyślań i kazań na niedziele całego roku. ("W książce, którą bierzesz do ręki, miły czytelniku, wyjaśniają się Ewangelie i Lekcje na niedziele w ciągu roku kościelnego przypadające. Rzecz tak jest ułożona, aby na każdy dzień w tygodniu było jedno rozmyślanie i na każdą niedzielę przy małej z twojej strony pracy dwa lub trzy kazania. Nie tylko teksty Pisma Świętego służą do wyjaśnienia, ale i odpowiednie wyjątki z Ojców Kościoła. Pierwsze dni tygodnia, poniedziałek, wtorek i środa, obejmują zwykle Ewangelię; następne zaś, czwartek, piątek i sobota, Lekcję każdej niedzieli. Wyjaśnienia uskuteczniają się w trzech punktach, każdy zaś punkt rozważa się pod trojakim względem. Na końcu każdego punktu znajduje się zastosowanie praktyczne tego, co wyjaśnieniu podlegało". – Tom I, ss. 7-8) (nowość, djvu)

P. Christianus Pesch SI. Modernismus. (Recentissime orta est doctrina falsa, quae quidem inter protestantes iam diu vigebat, sed paulatim etiam catholicorum quorundam mentes contagione infecit. «Modernismus» vocatur hic morbus, consistens in extremo quodam subiectivismo, ex cuius placitis religio, revelatio, fides potius quam in obiectiva veritate, a Christo ecclesiae tradita, fundantur in singulorum hominum interna experientia, qua quis cum Deo, intellectualiter non cognoscibili, mysticum quoddam commercium habet. Sola haec interna et subiectiva ad Deum relatio essentiale elementum est totius vitae religiosae. Cetera omnia: ecclesia, dogmata, sacramenta, sunt secundaria quaedam adiumenta, quae possunt esse utilia ad religiosos sensus commovendos, dummodo perpetuo sese accommodent subiectivis progressibus et necessitatibus. Unde in religione nihil stabile, omnia fluunt) (nowość)

Bp Kazimierz Tomczak. Modernizm a protestantyzm liberalny ( PDF ) (nowość)

Bp Czesław Sokołowski. Nasza literatura antymodernistyczna. ( PDF ) (Ze świętą gorliwością, płynącą z przeświadczenia o szczytnym swym posłannictwie, Kościół odrzucał niepowołane reformy, niosąc uzdrawiające tchnienie w życie swych członków. Bo przyświeca Mu zawsze to hasło podniosłe Idziego z Witerbo: Przystoi, aby święte środki Kościoła niosły ludziom zbawienne reformy, nie zaś zuchwałość ludzka targała się na zniekształcanie świętego depozytu Wiary... Mając do poznania modernizmu, tak znakomite źródło, jakim jest encyklika Pascendi, uczeni katoliccy, analizując, komentując ten dokument papieski, mogli dać szereg prac, wyjaśniających źródła i przejawy zgubnych błędów modernistycznych. I tak się stało. Około dekretu Lamentabili i encykliki Pascendi powstaje cała literatura antymodernistyczna, w różnych językach pisana, a i dziś widzimy, że par excellence aktualne te zagadnienia poruszają umysły wybitnych filozofów, teologów, historyków, biblistów, socjologów i publicystów. Pragnąc czytelnikowi polskiemu wskazać drogę do poznania tej kwestii, w niniejszej przedmowie dajemy zarys bibliograficzny z naszego piśmiennictwa antymodernistycznego... I praca ks. profesora K. Tomczaka, którą dajemy jako Nr 2 "Współczesnych zagadnień podstawowych" ma być tą cegiełką skromną dorzuconą do budowy naszej literatury antymodernistycznej. Autor bowiem, omawiając zasadnicze poglądy modernistów, przede wszystkim pragnie wykazać wpływ teologii liberalnej protestanckiej na uformowanie bałamutnych twierdzeń nowatorów katolickiej nauki teologicznej. Wpływ taki racjonalizmu niemieckiego nie ulega dziś najmniejszej wątpliwości. W Encyklice wskazał to wyraźnie papież Pius X, gdy wykazując zgubne następstwa modernizmu – "ateizm i zniszczenie wszelkiej religii", dodał "na drogę tę wstąpił najprzód błąd protestancki, kroczy nią błąd modernistyczny: podąży nią niebawem ateizm". Zresztą i ostatnie zdanie (65-te), potępione w Syllabusie Piusa X na to samo wskazuje: "Katolicyzm dzisiejszy nie da się pogodzić z wiedzą prawdziwą, o ile nie przekształci się na pewien chrystianizm bezdogmatyczny, to jest na szeroki i liberalny protestantyzm") (nowość)

Bp Kazimierz Tomczak. Modernizm a protestantyzm liberalny. Encyklika Pascendi o podstawie filozoficznej modernizmu. ( PDF ) (Filozoficzną podstawę "modernizmu", ujętego z klasyczną zwięzłością w Encyklice Pascendi tak pokrótce można naszkicować: – Poznanie rozumu ludzkiego ogranicza się ściśle do sfery zjawisk, a zatem nie może dosięgnąć Boga. Zowie się to agnostycyzmem. Motywy, które mają, według starej apologetyki, przemawiać za wiarogodnością zewnętrznego objawienia się Boga, są przeżytkami systemu, który dawno utracił swą wartość i siłę, tj. intelektualizmu. Taki jest punkt wyjścia modernizmu. W ten sposób burzy on stare, rozumowe podstawy wiary... Filozofia [według modernizmu] nie może dojść przez ścisłe rozumowanie do poznania istnienia Boga i nie troszczy się o to. Natomiast przez intuicję serca, przez życiowe doświadczenie człowiek samą istotę Boga ogarnąć może. Z tego punktu widzenia wszystkie religie są prawdziwe, ponieważ wszystkie opierają się na doświadczeniu religijnym. Katolicka religia co najwyżej pod tym względem może rościć pretensje do wyższości nad innymi religiami, że je prześciga w żywotności uczucia, lub że więcej zbliża się do chrystianizmu początkowego) (nowość)

Bp Kazimierz Tomczak. Modernizm a protestantyzm liberalny. Modernizm a filozofia i teologia racjonalistowska niemiecka. ( PDF ) (Teoretyczno-poznawcze założenia czerpie modernizm, bez wątpienia, z filozofii Kanta (1724 – 1804). Prawie żywcem bierze jego krytyczny albo transcendentalny idealizm za swój punkt wyjścia, za taran do rozbijania murów starej apologetyki. Przejmuje go w jego pierwotnej, grubej, nieociosanej formie, nie uwzględniając tej ewolucji, jakiej idealizm uległ z czasem pod wpływem nauk przyrodniczych i rozwoju filozofii... Kardynalny dogmat chrystianizmu o przyjęciu na się człowieczeństwa przez Boga w osobie Jezusa Chrystusa, taką przybrał formę w spekulatywnej teologii: Kant, Fichte, Schelling nauczali, że Bóg staje się człowiekiem od wieków. Każdy człowiek jest cząstką tego ciągle stającego się człowiekiem Boga. Ostatnią zaś konkluzję z nowożytnej filozofii, rozpoczynającej się od Spinozy, a kończącej na Heglu, wyciągnął Strauss w swoim Leben Jesu (1855). Twierdził on mianowicie, że Bóg-Człowiek – to ludzkość cała. A więc nie Jezus Chrystus, nie jednostka, nie indywiduum, ale cały rodzaj ludzki. Idea bowiem nie urzeczywistnia się w ten sposób, żeby całą siebie wcielić w jedno indywiduum, a względem innych skąpą się okazać, lecz realizuje się w wielu indywiduach, które się wzajemnie uzupełniają, i w ten sposób bogactwem swoim szafuje szeroko. Uczucie religijne musi się wznosić coraz wyżej, tak że przyjdziemy wreszcie do poznania naszej jedności z Bogiem, tę jedność odczuwać będziemy w każdym naszym czynie, w każdej myśli. Przeciw takiemu tłumaczeniu dogmatu Wcielania wystąpił cały szereg teologów (Rozenkranz, Göschl, Frauenstädt, Schaller, Schweizer, i inni), starając się dowieść, że w duchu nowożytnej nauki można uczynić redukcję na korzyść jednego tylko Boga-Człowieka tj. Jezusa Chrystusa. Usiłowanie to jednak skończyło się zupełnym fiaskiem. Do szczytu absurdu doszła spekulatywna teologia w nauce o Odkupieniu albo wybawieniu. Według zasadniczej myśli filozofii Hegla wybawienie jest immanentne tj. polega na pojednaniu się człowieka z samym sobą, albo na uświadomieniu sobie tej prawdy, że się jest cząstką Bóstwa. Chrześcijańskie uczucie wyobraziło sobie wprawdzie, że to pojednanie Boga z człowiekiem odbyło się raz tylko w osobie Jezusa Chrystusa. Filozofia jednak wyobrażenie to oczyszcza i podnosi według znanego już nam systemu panteistycznego... Po długiej wędrówce przez góry i bory niemieckiej filozofii stajemy u mety. Możemy odetchnąć i porobić wnioski: 1) Pojęcie religii i chrześcijaństwa, przez encyklikę Pascendi ochrzczone nazwą modernizmu, odnajdujemy w liberalnej niemieckiej teologii (Gefühlsreligion), której ojcem jest Schleiermacher. W ciągu XIX wieku przeszło ono już przez wszystkie stadia rozwoju, dobiegło do końca swej ewolucji i przeżyło się. 2) Filozofia religii-uczucia wyszła z błędnego i fałszywego z gruntu założenia; dlatego nie do pojednania chrystianizmu z nowożytną umysłowością prowadzi, ale, wprowadzona do wnętrza chrystianizmu, może w nim tylko rozkład i zniszczenie szerzyć. Pod tym względem tacy filozofowie, jak Hartmann, który najlepiej skupił w sobie filozoficzną wiedzę ostatnich pokoleń, zgadzają się w zasadniczej myśli z Encykliką) (nowość)

Bp Kazimierz Tomczak. Modernizm a protestantyzm liberalny. Radykalny środek przeciwko filozofii modernistycznej - powrót do scholastyki. ( PDF ) (Cóż zatem mamy począć, w którą stronę się zwrócić, by dla teologii znaleźć naukową, silną podstawę? Głos Ojca świętego każe obrać drogę, którą nam Encyklika wskazuje: od agnostycyzmu zwrócić się do "gnostycyzmu" czyli intelektualizmu, innymi słowy do scholastyki... Lecz, żeby móc zasady scholastyki należycie wyzyskać i do rozwiązania poruszanych dziś zagadnień zastosować, trzeba naprzód samą tę scholastykę zgłębić, poznać jej żywy organizm niejako i wiedzieć, w jakim on kierunku rozwijać i rozrastać się może... Tak, klasyczna teologia scholastyczna, ma przed sobą ogromne widoki i pole rozwoju, jeżeli tylko hasło powrotu do tomizmu pojmiemy szeroko i wszechstronnie, jeżeli wydobędziemy i naukowo opracujemy bogate skarby scholastyki w pełnej ciągłości jej historycznego rozwoju, oraz poznamy korzenie, z których ciągnęła swe soki) (nowość)

Św. Grzegorz Wielki, Papież, Doktor Kościoła. Księga Reguły Pasterskiej. ("Rządca ma być dyskretny w milczeniu, pożyteczny w słowie, by ani z tym, o czym należy milczeć, nie występował, ani nie milczał o tym, z czym wystąpić należy. Jak bowiem nieostrożne mówienie wprowadza w błąd, tak niedyskretne milczenie pozostawia w błędzie tych, którzy mogli być pouczeni. Bo często rządcy nieprzezorni, lękając się utracić łaskę ludzką, boją się mówić swobodnie o rzeczach słusznych, i według głosu prawdy już bynajmniej nie służą z pasterską gorliwością stróżowaniu trzody, ale spełniają rolę najemników, ponieważ, ukrywając się pod osłoną milczenia, uciekają za zbliżaniem się wilka (Jan 10, 12). Stąd też karci ich Pan przez proroka, mówiąc: «Psy nieme nie mogące szczekać» (Iz. 56, 10). Stąd znów żali się mówiąc: «Nie występowaliście naprzeciw, aniście nie zastawili muru w obronie domu Izraelowego, abyście stali w bitwie w dzień Pański» (Ezech. 13, 5). Bo występować z przeciwka, znaczy w obronie trzody wolnym głosem sprzeciwiać się potęgom tego świata. A w dzień Pański stać w bitwie, znaczy z miłości sprawiedliwości stawiać opór przewrotnym walkarzom. Cóż bowiem innego znaczy u pasterza obawiać się mówić sprawiedliwie, jak przez milczenie podać tyły? Jeśli natomiast zasłania sobą trzodę, to stawia się murem w obronie domu Izraelowego. Stąd znowu powiedziane jest do grzesznego narodu: «Prorocy twoi widzieli w tobie fałsz i głupstwo, a nie odkrywali nieprawości twojej, aby cię do pokuty przywlekli» (Tren. 2, 14)". – ss. 39-40) (nowość, djvu)

S. Gregorius Magnus, Papa, Doctor Ecclesiae. Liber Regulae Pastoralis. ("Sit rector discretus in silentio, utilis in verbo, ne aut tacenda proferat, aut proferenda reticescat. Nam sicut incauta locutio in errorem pertrahit, ita indiscretum silentium hos, qui erudiri poterant, in errore derelinquit. Saepe namque rectores improvidi humanam amittere gratiam formidantes loqui libere recta pertimescunt, et juxta veritatis vocem nequaquam jam gregis custodiae pastorum studio, sed mercenariorum vice deserviunt: quia veniente lupo fugiunt, dum se sub silentio abscondunt (Joan. 10, 12). Hinc namque eos per prophetam Dominus increpat, dicens: Canes multi non valentes latrare (Isai. 56, 10). Hinc rursum queritur dicens: Non ascendistis ex adverso, nec opposuistis murum pro domo Israel, ut staretis in praelio in die Domini (Ezech. 13, 5). Ex adverso quippe ascendere, est pro defensione gregis voce libera hujus mundi potestatibus contraire. Et in die Domini in praelio stare, est pravis decertantibus ex justitiae amore resistere. Pastori enim recta timuisse dicere, quid est aliud quam tacendo terga praebuisse? Qui nimirum si pro grege se objicit, murum pro domo Israel hostibus opponit. Hinc rursum delinquenti populo dicitur: Prophetae tui viderunt tibi falsa et stulta, nec aperiebant iniquitatem tuam, ut te ad poenitentiam provocarent (Thren. 2, 14)". – pp. 40-41) (nowość, djvu)

Ks. Dr Jan Czuj, Profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Papież Grzegorz Wielki. ("Grzegorz przekazał potomności w słowach zdecydowanych i w czynach pojęcie «principatus Sedis Apostolicae», istotnego pierwszeństwa Stolicy Apostolskiej i prymatu Biskupa Rzymskiego, oraz jego centralnego stanowiska w całym Kościele, potrzeby łączności i jedności z nim, jako warunku uczestnictwa w prawdziwym Kościele. Uporządkował liturgię kościelną, dając podstawę i wzór na przyszłość jednolitości w ceremoniach i obrzędach... [Gorliwie] zajął się reformą i rozbudową ustroju kościelnego, kultu i praktycznych elementów nauki, jak np. o sakramentach, zwłaszcza o pokucie i Eucharystii, o Mszy św., o łasce, o czyśćcu, o aniołach, o cnotach i dobrych uczynkach. Jest on wiernym stróżem Tradycji kościelnej, której znaczenie przy każdej sposobności podkreśla i akcentuje. On jest właściwym budowniczym życia zakonnego na Zachodzie". – s. 256) (nowość, djvu)

Ks. Piotr Skarga SI. Kazania na niedziele i święta całego roku. ("Ci, co wszystkim herezjom do tego królestwa wrota otwarzają i prawne im obrony dają i penować ich nie każą, wielką nieprzyjaźń chwale Bożej, duszom ludzkim i ojczyźnie swojej i sami sobie pokazują. Jako ten Boga miłuje, który bluźnienie Jego rad widzi, a gdy może, nie broni, abo jeśli nie może, że wolej swej do tego nie pokaże, aby Bóg jego uczczon na świecie był, a wyznanie chwały Jego kwitnęło, a bał się każdy bluźnić straszliwego imienia Jego? To i poganin Nabuchodonozor uczynił rad i na to królewskie swoje dekreta po wszystkim państwie wydał. Jakie ten wilcze serce ma, który wilki na krew do owiec puszcza i wrota im otwarza i broni ich, aby wygnani i oddzieleni od owiec nie byli? Izali się ten w zgubie ludzkiej i we krwi jako tyran nad tyrany nie kocha? By wżdy w cielesnej krwi ręce omaczał, ale w dusznej i wiecznej samego diabła za hetmana i wodza mając, który się takim połowem karmi i taka lwia natura jego własna jest. Jakoby go sam zabił, gdy nieprzyjacielowi jego do niego, który nań jad ma nieugaszony, drogę ścielesz i drzwi otwarzasz. Jako ten ojczyznę swoję i rzeczpospolitą miłuje, który jej duszę z ciała wydziera? Którą? Zgodę i jedność i spólną miłość! Bo tam wszystkiej niezgody gniazdo, gdzie o wiarę kopienniczą. Jako widzim, iż tym Niemcy i państwa ich spólną zgodę i posłuszeństwo ku cesarzowi stracili. Iż herezjami Francja ginie, Anglia na ostatniej toni, Flandria zniszczała, Dania i Szwecja się potyrała, Grekowie i królestwo wschodnie w pogańskie ręce przyszli. O naszej Polsce już były wszystkie narody chrześcijańskie przed lat kilkanaście zwątpiły, by było tak potrwało jako pierwej. Jedno iż cne polskie serca dały rozumowi miejsce, upór, gdy im prawdę ukazano, odpędzając". – Pierwsza część, ss. 126-127) (nowość, djvu)

Ks. Maciej Józef Scheeben, O. Euzebiusz Nieremberg SI. Uwielbienia łaski Bożej. (Wydanie drugie) (uzupełniono)

Ks. Maciej Józef Scheeben, O. Euzebiusz Nieremberg SI. Uwielbienia... II. 4. Łaska wynosi nas do godności przybranych synów Bożych. (U ludzi, mający być przybranym za syna musi mieć jakieś zasługi i godność odpowiednią. Lecz wobec Boga nie mamy żadnych takich zasług, które by były w stanie zjednać nam przyjęcie za synów Bożych. Słusznie zatem woła Job: "Cóż jest człowiek, iż go wielmożysz, albo co przykładasz ku niemu serce Twoje?". Chociaż byśmy wszystkich sił duszy i ciała dobyli i wiele lat w służbie Bożej spędzili, czyniąc dobrze, co się tylko da pomyśleć, chociaż byśmy nadto wszystkie cierpienia i smutki możliwe ponieśli i do końca świata nie ustawali czynić i cierpieć, jeszcze nie zasłużylibyśmy sobie na to przybranie za syny Boże i na posiadanie Boga samego. Ale cóż to w rzeczywistości robimy? Oto wykazać możemy tylko długi i grzechy, które nawet wtedy, kiedy już staliśmy się synami Bożymi, czynią nas niegodnymi dziedzictwa i natomiast sprowadzają potępienie wieczne. Musiał zatem naturalny Syn Boży nam się darować i za nas się ofiarować, abyśmy byli godnymi synami Bożymi wskutek Jego zasług i zadosyćuczynienia. Gdzież kiedy widziano taką niewysłowioną miłość ojca i syna, aby obaj przyjęli obcego za syna i brata? Czymże się wypłacimy Bogu za taką Jego miłość niepojętą? Toteż sprawiedliwie woła św. Piotr Chryzolog: "Wróć się do Boga, który cię tak ukochał; oddaj się cały na chwałę Jego, który się dla ciebie wydał na największe zelżywości i wyznawaj Go Ojcem, któregoś po miłości poznał i uznał Rodzicem swoim") (nowość)

Ks. Maciej Józef Scheeben, O. Euzebiusz Nieremberg SI. Uwielbienia... II. 5. O synostwie Bożym (ciąg dalszy). Odrodzenie. (Duch Boży jest duchem miłości czystej i pałającej ku Bogu i ludziom; jest światłością, której lękają się wszystkie ciemności grzechu; jest ogniem mocnym, przetrawiającym plamy i żużle wszelkie. Ducha tego tak długo tylko zachować możemy, jak długo w światłości postępujemy i uważamy się za synów światłości, jak długo unikamy wszystkiego, co by mogło zasmucić i nie podobać się oku Bożemu, jak długo nie oddajemy się mocom ciemności, z których nas wyrwała łaska Boża. Jeszcze daleko więcej moglibyśmy powiedzieć o wspaniałości i szczytności synostwa Bożego czerpiąc z Pisma św. i nauki Ojców świętych. Jednakże zakończmy już rozważanie tego przecudnego przedmiotu słowami św. Leona Papieża, który nas napomina, abyśmy ten dar wysoko cenili i zań Bogu najlepszemu wdzięcznymi byli: "Dziękujmy tedy, najmilsi, Bogu Ojcu przez Syna Jego w Duchu Świętym, «który jest bogatym w miłosierdziu dla zbytniej miłości swojej, którą nas umiłował i gdyśmy byli umarłymi przez grzechy, ożywił nas społem w Chrystusie», abyśmy w Nim byli nowym stworzeniem i wyobrażeniem nowym. Zrzućmy starego człowieka z jego czynnościami i skorośmy się stali uczestnikami porodzenia Chrystusowego, odrzućmy uczynki ciała. Poznaj o Chrześcijaninie twoją godność i kiedyś się stał uczestnikiem natury Boskiej, strzeż się, abyś wskutek swego niegodnego postępowania nie powrócił do dawnej niskości! Pamiętaj, jakiej głowy i jakiego ciała jesteś członkiem. Wspomnij sobie, jak z nocy ciemności wyrwany przeniesiony zostałeś do światła i królestwa Boga. Przez sakrament chrztu św. stałeś się świątynią Ducha Świętego. Strzeż się, abyś nie wypędził uczynkami złymi tak wielkiego gościa i nie poddał się na powrót w niewolę szatana, albowiem ceną twego wywyższenia jest krew Chrystusowa i w sprawiedliwości będzie cię sądził Ten, który cię w miłosierdziu odkupił") (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne na niedziele i uroczystości całego roku. (Wydanie drugie) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Wstęp. (Mało komu dzisiaj znaną jest "Postylla Katoliczna" znakomitego pisarza i kaznodziei XVI-go wieku, ks. Jakuba Wujka. A jednak jest ona prawdziwym skarbem zdrowej katolickiej nauki, wzorem, jak w podawaniu wiernym prawd religijnych korzystać z Pisma św., Ojców Kościoła i pisarzy teologicznych. Ileż w niej złotych, gruntownych myśli, jaka moc i dobitność języka! Masz tu, pobożny Czytelniku, streszczenie większej części owych homilii) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Niedziela pierwsza Adwentu. (Ten jest duch i Ewangelii Chrystusowej i Kościoła świętego, że i o miłosierdziu Pańskim często mówi, i sprawiedliwość Jego nam przypomina. Pamięć bowiem na nieskończoną dobroć Boga wlewa otuchę w serca nasze i do nadziei chrześcijańskiej pobudza, natomiast bojaźń Boża zbytnią a grzeszną ufność niweczy. Właśnie sprawiedliwe sądy Boże stawia nam przed oczy dzisiejsza Ewangelia, którą nieco bliżej rozważmy. O dwojakim przyjściu Chrystusowym mówi Pismo święte. Pierwsze przyjście już było, drugie dopiero będzie. Pierwsze było pokorne i od ludzi wzgardzone, drugie będzie w obłoku z mocą wielką i z majestatem. Kto tedy nie chce miłować pokornego Chrystusa, ten niechaj się lęka potęgi Syna Bożego, gdy wszystkich przed sąd swój zawezwie! O tym sądzie Pańskim wiemy, iż jeden jest szczegółowy, drugi powszechny. Pierwszy ma miejsce zaraz po śmierci, o nim tak mówi św. Paweł: Postanowiono ludziom raz umrzeć, a potem sąd (Hebr. IX, 27). Tego sądu słusznie każdy ma się lękać, ponieważ kto się na nim dobrze sprawi, i na owym powszechnym bezpieczny będzie o zbawienie własne. Sąd powszechny, o jakim mowa w dzisiejszej Ewangelii, poprzedzą znaki od samego Chrystusa wskazane, mianowicie: znaki na księżycu, słońcu i gwiazdach; słońce się zaćmi (jako czytamy u św. Mateusza w rozdziale 24), księżyc nie da światła swego, a gwiazdy padać będą. Nadto i na morzu powstanie szum i wzburzą się nawałności jego w sposób niezwykły, co ludzi napełni wielkim przerażeniem, iż schnąć będą od strachu i oczekiwania tego, co się dalej z całym stanie światem) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Niedziela druga Adwentu. (Gdy się już zbliżał przepowiedziany przez proroków czas przyjścia Zbawiciela, Bóg wszechmogący, który mądrością swą nieskończoną wszystko, co się stać miało, od wieków rozrządził, aby owe dawne wypełnić przepowiednie, przysłał przed Synem swym anioła czyli posła (anioł bowiem znaczy tyle co poseł) Jana świętego, na którego włożył powinność przygotować drogę Panu naszemu... Podziwiajmy chrześcijanie świętego Jana, przesłańca Chrystusowego, którego sam Jezus tak bardzo chwali i naśladujmy też pieczołowitość świętego męża o uczniów; miejmy gorliwe staranie o to aby nasi podwładni Boga znali i bojaźń Pańską w sercach swoich chowali. Naśladujmy go jeszcze w pokucie i umartwieniu, a chociaż mu wyrównać w tym nie możemy, to przynajmniej usiłujmy prowadzić godny chrześcijanina żywot, mieć czyste sumienie i ćwiczyć się w uczynkach pobożnych. Starajmy się za jego przykładem rządzić się prawdą, nie pochlebiać grzechowi, miejmy męstwo i odwagę chrześcijańską, choćby nas za to prześladowanie spotkać miało, a zasłużymy sobie, jak on, na pochwałę z ust Boskiego Zbawcy naszego) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Niedziela trzecia Adwentu. (Jan przeto był głosem, wołającym na puszczy. Słuchajmy, jak woła, a czego uczy. Oto woła i upomina każdego: Prostujcie drogę Pańską. To jest czyńcie pokutę, a przybliży wam się Królestwo Niebieskie. Oczyszczajcie myśli wasze, aby przyszedł do was Pan Jezus. Drogę Mu do serc waszych opatrujcie, aby się przybliżył; usuńcie kamienie, błoto i inne zawady tj. grzechy, nałogi i złe pragnienia, a prostujcie Mu drogę sprawami pobożnymi. Nie wasze drogi gotujcie, ale drogę Pańską. Drogi wasze – to grzechy: drogi Pańskie – cnota, a uczynki dobre. Więc przede wszystkim przesłaniec Chrystusowy głosi ludziom pokutę, gdy mówi: Prostujcie drogę Pańską. Pokuta nie dla każdego smaczna, lecz wszystkim do zbawienia potrzebna. Pokuta święta jest jako deska na morzu po rozbiciu okrętu, której się ludzie grzeszni, rozbitki w podróży do nieba, uchwycić muszą, jeśli pragną do Królestwa Chrystusowego przypłynąć, jeśli na wieki w piekle nie chcą być zatopieni. Sam bowiem Chrystus powiedział: Jeśli pokutować nie będziecie, wszyscy zginiecie... Głosi jeszcze Jan święty w Ewangelii dzisiejszej wiarę w Jezusa Chrystusa, wcielonego Syna Bożego, obiecanego od wieków Zbawiciela świata. Ja chrzczę wodą, ciała, nie dusze omywam; nie do łaski przyjmuję, lecz do łaski ludzi gotuję; nie grzechy odpuszczam, ale więcej grzeszyć nie dopuszczam. Ale wśród was stanął Ten, którego wy nie znacie. Ten jest, który po mnie przyjdzie, po mnie się ukaże, który jednak przede mną stał się, któremu ja niegodzien jestem rozwiązać rzemienia u trzewika Jego. Ten was będzie chrzcił Duchem Świętym i ogniem, bowiem łaska Ducha Świętego jak ogień, dusze oczyszcza, rdzę grzechową wypala i człowieka w obliczu Boga usprawiedliwia. Tymi słowy Jan św. odsyła wszystkich do Chrystusa, którego świadczy być Bogiem prawdziwym, wieczne Mu bowiem istnienie przyznaje, czas przeszły, teraźniejszy i przyszły) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Niedziela czwarta Adwentu. (Do czego zaś naówczas Jan św. nawoływał Żydów, do tego nas teraz nawołuje Matka nasza, Kościół Katolicki. Bliski jest dzień Pańskiego Narodzenia. Zbawiciel chce nas nawiedzić i w sercu naszym duchowo się narodzić, lecz pragnie, abyśmy Mu do tych nawiedzin serca nasza pilnie przygotowali, a tak aby się spełniły na nas wszystkich końcowe słowa dzisiejszej Ewangelii: i ujrzy wszelkie ciało (to jest wszelki człowiek, który się na to przygotował) zbawienie Boże (to jest Zbawiciel przyjdzie do niego, da mu się poznać i z nim się połączy). Cóż tedy masz czynić chrześcijaninie, abyś tak wielkiego szczęścia stał się uczestnikiem? Oto przygotuj się na zabieżenie drogi Panu Bogu twemu, a pilnie się staraj, abyś Go ochotnie do siebie przyjął i u siebie zatrzymał i hojnie Go ugościł. A jeśli zapytasz: Jak się mam przygotować, abym Mu drogę zabieżał, krótko ci powiem: przez pokutę i pokorną spowiedź. – A jak Go mam przyjąć do siebie? Przez godne przyjęcie Komunii świętej. – A jak Go mam zatrzymać u siebie? Przez pobożną a częstą modlitwę. – A jak Go mam uczęstować? Przez uczynki miłosierne. Albowiem gdy się szczerze a pokornie spowiadasz, dom u siebie gotujesz Panu Jezusowi. Gdy godnie przyjmujesz Najświętszy Sakrament, Chrystusa u siebie przyjmujesz. Gdy się często a usilnie modlisz, zatrzymujesz Go w sobie. Gdy ubogich karmisz i przyodziewasz, chorych opatrujesz, błądzących upominasz, sierotą się zaopiekujesz, nieumiejętnego pacierza i katechizmu nauczysz – tedy samego Chrystusa częstujesz, samemu Chrystusowi dobrze czynisz. Prośmyż gorąco Boga o łaskę, abyśmy Mu umieli drogę nagotować, aby On do nas przyjść, w nas się duchowo narodzić, z nami mieszkać i w nas przebywać raczył) (nowość)

Johann Peter SilbertŻywot Pana naszego Jezusa Chrystusa Syna Bożego (nowość)

J. P. SilbertŻywot... §. VIII. Kapłan Zachariasz. Poseł z nieba w Nazaret. (Już się zbliżył czas dopełnienia prorockich wyroków, i wszystko wyglądało zbawienia Bożego; wtedy brzmiało święte Pismo głosem Tego, który miał przyjść: "Oto idę!" "W sumie ksiąg napisano o mnie, abym czynił wolę Twoją Boże" (Ps. 39, 8. 9). Temu zaś uroczystemu głosowi odpowiadał znowu głos Przedwiecznego Ojca: "Oto ja posyłam anioła mojego, a nagotuje drogę przed obliczem moim" (Mal. 3, 1). Tym aniołem w śmiertelnym ciele, który króla niebieskich zastępów miał uprzedzić, głosem na puszczy: "Gotujcie drogę Pana, proste czyńcie ścieżki", był jak sam Pan proroków wyrzekł: Wielki Jan Chrzciciel... Dziwne zaiste działy się rzeczy na uświetnienie tego upragnionego narodzenia. Gdy bowiem ojciec jego (Jana Chrzciciela) pobożny kapłan Zachariasz według porządku był w świątyni, aby według zakonu kadzidło ofiarował Panu, zląkł się niespodzianie i zmienił się na twarzy, bo mu się ukazał Anioł Pański, stojąc po prawej stronie ołtarza kadzenia. – Atoli poseł niebieski uśmierzył jego bojaźń, zwiastując mu narodzenie tegoż dostojnego syna, "który wielkim miał być przed Panem"... A po sześciu miesiącach był tenże sam Anioł Boży nazwiskiem Gabriel, czyli moc Boża, od Boga do Nazaretu, miasteczka galilejskiego wysłany. W tym to małym a nieznakomitym mieście, mieszkała światu nieznana a w Bogu ukryta owa dostojna Panienka, o której przepowiedział był Izajasz prorok: "Oto Panna pocznie i porodzi Syna i nazwą imię Jego Emanuel tj. Bóg z nami" (Iz. 7, 14)) (nowość)

J. P. SilbertŻywot... §. IX. Maryja w Hebron. ("A powstawszy Maryja w onych dniach, poszła na góry z kwapieniem do miasta judzkiego" (Łk. 1, 39). Od Ducha Bożego pobudzona Dziewica pospieszyła się do miasta kapłańskiego Hebron, ażeby tam Pańskiej dokonała sprawy i z swoją świątobliwą ciotką Elżbietą uradowała się, że Bóg od niej zelżywość niepłodności odjął. Idzie za popędem łaski w całej wierności serca, chociaż nie wie, że Jej obecnością wielki posłaniec Pana jeszcze w żywocie matki ma być poświęconym. Lecz zaledwie bogopełna Dziewica pozdrowienie wyrzekła, otóż zaraz Elżbieta napełniona jest Duchem Świętym, a dzieciątko podskakiwa radośnie w żywocie matki. Promień światła Bożego oświeca jeszcze nienarodzonego Chrzciciela, poznaje on obecność swego najwyższego Pana, Boga i Mistrza, raduje się z tej wczesnej szczęśliwości, zostaje od Niego poświęconym i w łasce utwierdzonym. Elżbieta, która w tej chwili, jak ją światło Bóstwa oświeciło, tę wielką tajemnicę Bożą, i nad podziw wysoką godność Panny a Matki poznała, zatonęła w głębokie zadumienie; zawołała głosem wielkim i rzekła: "Błogosławionaś Ty między niewiastami, i błogosławiony owoc żywota Twego. A skądże mnie to, że przyszła Matka Pana mego do mnie? Albowiem oto jako stał się głos pozdrowienia Twego w uszach moich, skoczyło od radości dzieciątko w żywocie moim" (Łk. 1, 42-44)e) (nowość)

J. P. SilbertŻywot... §. X. Ukazanie się Anioła św. Józefowi. (Podczas gdy według wspomnienia Ewangelisty świętego wszystkie te słowa na górach judzkich rozchodziły się, Najświętsza Panna dzień i noc w swym rozmyślała sercu tę dziwną i uwielbienia godną tajemnicę, którą wszechmocność Boska w Niej sprawiła, a której świadkiem Bóg tylko sam był; albowiem z głębokiej pokory nikomu o niej nie wspominała Maryja; sam nawet święty Jej oblubieniec nic nie wiedział. Jakże bowiem mogłaby Jej panieńska wstydliwość opowiedzieć rzeczy, z których tyle by chwały miała, i które tak cudownymi się wydawały; które by nawet swoim oznajmieniem tę przepaścistą tajemnicę Boską w pewnym sposobie nadwerężyły. Jednakowoż nie dało się to utaić, że przy nadziei była. O wysokiej świątobliwości najczystszej Dziewicy, nikt nie był mocniej przeświadczony nad Jej świętego oblubieńca; atoli patrzącego się na to jakaś niewypowiedziana niespokojność dręczyła wewnątrz) (nowość)

J. P. SilbertŻywot... §. XI. Narodzenie Jezusa w Betlejem. (Ale oto! wychodzi niespodzianie od władzy całego państwa rzymskiego dekret, który nakazuje popisać lud, dla ułożenia podatku. Wskutek tego dekretu odbierają naczelnicy familij nakaz, aby się udali do miast swoich pierwszych ojców, i żeby się tam dali spisać. Wtedy berło od Judy było odjęte, albowiem August postępuje sobie z Judeą, jakby z prowincją rzymską, nie zważając bynajmniej na Heroda, króla już tylko z imienia; albowiem on tam pod opieką Rzymian, pewny rodzaj rządu prowadził. – Któż tu pytam się nie będzie się dziwił nieskończenie mądrej opatrzności Boskiej, która dumę i próżność tegoż władcy świata kieruje do spełnienia swych wiecznych zamiarów, i na jawny a uroczysty dowód dla wszystkich, że Jezus, syn Dawidów, w Betlejem się narodził, gdy oto Jego imię urzędownie do publicznych rejestrów wciągnięto?) (nowość)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa w pobożnych rozmyślaniach zawarty (uzupełniono)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot... O przywróceniu wzroku ślepemu w Jerycho, i o wielu innych rzeczach. (Najdobrotliwszy Pan nasz, który z niezmiernej miłości ku nam, dla zbawienia nas, zstąpił na ziemię z łona Ojca Przedwiecznego, wiedząc że już zbliża się czas Jego męki, gotowy na nią, puścił się w drogę ku Jerozolimie, gdzie Go właśnie i męka i śmierć czekała. I nawet z Boskiej wiedzy Swojej, przepowiedział uczniom co Go tam spotka; lecz Go oni nie zrozumieli. Owóż, gdy zbliżał się do miasta Jerycho, ślepy siedzący przy drodze, po nagromadzonej wielkiej rzeszy ludu miarkując że idzie tamtędy Zbawiciel, począł głośno wzywać Jego miłosierdzia; i chociaż drudzy upominali go za to, on nie zważał na nich i nie zamilkł wcale. Widząc tedy w nim taką wiarę i pobożność, Pan Jezus kazał przyprowadzić go do Siebie i zapytał: Co chcesz abym ci uczynił? O! mój Boże! a cóż to za słodkie słowo: Co chcesz abym ci uczynił! A ślepy na to: Panie, abym przejrzał; a litościwy Pan nasz rzekł: przejrzyj, i wzrok mu przywrócił. Pilnie więc tu wpatruj się w Pana Jezusa i uwielbiaj Jego dobrotliwość) (nowość)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes Vitae Christi (uzupełniono)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes... De caeco illuminato in Hierico, et multis aliis. (Benignissimus Dominus, qui ex nimia charitate de sinu Patris pro nostra salute descendit, sciens quod tempus suae passionis instabat, ad eamdem versus Hierusalem se pro ipsa suscipienda paravit: quam et divinitus tunc praedixit; sed non intellexerunt eum. Cum igitur appropinquaret Hiericho, caecus quidam sedens juxta viam et mendicans, cum intelligeret a turbis eum inde transire, fortiter coepit clamare misericordiam; et licet increparetur a turba, non verecumdabatur, nec tacebat. Ad cujus fidem et fervorem Dominus Jesus respiciens, fecit eum ad se adduci, et dixit: Quid vis ut faciam tibi? O dulcissimum verbum! Quid vis ut faciam tibi? Et caecus ad eum: Domine, ut videam. Et pius Dominus concessit, dicens: Respice. Et sic eum illuminavit. Conspice ergo Dominum Jesum, et curialitatem ejus diligenter) (nowość)

Z "Róży Duchownej". Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono)

Z "Róży Duchownej". Drogi Opatrzności Bożej. (Historia powołania). (Było to za czasów, o! bardzo smutnych czasów. Polska jęczała w długoletniej niewoli. Trzej zaborcy i jej nieubłagani wrogowie Rosja, Prusy i Austria, poćwiartowawszy żywe jej ciało na trzy części, opasali żelaznym kordonem. I trudno było dzieciom jednej ziemi i jednego narodu porozumiewać się ze sobą. A przecież Bóg czuwał i dopomagał... Wczesną jesienią, w ubogie odziany szaty, szedł ojciec ze synem. Ojciec biedny zarobnik, syn małoletni, życiowo niedoświadczony, zdążali z biłgorajskiego powiatu do granicy rosyjskiej, biegnącej kawałkiem rzeki Sanu. A kiedy szczęśliwie przebyli słupy graniczne, prawie połowę ciężaru ze serca im spadło. – Przecież, kiedy nam Pan Bóg dopomógł tę pierwszą przejść zaporę, powiada do syna ojciec, to nam i dalej dopomoże. Bo ja synu wiem, że tu w Małopolsce są lepsi ludzie jak u nas w Królestwie. Zwłaszcza opowiadali mi tu już księża, gdym bywał na odpustach w Leżańsku i Kalwarii, że tu o naukę nie tak trudno, jak u nas. Tylko skąd ja ci dam utrzymanie? Ale co Bóg da, to będzie, idźmy kołatać o miłosierdzie do serc ludzkich, a może nam Pan Bóg pobłogosławi) (nowość)

Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe o Składzie Apostolskim, Przykazaniach Boskich i Kościelnych, o Modlitwie Pańskiej i Sakramentach (uzupełniono)

Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe... Jak mamy dni święte co do słuchania Mszy świętej obchodzić. (Sposoby słuchania Mszy świętej wielorakie są od różnych nauczycielów duchownych podane. Lecz najłatwiejszy i najlepszy zda się być, który podaje wielki ów w drodze duchownej wódz i nauczyciel Salezjusz święty, Biskup Genewski. Ten w księdze: Droga do życia pobożnego, taki sposób słuchania Mszy świętej przepisuje. Najprzód radzi ten Święty, abyśmy, którzy możemy, starali się wszelkimi sposobami co dzień Mszy świętej słuchać, a jeśliby dla jakiej wielkiej przyczyny słuchać onej nie mogliśmy, radzi nam serca nasze do kościoła posyłać, i duchowną bytnością, nieprzytomność naszą nagradzać. Wybrawszy tedy z rana porę jaką, mówi ten Święty, udaj się w duchu do kościoła i tam łącz intencję swą z chęcią wszystkich wiernych i tymi aktami zabawiaj się na miejscu, gdzie zostajesz, których byś używał, gdybyś w rzeczy samej Mszy świętej obecnie w kościele słuchał. Potem sposób słuchania Mszy świętej podaje takowy wspomniony Święty. 1. Od zaczęcia Introitu, póki kapłan do Ołtarza nie przystąpi, gotuj się współ z kapłanem stawiając się w obecności Bożej, wyznając niegodność swoją i żałując za popełnione grzechy. 2. Gdy kapłan do Ołtarza przystąpi aż do Ewangelii rozważaj prostym i powszechnym sposobem przyjście na świat i żywot Chrystusa Pana. 3. Od Ewangelii aż do Credo miej na pamięci kazania i rozmowy Chrystusowe, oświadczając się przed Nim, że chcesz żyć i umierać w Wierze świętej, w dochowaniu słów i przykazań Jego i w jedności Kościoła katolickiego. 4. Od Credo aż do Pater noster uważaj z pilnością śmierć i mękę Zbawiciela i Odkupiciela naszego, które rzeczą samą i prawdziwą istnością są wyrażone w tej przenajświętszej Ofierze, ofiarując onę z kapłanem i przytomnym ludem Bogu Ojcu na chwałę, a sobie na duszne zbawienie. 5. Od Pater noster aż do Komunii wzbudzaj w sercu jak największe pragnienie zjednoczenia się na wieki przez miłość nieustanną z Zbawicielem swoim. 6. Od Komunii aż do końca dziękujmy Chrystusowi Panu, że się stać raczył człowiekiem żyć między ludźmi, cierpieć i umierać za nas. Dziękujmy za tak znakomitą miłość, którą nam w tej Najświętszej Ofierze wyświadcza, prosząc Go usilnie przez jej nieoszacowaną cenę, aby był na zawsze miłościw nam, krewnym naszym, przyjaciołom i nieprzyjaciołom, oraz całemu Kościołowi naszemu, a upokorzywszy się jak najgłębiej, odbierz błogosławieństwo, któreć przez sługę swego kapłana przy przeżegnaniu przesyła. Na koniec dodaje: Gdybyś jednak miał wolę, podczas Mszy świętej inną jaką o Bogu rozmyślać tajemnicę, lub inne jakie czynić modlitwy, wolno ci to będzie, jednak z początku intencję uczynisz, iż zamyślasz w tej modlitwie twojej uczcić i ofiarować tę przenajświętszą Ofiarę. Tego słuchania Mszy świętej sposobu, jeśli używać będziemy, doznamy, jak wielkie pożytki wieczne i doczesne w prędkim czasie odnosić będziemy) (nowość)

Lucjan Siemieński. Dzieje narodu polskiego (Wieczory pod lipą) (uzupełniono)

Lucjan Siemieński. Wieczory pod lipą. Wieczór IX. (Niedobrze kiedy młodym królem rządzą opiekuni. – Bolesław Wstydliwy dochodzi do pełnoletności i żeni się z Kunegundą. – Była to święta pani. – Jakim sposobem odkryto sól? – Straszne wpadnienie Tatarów; pod Legnicą ginie Henryk Pobożny. – Naród się niemczy i za to go Pan Bóg karze. – Leszek Czarny pobił Jadźwingów. – Tatarzy znają drogę do Polski, bo znowu wpadli i dużo ludzi zabrali. – Leszek uciekł przed nimi. – Żona Leszka fałszuje testament i zapisuje Polskę królowi czeskiemu. – Przemysław koronowany królem polskim. – Śmierć jego żony Ludgardy. – Przemysława zabijają Brandenburczycy) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba. XX. O pożytkach płynących z samotności. (Przedstaw sobie, że się znajdujesz chwilowo na szczycie wysokiej góry. Przypatrz się stąd nędzy tego świata. Wnet zrodzi się w tobie obrzydzenie i zapragniesz udać się na pustynię. Ujrzysz pełno zbójców na drogach, mnóstwo korsarzy na morzach, ujrzysz straszliwe wojny i ziemię krwią ludzką zbroczoną, ujrzysz wyuzdaną i rozwielmożnioną zbrodnię. Ujrzysz kryjące się przed światłem dziennym takie bezeceństwa, że niepodobna, aby ci, co je popełniają, mogli w tym mieć upodobanie. Spostrzeżesz tyle niegodziwości, tyle bezwstydu, że nie wątpiłbyś ani na chwilę, iż masz przed oczyma samych wariatów, gdyby tylko mniej było tych występnych. Atoli świat przewrotny uważa to za dowód zdrowych zmysłów, dlatego, że tych szaleńców tak dużo. Nawet wśród samych praw dzieją się bezprawia, a cnota nawet tam nie jest pewną, gdzie ma być z urzędu bronioną. Niewinny bywa zasądzony, a winowajca uwolniony, a może nie mniej grzeszy świat uwalnianiem, niż samymi zbrodniami. Nie ma bojaźni przed prawem karnym, bo czegóż się bać, skoro się można od kary wykręcić. Zjadliwe są języki oszczerców, nieszczere usta pochwalców, tu sroży się gniew, tam znowu kłamstwo prowadzi ohydne rzemiosło. Jeden zalewa się trunkami, inny gnije w bezczynności. Ten grzęźnie w nienasyconym sknerstwie, ów zaś rzuca się na wszystkie strony, szukając w oklaskach publiki zaspokojenia swej próżności. Spojrzyj na zapełnione publicznością ulice, a ujrzysz tam tyle przestępców, ilu ludzi. Wszyscy stają się winnymi krzywd względem bliźnich, wzgardy względem Boga, nadużycia względem stworzeń; stając się winnymi wszystkiego, ściągają na siebie straszny sąd) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Droga do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Droga do nieba. XX. O osobności. O unikaniu złego towarzystwa. Obraz zepsutego świata. Dążenie do doskonałości. Nabywanie cnót. Niektóre znaki postępu w cnocie. (Wyobraź sobie, że stoisz na szczycie wysokiej góry i stamtąd na ten biedny świat patrzysz. Tam się go nauczysz nienawidzieć i od niego na pustynię uciekać. Spojrzysz na drogi, tam rozbojów pełno. Spojrzysz na morze, widzisz zbójców morskich grabieże. Po całej kuli ziemskiej wojny się toczą, krew ludzka rzekami płynie, a występki i zbrodnie na ruinie niewinności głowę podnoszą. Tam w tajemnym zakątku takich się nierządów dopuszczają bezwstydni, że sami nawet nimi się brzydzą. Tam tyle znikczemnienia, tyle nieprzystojności, iż sądziłbyś, że to dom obłąkanych, gdyby ich mniejsza liczba była; lecz, że szaleństwo jest ogólne, przeto się za obłąkanie nie bierze. Same prawa nie są rękojmią bezpieczeństwa, a niewinność bywa pokrzywdzoną nawet przez tych, którzy jej bronić powinni. Pada ofiarą cnotliwy, tryumfuje występny; i trudno zdaje się wyrzec, czy więcej winien sam zbrodniarz, czy ten, który usprawiedliwia zbrodnie. Powaga prawa nie obudza bojaźni: bo na cóż tego się lękać, od czego się uwolnić można? Złośliwe są języki obmówców, zdradliwe mowy pochlebców: tam się sroży nienawiść, tu kłamana przyjaźń uwodzi. Ten się winem zalewa, tamten w nieczynności gnuśnieje. Tego nienasycone łakomstwo, tamtego duma dręczy. Spojrzyj na ten tłum ludzi na publicznym miejscu zgromadzony, a wyznasz, że tam ile osób, tyle występków. Tam każdy grzeszy krzywdą bliźniego, lekceważeniem Boga, nadużyciem i zbytkiem; każdy wszystko przed swój sąd zapozywa, każdy na wszystko złe się odważa) (nowość)

Joannes Cardinalis Bona OCist. Manuductio ad coelum, continens medullam Sanctorum Patrum, et veterum philosophorum (uzupełniono)

Joannes Card. Bona OCist. Manuductio ad coelum. XX. De bono solitudinis. Fugienda malorum societas. Mundi vitia quot et quae sint. Studium proficientis, acquisitio virtutum. Signa quaedam obtentae virtutis. (Crede te paulisper in celsi montis verticem subduci: speculare inde miserrimam mundi faciem. Hinc disces ipsum odisse, et ab eo in solitudinem elongari. Cernes itinera a latronibus claudi, maria a praedonibus obsideri, fremere undique bella, et humano cruore madescere campos, abruptoque fraeno vitia ubique et scelera dominari. Videbis in occulto penetrali ab impudicis ea fieri, quae nec ipsis quidem possunt placere qui faciunt. Invenies tam indigna, tam indecora; ut nemo dubitaturus sit eos insanire, si cum paucioribus insanirent: sed sanitatis patrocinium est insanientium turba. Inter leges ipsas delinquitur; nec tuta illic est innocentia, ubi defenditur. Perit innocens, absolvitur reus: minusque crimine, quam absolutione peccatur. Nullus legum metus est: quod enim potest redimi, non timetur. Amarae sunt obloquentium linguae, subdola ora laudantium: inde saevit odium, hinc decipit mendax officium. Alius vino madet, alius torpet inertia. Illum insatiabilis avaritia tenet; hunc defatigat ex alienis judiciis suspensa semper ambitio. Respice forum multitudine refertum: tantumdem istic vitiorum esse fateberis, quot hominum. Peccant omnes injuriis in proximum; in Deum contemptu, in res abusu: omnia in suum congregant judicium, omnium rei) (nowość)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae, sive Catechismus ad usum seminariorum (uzupełniono)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae... Pars I. Sectio I. Caput XXII. De quinto Symboli articulo, Descensu ad inferos, et Resurrectione Christi. (QUAESTIO 10. Quid ex Christi Resurrectione pro moribus nostris statuendum est? R. Praeter certam fiduciam resurgendi aliquando ad vitam immortalem, quam nobis Christus sua Resurrectione peperit, duo insuper a Christi Resurrectione exempla petere debemus. Primum est, ut Quomodo Christus resurrexit a mortuis per gloriam Patris, ita nos in novitate vitae ambulemus, exuta scilicet peccati vetustate, novum vitae genus instituentes, in quo morum integritas, innocentia, sanctitas, modestia, justitia, beneficentia, humilitas, caeteraeque virtutes eluceant. Alterum est, ut Scientes quod Christus resurgens ex mortuis, jam non moritur, morsque illi ultra non dominabitur, nos quoque in eo novae vitae instituto ita perseveremus, ut adjuvante Domino, a justitiae via quam semel ingressi fuerimus, non deflectamus. Q. 11. Quo vero indicio quisque cognoscet, sitne ad spiritualem vitam resuscitatus? R. Etsi citra specialem Dei revelationem, plena cum certitudine nemo scire possit, se ad spiritualem vitam esse resuscitatum, hanc interim aliqualem notam dedit apostolus, si quae sursum sunt quaerat: quae sursum sunt sapiat, non quae super terram. Si videlicet quaecumque sunt vera, quaecumque pudica, quaecumque justa, quaecumque sancta, alicui sapiant, si ad res supernas, divinas atque aeternas, studia et cogitationes conferat, rerumque coelestium jucunditatem intimae mentis sensu percipiat, id certe maximo argumento erit eum, qui ita affectus sit, ad novam et spiritualem vitam una cum Christo resurrexisse) (nowość)

Tomasz a Kempis. De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa (uzupełniono)

Tomasz a Kempis. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa. IV. 13. Quod toto corde anima devota Christi unionem in Sacramento affectare debet. Dusza pobożna, połączenia się z Chrystusem w Sakramencie, całym sercem pragnąć powinna. (Któż mi to da Panie! abym znalazł Ciebie samego i otworzył Tobie całe serce moje, i cieszył się Tobą, jako pragnie dusza moja, a już by mię żaden nie wzgardził. Niechaj mię żadne stworzenie nie widzi i nie zajmuje; lecz Ty sam mów do mnie, a ja do Ciebie; jako ukochany do ukochanego zwykł mówić, jako przyjaciel zwykł obcować. O to błagam, tego pragnę, abym się cały z Tobą połączył, i serce moje oderwał od wszelkich rzeczy stworzonych, a przez częstą Komunię i Mszę świętą, coraz bardziej nauczał się pojmować, i cenić rzeczy Niebieskie i wieczne. Ach! Panie i Boże mój, kiedyż będę cały z Tobą złączony, cały w Tobie zatopiony, tak, żebym już zupełnie o sobie zapomniał. Ty we mnie, a ja w Tobie; i w takim pojednoczeniu dozwól mi trwać wiecznie) (nowość)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita (uzupełniono)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi... IV. 13. Quod toto corde anima devota Christi unionem in sacramento affectare debet. (Quis mihi det, Domine, ut inveniam te solum, et aperiam tibi totum cor meum, et fruar te, sicut desiderat anima mea, et iam me nemo despiciat, nec ulla creatura me moveat vel respiciat, sed tu solus mihi loquaris, et ego tibi, sicut solet dilectus ad dilectum loqui, et amicus cum amico convivari? Hoc oro, hoc desidero, ut tibi totus uniar, et cor meum ab omnibus creatis rebus abstraham, magisque per sacram communionem ac frequentem celebrationem caelestia et aeterna sapere discam. Ah, Domine Deus, quando ero tecum totus unitus et absorptus, meique totaliter oblitus? Tu in me, et ego in te: et sic nos pariter in unum manere concede... «Adhaesit anima post te» (Ps 62, 9). Tu super omnia Deus, et ego inter ista inferiora homo pauperculus. Tu solus altissimus, ego vero mendicus sum et pauper. Quis ergo me tibi adunabit? Quique terrigenae et filii hominum, audite, quia possibile est ac facillimum apud Deum, ut fiat, quod scriptum est: «Simul in unum, dives et pauper» (Ps 48, 3). Pauper ego sum et omnibus indigens; sed dives iste Deus meus est, nullius egens) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes (uzupełniono)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. De tentationibus. (Considera, quid praecipue observandum tibi sit quoad tentationes. 1. Ante tentationem. a) Noli temere in talem te praecipitare, sed quas evitare potes, fuge; memor, quam potentes sint adversarii tui (mundus, diabolus, caro), quam infirmus tu ipse, teque non posse sperare divinum auxilium, si periculis voluntarie et sine causa te exponis. b) Quoad tentationes, quas vitare nequis, noli esse timidus, pusillanimis (alioquin turbaris, non clare vides, animo destitueris faciliusque superaris), sed firmam in Domino fove fiducia. c) Semper vigila et ora) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. De vigilantia. (Vigilantia nobis necessaria. a) Dominus eam Apostolis et in eis nobis saepe serioque inculcavit. b) Circumdati sumus multis hostibus, expositi multis periculis, pervii multis tentationibus. c) Etiam hostes nostri semper vigilant illisque praecipue ad nos nostrosque aggrediendos utuntur momentis, quibus vigilantiam neglegimus (Mt 13, 25)) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis per omnes anni liturgici dies distributa seu Meditationes ex operibus S. Thomae depromptae (uzupełniono)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De Epiphania Christi. (Magi sunt primitiae gentium in Christum credentium; in quibus apparuit sicut in quodam praesagio, fides et devotio gentium venientium a remotis ad Christum. Et ideo sicut devotio et fides gentium est absque errore per inspirationem Spiritus Sancti, ita etiam credendum est Magos a Spiritu Sancto inspiratos sapienter Christo reverentiam exhibuisse. Sicut Augustinus dicit, stella quae Magos perduxit ad locum ubi erat cum Matre Virgine Deus infans, poterat eos ad ipsam perducere civitatem Bethleem in qua natus est Christus: sed subtraxit se donec de civitate in qua Christus nasceretur etiam Judaei testimonium perhiberent; ut sic geminato testimonio confirmati, ardentiori fide expeterent quem et stellae claritas et prophetiae manifestabat auctoritas. Et ita ipsi annuntiant Judaeis Christi nativitatem et interrogant locum) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De ordine manifestationis Christi. (1° Christi nativitas primo quidem manifestata est pastoribus ipso die nativitatis Christi. Ut enim dicitur Luc. 2, 8: Pastores erant in regione eadem vigilantes et custodientes vigilias noctis super gregem suum; et ut discesserunt ab eis angeli, loquebantur ad invicem: Transeamus usque Bethleem, et venerunt festinantes. 2° Magi pervenerunt ad Christum tertia decima die nativitatis ejus, quo die festum Epiphaniae celebratur. Si enim revoluto anno vel etiam duobus annis venissent, non invenissent eum in Bethleem, cum scriptum sit Luc. 2, 39; quod postquam perfecerunt omnia secundum legem Domini offerentes, scilicet puerum Jesum in templum, reversi sunt in Galilaeam, civitatem suam Nazareth. 3° Manifestata est justis in templo quadragesimo die a nativitate Christi, ut habetur Luc. 2) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones (uzupełniono)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De distinctione virtutum moralium secundum relationem ad passiones. (Utrum virtus moralis sit passio. Co. – Cum virtus moralis non sit motus, sed magis principium appetiti motus, habitus quidam existens, cumque solum ad bonum sese habeat, impossibile est eam passionem esse) (nowość)


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(26 października 2016)
P. Joannes Baptista Lohmann SI, P. Victor Cathrein SI. 
Vita Domini Nostri Jesu Christi e quatuor Evangeliis ipsis ss. librorum verbis concinnata
Ks. Józef Stagraczyński
Nauki katechizmowe o prawdach Wiary i obyczajów katolickiego Kościoła
Sac. Antonius Martinet. 
Institutiones Theologicae ad usum seminariorum
O. Stefan Podworski OFMDrogi Kalwaryjskie czyli książka do nabożeństwa służąca do użytku pobożnych Kalwarię Zebrzydowską zwiedzających. Z dodatkiem historii o cudownym obrazie Matki Boskiej oraz historii klasztoru i kościoła ( PDF )
Bp Mark. A. Pivarunas CMRI. 
Papiestwo ( PDF )
Petrus. 
Żałosne umizgi bpa Fellaya do modernisty Bergoliusza (pseudopapieża "Franciszka")! ( PDF )
"Non possumus". 
Luter - heretycki wieprz z Saksonii i miejsce dla niego przeznaczone... piekło... ( PDF )
Ks. Antoni Brzeziński.
Rys dziejów świętego Soboru Trydenckiego ( PDF )
Canones et decreta sacrosancti oecumenici et generalis Concilii Tridentini
 sub Paulo III, Iulio III, et Pio IV Pontificibus Maximis
R. P. D. Hieronymus Ragasonus, Venetus, Episcopus Nazianzenus, et Coadiutor Famaugustanus. 
Oratio habita in ultima sessione Concilii Tridentini ( PDF )
Konrad von Bolanden.
 Luter w drodze do narzeczonej

(25 września 2016)

O. Franciszek Świątek CSsR. 
Świętość Kościoła w Polsce w okresie rozbiorowym i porozbiorowym. Życiorysy świątobliwych Polaków i Polek ostatnich wieków
Pismo święte. Wypisy. Podręcznik szkolny. Z polecenia i z przedmową J. Em. Ks. Kardynała Dalbora, Arcybiskupa Gnieźnieńskiego i Poznańskiego, Prymasa Polski Ks. Dr Jan Czuj, Profesor Uniwersytetu WarszawskiegoPatrologia
"The Reign of Mary". 
Modernistyczny Kościół: Nawracanie żydów niekonieczne ( PDF )
Ks. Benedict Hughes CMRI. 
Milczenie pasterzy ( PDF )
Bp Karol Ludwik Gay, Sufragan Diecezji Poitiers. 
Wykład tajemnic Różańca świętego

(21 sierpnia 2016)

Nowy Testament Jezusa Chrystusa w przekładzie Ks. Jakuba Wujka SI. Opracował Ks. Abp Dr Antoni Szlagowski
Bp Mark A. Pivarunas CMRI. 
Długotrwały wakans Stolicy Apostolskiej. List do Ks. Peek odnośnie stanowiska teologicznego Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )
Ks. Dr Edward Górski. 
Święcenia niższe i wyższe. Studium liturgiczno-historyczne
Ks. Włodzimierz Piątkiewicz SI. 
Mistyczne Ciało Chrystusa a charaktery sakramentalne. Studium dogmatyczne
( PDF )
Ks. Jakub Górka. Cześć Maryi. O pobudkach i środkach nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny

(18 lipca 2016)

Bp Donald J. Sanborn. 
Heretycki uzurpator Bergoglio niszczy katolickie małżeństwo
Św. Alfons Maria Liguori, Biskup i Doktor Kościoła
.
 O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy. Cz. I-II
Ks. Józef Krośniński. 
Piękność obrzędów Kościoła katolickiego
Ks. Józef Deharbe SI.
Katechizm rzymsko-katolicki
( PDF )

Ks. Jan Rosiak SI
Suarez. 1548 - 1617 ( PDF )
Ks. Dr Antoni Borowski. 
Warunkowe szafarstwo sakramentalne

(15 czerwca 2016)

Św. Pius X, Papież
Krótka Historia Religii ( PDF )
S. Pius Papa X
Epitome historiae divinae Revelationis ( PDF )
Ks. M. Noel. 
Nowy wykład katechizmu z ambony
Ks. Józef Stagraczyński
.
Przeznaczenie (zadanie) Kościoła ( PDF )
Ks. Benedict Hughes CMRI
Nowa Religia Człowieka. Bergoglio propaguje naturalizm w "papieskich wideo-przesłaniach" ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Pierwszy krok Bergoglio do wprowadzenia "kapłaństwa kobiet" w modernistycznym Neokościele
Księża Towarzystwa Jezusowego. 
Serce Jezusowe. Kazania i szkice
Św. Augustyn, Biskup Hippony. 
Wyznania
S. Augustinus, Episcopus Hipponensis. 
Confessiones
Ks. Edmund Elter SI. 
Religia i jej nakazy. Konferencje rekolekcyjne dla inteligentnych mężczyzn
P. Christianus Pesch SI. 
Iesus Christus docuit integram suam doctrinam omnibus hominibus necessario amplectendam esse

(12 maja 2016)

O. Jakub Cristini CSsR. 
Rozmyślania na wszystkie dni całego roku z pism św. Alfonsa Marii Liguorego
P. Jacobus Illsung SI. Verba vitae aeternae. Ex quatuor Evangelistis deprompta atque in argumenta quotidianae meditationis digesta
Bp Donald J. Sanborn. 
Spisek arcykapłanów żydowskich i faryzeuszów przeciw Chrystusowi
Bp Donald J. Sanborn. 
Sprzeczności doktrynalne biskupa Fellay i rocznica śmierci arcybiskupa Lefebvre
Ks. Jan Domaszewicz
.
 Ze skarbnicy wiedzy teologicznej. Studium dogmatyczne na podstawie św. Tomasza, Doktora Anielskiego
Św. Franciszek z Asyżu
Oratio ante Crucifixum dicta. Modlitwa przed krucyfiksem w kościele św. Damiana ( PDF )

KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF

PISMO ŚWIĘTE I HISTORIA BIBLIJNA

PATROLOGIA. OJCOWIE KOŚCIOŁA

KATECHIZMY KATOLICKIE I NAUKI KATECHIZMOWE

ŻYDZI, POGANIE, APOSTACI, HERETYCY I SCHIZMATYCY POZA ARKĄ ZBAWIENIA!

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Jezus Chrystus, Zbawiciel świata ( PDF )

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii ( PDF )

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami) ( PDF )

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych ( PDF )

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła.Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy) ( PDF )

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm rzymsko-katolicki ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dziewięć nauk o Sercu Jezusowym, jako Sercu Kościoła ( PDF )

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie ( PDF )

Potępienie gallikanizmu. Mały katechizm o Nieomylności Najwyższego Pasterza ( PDF )

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

Henryk Hello. Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia - wolność wyznania - wolność prasy - wolność nauczania ( PDF )

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści

Ks. Andrzej Macko. Znaczenie encykliki o modernizmie ( PDF )

Ks. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół

Ks. Anthony Cekada. Tradycjonaliści, nieomylność i Papież ( PDF )

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Sedewakantyzm ( PDF )

"The Reign of Mary". Stanowisko Teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )

Ks. Józef Stagraczyński. Historia biblijna. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa

O. Paweł Segneri SI. Kazanie o Bóstwie Chrystusowym ( PDF )

O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego i kilka innych rozważań pobożnych ( PDF )

O. Jan Tauler OP. Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku ( PDF )

Św. Piotr Alkantary. Pokój duszy ( PDF )

Ks. Wawrzyniec Scupoli. Utarczka duchowa czyli nauka poznania, pokonania samego siebie, i dojścia do prawdziwej doskonałości chrześcijańskiej

Bp Jan Piotr Camus. Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego

Św. Alfons Maria Liguori, Biskup i Doktor Kościoła. O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy ( PDF )

O. Fryderyk William Faber. Postęp duszy, czyli wzrost w świętości

O. Gabriel Paláu SI. Katolik uczynkiem i prawdą (73 artykuły formacyjne)

Bp Michał Nowodworski. Kilka słów Ojców i Nauczycieli Kościoła dla tych, którzy szemrzą w przeciwnościach i cierpieniach ( PDF )

Abp Józef Bilczewski. List pasterski o czci Najświętszej Maryi Panny

Ks. Zygmunt Golian. Konferencje majowe. Rozmyślania na każdy dzień maja ( PDF )

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy Dawida na język polski wierszem przełożone. (Wydanie drugie)

Ks. Adam Gerstmann. Święty Augustyn jako teolog, duszpasterz, człowiek ( PDF )

Ks. Jakub Balmes. Fanatyzm i indyferentyzm, ich źródła i następstwa