Ultra montes

W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego


LATINITAS | MARIOLOGIA | MSZA ŚW. I KAZANIA | KSIĄŻKI W DJVU | ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W PDF | CYTATY ULTRA MONTES | "Pod sztandarem Niepokalanej"
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
PISMO ŚWIĘTE  |  OJCOWIE KOŚCIOŁA  |  ŚW. TOMASZ Z AKWINU  |  KATECHIZMY KATOLICKIE  |  HERETYCY I APOSTACI
NOWOŚCI

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)
 


"Scire expedit quinque: Quid credendum, scilicet articulos fidei; quid faciendum, scilicet praecepta; quid vitandum, scilicet peccata;

quid timendum, scilicet poenam aeternam; quid appetendum, scilicet vitam aeternam". (Hugo Cardinalis, Super Job., c. XXVII)

-------------------

"Wiedzieć wypada pięć rzeczy: Co wierzyć należy, to jest artykuły wiary; co czynić, to jest przykazania; czego unikać, rozumie się grzechów;
czego się lękać, rozumie się kary wiecznej; czego pragnąć, rozumie się żywota wiecznego".
(Kardynał Hugo, Komentarz do Księgi Hioba, rozdz. 27)

"Pod sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 92. Grudzień 2017 (nowość)

NOWE ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF:

Berlicz Sas. Dwaj Biskupi. (Obrazek z przeszłości) HTM ) (nowość)

"Szkoła Chrystusowa". Modlitwa PańskaHTM ) (nowość)

Ks. Kevin VaillancourtMasoneria i "Nowa Ewangelizacja" HTM ) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne na niedziele i uroczystości całego roku. (Wydanie drugie) HTM ) (nowość)

Józef Rystan. Z podróży do Włoch. Katakumby św. Kaliksta HTM ) (nowość)

Bp Donald J. Sanborn. Sprzeciw wobec zmian soborowych a niezniszczalność Kościoła HTM ) (nowość)

Ks. Marian Morawski SI. Kazanie na uroczystość św. Franciszka Ksawerego HTM ) (nowość)

Ks. Jan Domaszewicz. Ze skarbnicy wiedzy teologicznej. - O Sakramentach świętych w ogólności. - Grzech pierworodny. - Los dzieci zmarłych bez Chrztu. (De Sacramentis in genere) HTM ) (nowość)

Ks. Benedict Hughes CMRI. Usprawiedliwienie i zbawienie. Co głosił ks. Leonard Feeney? HTM ) (nowość)

Abp Antoni Szlagowski. Wiara w pojęciu katolickim, a modernistycznym. Konferencja dla mężczyzn HTM ) (nowość)

Ks. Marian Wiśniewski MIC. Pro Christo! Dość agitacji - trza się brać do organizacji! HTM ) (nowość)

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  * 

NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (12, 19, 26 LISTOPADA i 2 GRUDNIA 2017)

Johann Peter SilbertŻywot Najświętszej Maryi Panny Bogarodzicy (uzupełniono)

Johann Peter SilbertŻywot Najświętszej Maryi... §. V. Poczęcie, narodzenie i ofiarowanie najświętszego dziecięcia. (W daleko wyższym stopniu, aniżeli Izaak, była Maryja dziecięciem obietnicy; Ją to bowiem tyle proroków jako Matkę Boskiego Zbawcy przepowiedziało. Opatrzność Boska tak to zrządziła, że pochodzić miała z najszlachetniejszego królewskiego rodu; obrała dla Niej rodziców najsprawiedliwszych i najdoskonalszych; a łaska uprzedziła naturę; podwyższyła nad siebie samą i poświęciła Ją wcale szczególnym sposobem, tak, że zmaza pierworodnej winy żadnym sposobem nie mogła Ją dosięgnąć; ale że będąc wyższą nad Ewę, matkę żyjących, w pierwotnej sprawiedliwości poczętą była. I dlatego też mówi o Niej tak Oblubieniec Boski: "Wszystka jesteś piękna przyjaciółko Moja, a nie masz w Tobie zmazy!" (Pieśń Salom. 4, 7)... Światłość poznania i moc łaski, którą Ojciec Przedwieczny udzielił tej Matce przyszłej swojego Słowa, – Jednorodzony Syn Boży, swojej prawej Matce w ludzkiej naturze, – Duch zaś Święty swojej przeczystej i nie mającej zmazy Oblubienicy, przewyższają zupełnie poznanie wszelkiego człowieka; i dla tej to przyczyny stosuje do Niej Kościół święty te słowa, które o samej Mądrości przedwiecznej są napisane: "Ja matka pięknej miłości i bogobojności, i poznania i nadziei świętej. We mnie wszelka łaska drogi i prawdy, we mnie wszystka nadzieja żywota i cnoty" (Ekli. 24, 24-25)) (nowość)

Johann Peter SilbertŻywot Pana naszego Jezusa Chrystusa Syna Bożego (uzupełniono)

Johann Peter SilbertŻywot Pana naszego... §. XXIX. Jezus i Samarytanka przy studni Jakuba. ("Gdy tedy poznał Jezus, iż usłyszeli faryzeuszowie, że Jezus więcej uczniów czyni i chrzci niżeli Jan, opuścił żydowską ziemię i szedł znowu do Galilei" (Jan 4, 1. 3). Syn Boży, który czytał w sercach ludzkich, widział burzę, która się przeciw Niemu wszczęła, i aby się na nic nie naraził, gdyż dzieło swego Ojca niebieskiego przed swoją męką chciał uskutecznić, przedsięwziął z małą garstką uczniów, których był już obrał, opuścić kraj żydowski; a zatem oddalił się stamtąd z nimi. "Potrzeba Mu było iść przez Samarię" (Jan 4, 4). "Przyszedł tedy do miasta Samarii, które zowią Sychar, blisko folwarku, który dał Jakub Józefowi synowi swemu. A była tam studnia Jakubowa. Jezus tedy spracowany z drogi siedział tak nad studnią. Godzina była jakoby szósta", to jest, czas południowy. – Tymczasem, gdy znużony Jezus spoczywał, poszli byli uczniowie Jego do miasta, aby kupili strawy. Lecz odpoczywanie Jezusa bynajmniej nie było bezczynne, a Jego mądrość i miłosierdzie zrządziły tę samotność, aby zbawienie całego narodu przygotowanym zostało. Przyszła tedy niewiasta z Samarii do studni czerpać wodę, nie spodziewając się bynajmniej, że tu na nią źródło żywota czeka) (nowość)

Ks. Antoni Chmielowski. Homilie na niedziele i święta całego roku, miane w kościele Najświętszej Maryi Panny w Łęczycy. (Będą znaki na słońcu, i księżycu i gwiazdach». Nie zapominajmy bracia drodzy o sprawiedliwości Bożej. Przed zabraniem się do rozprawy z grzesznikami, Bóg uzbraja przeciwko nim wszystkie żywioły: słońce, księżyc, gwiazdy, morze. Szczególne znaki na nich kładzie, jakby sztandary wojenne, jakby hasła walkę zapowiadające. Bóg ludziom tego wszystkiego udzielił, aby sobie zbawienie zapewnili, aby Stwórcy swemu służyli; a oni niewdzięczni tego wszystkiego nadużyli, przeciwko Bogu to wszystko obrócili. Słusznie przeto, że za nadejściem kary, tym będą karani, czym grzeszyli. Bierz to na uwagę bracie drogi i tak postępuj, aby w onym strasznym dniu te żywioły, ku twemu pożytkowi stworzone, o pomstę na ciebie i potępienie nie wołały", s. 9) (nowość, djvu)

Ks. Dr Antoni Borowski, Profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Teologia moralna. ("Ze wszystkich nazw grzechu, zawartych w Piśmie św., może najbardziej właściwą jest «obraza Pana Boga», gdyż doskonale wyraża istotę i ciężkość grzechu. Przecież prawa Bożego nie da się oddzielić od samego Pana Boga, stąd przez grzech, który bezpośrednio jest obrazą prawa, tym samym obraża się Pana Boga. Nadto, w myśl powszechnego mniemania, obrazę mierzy się godnością osoby, której cześć sponiewierano: im wyższą jest jej godność, tym większą jest obraza. Pan Bóg zaś jest majestatu nieskończonego; stąd obraza Boża przez grzech ciężki posiada pewną przedmiotową (choć nie bezwzględną) nieskończoność. Jak Doktor Anielski wypowiada się: «Grzech, popełniony przeciw Bogu, ma pewną nieskończoność z powodu nieskończoności majestatu Bożego; tym cięższą bowiem jest obraza, im większym jest ten, względem którego ją się popełnia» (Suma teol. III, kw. 1, a. 2, ad 2). Również nader właściwym jest drugie miano, nadawane grzechowi w Piśmie św.: niesprawiedliwość, krzywda Bogu wyrządzona, ile że Pan Bóg ma bezwzględne prawo do czci i posłuchu", Cz. I, Tom II, s. 175) (uzupełniono, djvu)

Św. Tomasz z Akwinu, Doktor Anielski. Summa filozoficzna. (Contra Gentiles). - Summa przeciw poganom czyli o prawdziwości Wiary katolickiej przeciwko błędom niewiernych. ("Opatrzność Boża inaczej rządzi stworzeniami rozumnymi, niż innymi stworzeniami, odpowiednio do tego, że różnią się od innych właściwościami swej natury; należy zatem jeszcze okazać, że ze względu na wzniosłość celu, Opatrzność Boża w wyższy sposób nimi rządzi. Jest zaś rzeczą jasną, że odpowiednio do swej natury, dosięgają one wyższego uczestnictwa w celu. Ponieważ bowiem mają naturę rozumną, mogą dosięgnąć czynnością swą prawdy rozumowej, co dla innych nie jest możliwe, skoro nie posiadają rozumu. To zaś, że naturalnym działaniem dochodzą do prawdy rozumowej, świadczy o tym, że Opatrzność Boża inaczej nimi rozporządza, niż innymi rzeczami; przez to, że człowiekowi dany jest rozum i umysł, przez które może prawdę poznać i ją badać, dane mu są także władze zmysłowe wewnętrzne i zewnętrzne, które mu pomagają do badania prawdy; dane mu jest także używanie mowy, przez którą może tę prawdę, którą ktoś w umyśle swoim powziął, okazywać innym, by w ten sposób ludzie samym sobie pomagali w poznawaniu prawdy, jak i w innych rzeczach potrzebnych do życia, skoro człowiek jest z natury stworzeniem społecznym (I Ethic.). Lecz oprócz tego, polega ostateczny cel człowieka na pewnym poznaniu prawdy, które przewyższa jego moc naturalną; takim mianowicie, by samą Pierwszą Prawdę widział w niej samej, jak to powyżej okazano (R. L i następne)", Księga III, s. 407) (uzupełniono, djvu)

Ks. Jan Domaszewicz. Ze skarbnicy wiedzy teologicznej. Studium dogmatyczne na podstawie św. Tomasza, Doktora Anielskiego (uzupełniono)

Ks. Jan Domaszewicz. Ze skarbnicy wiedzy teologicznej... 5. O Sakramentach świętych w ogólności. - Grzech pierworodny. - Los dzieci zmarłych bez Chrztu. (De Sacramentis in genere). ( PDF ) (Męka i śmierć Jezusa Chrystusa są środkiem pojednania natury ludzkiej z Bogiem, a jednocześnie zasadą i źródłem uświątobliwienia człowieka. W dziele naprawy i zbawienia wszystko płynie z Kalwarii, wszystko się opiera na ofierze Syna Bożego, który stał się człowiekiem. Pomimo tego, rzecz jawna, że dzieło odrodzenia człowieka nie zostało już dokonane samym tylko faktem śmierci Boga-Człowieka: ono zostało spełnione, jeżeli wyrazić się można, w zasadzie i możliwości; każda zaś jednostka powinna go wprowadzać w czyn, zastosowując do siebie co się dokonało w ofierze Zbawiciela. Łaska Boska dokonywa usprawiedliwienia człowieka; kanałami zaś, przez które taż łaska udziela się ludziom, są Sakramenty święte: "Przez które zaczyna się prawdziwa sprawiedliwość, zaczęta nabiera wzrostu, a stracona odzyskuje się". Wszelka łaska udzieloną nam została na mocy zasług Jezusa Chrystusa, jedynego Pośrednika między Niebem a ziemią: w męce Boga-Człowieka Sakramenty, te niezawodne organa łaski, czerpią swą wartość i skuteczność. A więc, Sakramenty są to instytucje za pośrednictwem których ludzie korzystają z zasług męki i śmierci Jezusa Chrystusa. Przez Sakramenty głównie człowiek przyswaja sobie skarby łask, które zdobył Boski Zbawca nasz krwią swoją. Kalwaria jest źródłem tych łask, a Sakramenty są ich kanałami: przez nie łaski tryskają do duszy każdego z nas. Stąd, Sobór Trydencki naucza: "Ktobykolwiek powiedział, że Sakramenty Nowego prawa nie były ustanowione przez Jezusa Chrystusa naszego Zbawiciela, albo że ich jest mniej lub więcej jak siedem, tj.: Chrzest, Bierzmowanie, Ciało i Krew Pańska, Pokuta, Ostatnie namaszczenie, Kapłaństwo i Małżeństwo, niech będzie przeklęty") (nowość)

Ks. Benedict Hughes CMRI. Usprawiedliwienie i zbawienie. Co głosił ks. Leonard Feeney? ( PDF ) (W Ewangelii czytamy przypowieść o faryzeuszu i celniku (Łk. 18, 9-14). Pan Jezus mówi nam, że to właśnie ten drugi (celnik) wyszedł ze świątyni usprawiedliwiony. Oczywiście jest wiele innych miejsc w Piśmie Świętym, gdzie używa się słowa usprawiedliwienie lub wyrazów pochodnych. Co ono konkretnie oznacza? Mówiąc najprościej, ten kto jest w stanie łaski uświęcającej, znajduje się w stanie usprawiedliwienia. Innymi słowy jego dusza jest miła Bogu, który patrzy na nią i widzi w niej życie łaski, będące uczestnictwem w Jego własnym życiu. Nie może go to nie radować. Jak opisuje to katechizm, "przez łaskę uświęcającą uświęcamy się i jesteśmy mili Bogu". W reakcji na różne błędne nauki Marcina Lutra, który wyprowadził z Kościoła tak wiele dusz, w XVI wieku został zwołany Sobór Trydencki. Nadrzędną wśród heretyckich koncepcji Lutra była idea, że usprawiedliwienie uzyskuje się przez samą tylko wiarę, bez konieczności czynienia dobrych uczynków. Kościół katolicki potępił tę naukę i wyjaśnił, że usprawiedliwienie wymaga zarówno wiary, jak i dobrych uczynków. Co więcej, jest to bezinteresowny dar Boży, na który nie możemy sobie zasłużyć. Tylko przez śmierć Chrystusa na krzyżu jesteśmy w stanie uzyskać ten cenny dar łaski, za który powinniśmy zawsze radośnie składać dzięki... Bez tego stanu usprawiedliwienia, stanu łaski uświęcającej, niemożliwe jest osiągnięcie zbawienia. Po prostu, w momencie śmierci, dusza będąca w stanie łaski uświęcającej zostaje zbawiona, ale ten, kto umiera pozbawiony cennego daru łaski Bożej, jest zgubiony. Oczywiście jest konieczne, aby był także ochrzczony, ale co jeśli ktoś umiera w stanie łaski nie otrzymawszy tego sakramentu? Kościół naucza, że taka osoba może być włączona do Kościoła i dzięki temu może być zbawiona przez to, co nazywa się "chrztem pragnienia". Temu nauczaniu Kościoła zawzięcie przeciwstawiał się ks. Leonard Feeney i jego zwolennicy. W tym artykule nie zamierzam powtarzać tego samego materiału, który był już wielokrotnie omawiany w różnych artykułach przywołujących nauczanie Kościoła i teologów. Moim celem będzie przedstawienie nauk ks. Feeney'a i umożliwienie czytelnikowi zrozumienia jak przeczą one nauczaniu Kościoła) (nowość)

Abp Antoni Szlagowski. Wiara w pojęciu katolickim, a modernistycznym. Konferencja dla mężczyzn. ( PDF ) (W katolickim społeczeństwie bezbożna ateistyczna prasa, literatura, odczyty uprawiają stałą nagonkę w hakatystycznym stylu na ideały katolickie, na katolicką prawdę. Kościół staje się w oczach wielu zgorszeniem, jako zgorszeniem był Grekom przed wiekami Krzyż Chrystusów. Zgorszenie takie, wypływające z nienawiści dla prawdy, sprowadzające na nas prześladowanie, żłobi Krzyż Zbawiciela na żywocie naszym i upodabnia nas Zbawicielowi. Ale jest zgorszenie inne, jest prześladowanie stokroć boleśniejsze: zgorszenie, które szerzą odstępcy od Kościoła; prześladowanie ze strony zaprzańców Wiary świętej, zdrajców, którzy niedawno jeszcze byli sługami ołtarza, a dziś stanęli w rzędzie zaciekłych wrogów jego, wyprowadziwszy z Kościoła tysiące wiernych. Opuścili przymierze Pańskie, zepsowali ołtarze katolickie, zerwali jedność katolicką, oplwali hierarchię katolicką, zbezcześcili najświętsze tajemnice katolickie, imię polskie zohydzili wśród narodów katolickich) (nowość)

Ks. Marian Wiśniewski MIC. Pro Christo! Dość agitacji - trza się brać do organizacji! ( PDF ) (Akcja Katolicka zakrojona na miarę uniwersalną nie tylko w Polsce, ale w całym katolickim świecie, skupiła myśli i wysiłki katolików do planowej i skutecznej samoobrony. Osiągnięto bardzo wiele. Przede wszystkim uświadomiono ogół katolików, że mają do czynienia nie z przemijającymi słabościami ludzkimi, które nie mogą jeszcze dociągnąć się do wzniosłych ideałów chrześcijańskich, lecz z planową i systematyczną akcją wrogów Boga, którzy z niepojętą zaciekłością dążą, jak się wyraził Arcypasterz, do tego, "by miasto Królestwa Chrystusowego urządzić królestwo szatana"... "Pragnę nawiązać z Wami łączność wewnętrzną w boju duchowym, jaki cała Polska toczy obecnie. Walczą w jej łonie jakby dwie dusze: polsko-katolicka i żydowsko-masońska. Więcej nawet powiem: antagonizm głębiej sięga – walczy Chrystus z antychrystem. Wróg, któremu w 1920 roku nie udało się zmiażdżyć nas za jednym zamachem, usiłuje teraz pożreć nas kąsek po kąsku, ośliniwszy przedtem porządnie dla łatwiejszego strawienia. Chłopczyska drogie, odpowiedzmy mu, jak w roku 20. STWÓRZMY ARMIĘ CHRYSTUSOWĄ! Pogłębmy w sobie ducha wiary i miłości! Oczyśćmy życie z brudu i kału! Stańmy oko w oko z wrogiem, nie lękając się jego sztyletów ni kul zdradzieckich"... Chrystusa nie znajdziemy w zgiełku pogańskiego świata, ani w plugawych teatrach i kinach, ani w brudnej literaturze zwariowanego ducha, ani w podłym kulcie złotego cielca i zmysłów. Jeśli chcemy znaleźć Chrystusa, zstąpmy tam, skąd wyszliśmy przed szesnastu wiekami: do katakumb. Musimy to uczynić i uczynimy: albo dobrowolnie – pogłębiając w sobie życie wewnętrzne i kopiąc w sercu jakby nowe katakumby, albo poniewolnie – ukrywając się z naszą wiarą i przekonaniami, zmuszeni do tego prześladowaniem, jak w Bolszewii lub Meksyku) (nowość)

Ks. Aleksander Lakszyński. Masoneria i karbonaryzm wobec zdrowego rozumu i społeczeństwa podług własnych słów masonów, oraz w pracy niniejszej cytowanych a na jej końcu przytoczonych źródeł niewątpliwych (nowość)

Ks. Aleksander Lakszyński. Masoneria i karbonaryzm wobec zdrowego rozumu i społeczeństwa. III. Statystyka masonerii. (Jest rzeczą pewną: 1) Że bardzo, mianowicie w czasie obecnym, ożywione istnieją stosunki między wszystkimi gałęziami sekty rozlanej na obydwóch ziemi półkulach; 2) Że wszyscy sekty członkowie jednozgodnie zmierzają do jednego i tego samego celu, oraz jednych i tychże samych trzymają się zasad, jednej i tejże samej nauki; 3) Że mason, jako obywatel świata całego i jako brat wszystkich całego świata masonów, więcej już nie do siebie, lecz do zakonu rozlanego po całej kuli ziemskiej należy; 4) Że loże tak są pomiędzy sobą i z tajnymi zagranicznymi stowarzyszeniami uorganizowane, że za jednym, jak sprężyny w zegarku poruszeniem, wszystkie wprawiają się w ruch; 5) Że masońskie ustawy i umowy są najwyższym i ostatecznym dla masona prawem, których nikomu nie wolno ni rozbierać, ni o nich rozprawiać. Prawdziwy mason obowiązany bezwarunkowo przed nimi się tylko skłonić i takowym ślepo ulegać. Oto postępowa wolność i swoboda sumienia!) (nowość)

Ks. Aleksander Lakszyński. Masoneria i karbonaryzm wobec zdrowego rozumu i społeczeństwa. IV. Nauka i cel masonerii. (Niełatwo zbadać naukę i cel masonerii z powodu tajemniczości i sztuczności jej mowy. Jej rytuał powiada, iż nie jest ona stowarzyszeniem sekretnym, ale że posiada sekret. Tak jest, ma ona pewien sekret nie tylko dla samych profanów, ale i dla większej części swoich adeptów, jako istnych dudków jeszcze. I dlatego jej oratorowie i pisarze zwykle obłudnie wyrażają się, gdy w ogóle do wszystkich przemawiają braci swoich, a tym bardziej mówiąc o swoich interesach w obecności profanów) (nowość)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa w pobożnych rozmyślaniach zawarty (uzupełniono)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot... Jak Pan Jezus śmierć swoją przepowiedział Matce. (Można tu odbyć bardzo piękne rozmyślanie nad pewnym szczegółem, chociaż o nim Pismo święte nie nadmienia. Gdy oto Pan Jezus w Wielką Środę z uczniami Swoimi wieczerzał w domu Magdaleny i Marty, a przenajświętsza Matka w innej części domu z niewiastami zasiadła także do stołu, Magdalena usługując Zbawicielowi zaniosła do Niego prośbę, mówiąc: "Mistrzu, raczcie pamiętać że Paschę z nami odbędziecie; proszę nie odmawiajcie mi tego". A gdy Pan Jezus w żaden sposób zgodzić się na to nie chciał, mówiąc że w Jerozolimie Paschę odprawi, ona odchodząc z wielkim płaczem i zalana łzami, poszła do przenajświętszej Panny, i zdawszy Jej sprawę z tego co zaszło, błagała by Ona wymogła na Panu Jezusie żeby na Paschę w Betanii pozostał. Owóż, po ukończonej wieczerzy Pan Jezus idzie także do Matki, i usiadłszy z Nią na osobności długo rozmawia, chcąc póki jeszcze można było, nacieszyć Ją Swoją obecnością, której wkrótce miała być pozbawioną. Pilną tedy zwróć uwagę na Nich, tak oto obok siebie siedzących. Patrz z jaką czcią głęboką przenajświętsza Panna przyjmuje Zbawiciela, i jak tkliwie z Nim rozmawia, a także z jakim uszanowaniem jest On dla Niej) (nowość)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes Vitae Christi (uzupełniono)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes... Quomodo Dominus Jesus mortem suam praedixit matri. (Hic potest interponi meditatio valde pulchra, de qua tamen Scriptura non loquitur. Coenante namque Domino Jesu die Mercurii cum discipulis suis in domo Mariae et Marthae, et etiam matre ejus cum mulieribus in alia parte domus; Magdalena ministrans rogavit Dominum, dicens: Magister, sitis memor, quod facietis pascha nobiscum; rogo vos, ut hoc non denegetis mihi. Quo nullatenus acquiescente, sed dicente quod in Hierusalem faceret pascha; illa recedens miro cum fletu et lacrymis, vadit ad Dominam, et his ei narratis, rogat ut ipsa eum ibi in paschate teneat. Coena igitur facta, vadit Dominus Jesus ad matrem, et sedet cum ea, seorsum colloquens cum ea, et copiam ei suae praesentiae praebens, quam in brevi subtracturus erat ab ea. Conspice nunc bene ipsos sedentes, et quomodo Domina reverenter eum suscipit, et cum eo affectuose moratur, et similiter quomodo Dominus reverenter se habet ad eam) (nowość)

Z "Róży Duchownej". Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono)

Z "Róży Duchownej". Z misyj w Mezopotamii. (Misjonarze dominikańscy piszą stamtąd o wielkich postępach nabożeństwa różańcowego. Modlitwę tę bardzo pokochano i wszyscy ją z wielkim nabożeństwem odmawiają, toteż Królowa Różańca św. błogosławi im i pociesza. Na przykład w Seert (Kurdystan) zachorowała ciężko pewna kobieta, ulgą jej jedyną pośród wielkich boleści był różaniec św., nieustannie go odmawiała, a w ostatnich dniach życia nie słyszano z ust jej innych słów jak: "Zdrowaś Maryjo", wśród nich też z uśmiechem na ustach umarła) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba. XXXI. O wstrzemięźliwości. (Wstrzemięźliwość w ściślejszym tego słowa znaczeniu i trzeźwość kierują nami w użyciu pokarmów i napojów, a czystość i niewinność w użyciu zmysłowych rozkoszy. Trudno człowiekowi zachować miarę w jedzeniu i piciu. Żołądek nie chce słuchać przepisów, łaknie, nalega i o codzienny haracz usilnie się upomina. Lecz mało kto zważa, jak niewiele mu potrzeba, jak nieznacznym żołdem można go zadowolić. Zmuszamy naturę, aby się stosowała do naszych przywar, a głód i pragnienie, dające się byle jakim pokarmem i napojem zaspokoić, podniecamy wyszukanymi przyprawami i napojami. Również i czystość trudno zachować wobec przelicznych podniet do lubieżności, chyba że ją otoczymy bojaźnią Bożą, unikaniem okazyj grzechowych, umartwieniem zmysłów i jak największym poszanowaniem osobistej godności. Kto się nie wstydzi przed sobą samym, ten się i innych wstydzić nie będzie. Chcesz być czystym? Poskramiaj wzrok, abyś nic nie musiał ukochać, coś mimowolnie spostrzegł. Czemuż zachwyca cię zwodnicza krasa a przemijająca piękność wprawia cię w taki podziw? Poczekaj chwilkę, a zginie bez śladu. Te dzisiaj krasne lica wnet poorzą się zmarszczkami; te oczy promieniste wnet powleką się mglistą zasłoną, te dzisiaj białe jak śnieg zęby wnet pokryje pleśń wstrętna. Unikaj złych towarzystw, unikaj wszelkiej miękkości; a popędy cielesne poskramiaj postami i surowością życia. Zginie, kto zbytecznie dogadza swemu ciału, które słusznie grobem duszy nazwać możemy) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Droga do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Droga do nieba. XXXI. O wstrzemięźliwości. Ile się do niej przykłada wstydliwość. O powściągliwości i czzystości. (Od zbytku w pokarmie i napoju wstrzemięźliwość i trzeźwość, a czystość i niewinność od rozpusty nas broni. I w pokarmie trudno nie przestąpić miary, żołądek nie rozumie przepisów, prosi, nalega; i codzienny dług mu wypłacić potrzeba. Lecz jak małym obejść się może, jak mały może mu posiłek wystarczyć, na to rzadko kto zważa. Przymuszamy naturę, żeby była wspólniczką naszych występków; a głód i pragnienie, które najprostszy pokarm i napój zaspokoić może, my przez sztuczne zaprawy i rozpalające napoje zaostrzamy. Czystość także trudną jest wśród tylu ponęt do rozkoszy; i chyba bojaźń Boża, unikanie powodów do grzechu, czuwanie nad zmysłami i uczucie własnej godności ustrzec nas zdoła. Kto się przed samym sobą nie wstydzi, innych też się wstydzić nie będzie. Chceszże być czystym? miej ciągłą straż nad oczyma, ażebyś mimowolnie nie ugrzązł tam, gdzieś nieostrożnie spojrzał. Dlaczegoż cię tak uwodzi znikoma i zwodnicza piękność? kilka chwil przejdzie, a śladu jej nie będzie. Nadobne lice, chropawe zmarszczki poorzą, ogniste oczy mgłą zajdą, perłowe zęby grubą pleśnią obrosną. Unikaj wszelkiego towarzystwa z ludźmi rozwolnionych obyczajów, unikaj wszelkiej miękkości; surowością i postami, wzburzoną krew ostudzaj. Zginie, kto nazbyt więzienie swoje pokochał) (nowość)

Joannes Cardinalis Bona OCist. Manuductio ad coelum, continens medullam Sanctorum Patrum, et veterum philosophorum (uzupełniono)

Joannes Card. Bona OCist. Manuductio ad coelum. XXXI. De temperantia. Quantum illi conferat verecundia. De abstinentia et castitate. (Usum cibi et potus, Abstinentia et Sobrietas; quae vero ad tactum pertinent, Castitas et Pudicitia, moderantur. Et in usu quidem ciborum, difficillimum est, extra metas necessitatis non abripi. Venter praecepta non audit: poscit, appellat, et quotidianum tributum exigit. Sed quam parvo dimitti possit, quam modica stipe contentus sit, nemo recogitat. Cogimus vitiis servire naturam; famemque et sitim, quae naturalibus remediis facile sedari possunt, variis eduliis et potionibus irritamus. Castitas quoque ardua est inter tot libidinis incentiva; nisi ea compescat timor Dei, occasionum fuga, sensuum custodia, et maxima sui ipsius reverentia. Qui seipsum non veretur, nec alios vereri poterit. Vis castus esse? contine oculos; ne invitus ames, quae incaute aspexisti. Quid fugacem et falsam creaturae pulchritudinem admiraris? Expecta paulisper, et jam non erit. Serenam frontem squalentes arabunt rugae, moesta teget nubes oculorum faces, dentium ebur scaber obducet situs. Fuge etiam pravorum consortium, omnem mollitiem vita, carnem jejuniis doma, et durius tracta. Perit, qui nimium est amans sui sepulchri) (nowość

Lucjan Siemieński. Dzieje narodu polskiego (Wieczory pod lipą) (uzupełniono)

Lucjan Siemieński. Wieczory pod lipą. Wieczór XVIII. (Władysław króluje pod opieką Oleśnickiego, dlatego, że bardzo młody. – Zjawiają się husyci, jako nieprzyjaciele rzymskiego Kościoła. – Okrutny Zygmunt Kiejstutowicz na Litwie; zabija go książę Czartoryski. – Władysław hołd odbiera od Wołochów. Węgrzy obierają go swoim królem. Wydaje wojnę Turkowi i bije się jak lew. Nawet Niemcy się dziwią jego męstwu. Władysław na 10 lat przysięga Turkom, że ich nie zaczepi. Papież go uwalnia od przysięgi. – Wojna z Turkiem. – Chrześcijanie pobici pod Warną i Władysław ginie. – Widoczna kara Boska za krzywoprzysięstwo) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne na niedziele i uroczystości całego roku. (Wydanie drugie) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Niedziela ostatnia po Zielonych Świątkach. (Gdy ujrzycie brzydkość spustoszenia... na miejscu świętym. Daniel prorok, żyjący na pięćset przeszło lat przed Chrystusem Panem, wyliczył z natchnienia Bożego liczbę lat, jakie upłynąć miały do czasu przyjścia Zbawiciela. Nadto przepowiedział, iż Żydzi Pana nie przyjmą, za co ich sprawiedliwość Boska odrzuci; że za karę przyjdzie wojsko bałwochwalcze, oblegnie Jerozolimę, zburzy ją i zniszczy wraz ze świątynią, która odtąd więcej odbudowaną nie będzie. Stało się to, jak wiemy w lat 38 po wniebowstąpieniu Pana Jezusa... Przede wszystkim ostrzega nas Zbawiciel przed brzydkością spustoszenia. Co to za brzydkość spustoszenia? Należy tu rozumieć wszelką fałszywą naukę, wszelkie zgorszenie i zepsucie obyczajów, które, niestety, w tych nieszczęsnych czasach bardzo się rozmnożyło. Zwłaszcza tak nazwani socjaliści chcieliby na nowo świat urządzać, więc głoszą jakieś nowe, Ewangelii wcale nieznane zasady, jak np. że trzeba cudzą własność odebrać, a zaprowadzić wspólne posiadanie. Stąd tyle zamieszania i niepokoju z ich powodu. Obiecują wprawdzie ludzi uszczęśliwić, a tymczasem wielu i bardzo wielu przyprowadzili do ostatecznej nędzy. Inni, anarchiści, burzą, grabią, za nic sobie mają życie bliźniego. Inni, oderwawszy się od Kościoła, uczynili brzydkość spustoszenia, robiąc z duszami to, co tamci z życiem i mieniem ludzkim. Przeciwko tym wszystkim kazał Pan Jezus uciekać na góry. Cóż to za góry? Są to owe góry wieczne, czyli nauka i prawdy świętego katolickiego Kościoła, o którym napisano w Piśmie Bożym: Fundamenty jego na górach świętych (Ps. LXXXVI, 1). Trzymajmy się wiernie tej matki, Kościoła Chrystusowego. W nim pewność i nieomylność, poza nim błąd i zamieszanie. Mówmy z Psalmistą: Podniosłem oczy moje na góry, skąd mi przyjdzie pomoc (Ps. CXX, 1). A skoro z łaski Bożej jesteśmy na górze Kościoła świętego powszechnego, nie zstępujmy na dół, nie słuchajmy poduszczeń złych ludzi, strzeżmy się grzechu i obrazy Boskiej. Nie traćmy czasu na próżne głupstwa, z których ani Pan Bóg chwały, ani bliźni nasi pożytku, ani my zasługi mieć nie będziemy, ale rączym krokiem spieszmy do ojczyzny niebieskiej, gdzie nas żaden nieprzyjaciel duszny nie będzie mógł dosięgnąć. Uciekajmy od fałszywych Chrystusów, nauczycieli błędu i kłamstwa, od zwodzicieli, siejących rozterki i nienawiść; gdy oni będą obiecywać światłość, strzeżmy się ciemności; gdy będą mówić pokój, obawiajmy się wojny; gdy będą przyrzekać żyzność i taniość, obawiajmy się drożyzny i nędzy) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. (Wszyscy, jako uczy Paweł św., w grzechu się rodzimy, bo wszyscy pochodzimy od jednego praojca Adama. Od tego zaś, na wszystkich ludzi powszechnego prawa, Bóg wszechmocny jeden jedyny uczynił wyjątek dla Tej, którą od wieków przewidział i obrał na Matkę Synowi swojemu. I tę właśnie wolność Maryi od grzechu pierworodnego nazywamy Niepokalanym Poczęciem. Niepokalane zatem Poczęcie Najświętszej Maryi Panny jest to Jej osobny przywilej, mocą którego Ona tylko jedna z pośród milionów dzieci Adama, jacy kiedykolwiek żyli, żyją lub żyć będą na ziemi, od pierwszej chwili swego poczęcia się w żywocie matki, św. Anny, ze szczególnego rozporządzenia Bożego, zachowaną została od powszechnego zepsucia grzechowego i obdarzoną została łaską Bożą poświęcającą. Albowiem być nie mogło, aby Dziewica, z woli samego Boga przeznaczona na Matkę Synowi Bożemu, który w Jej żywocie miał się stać człowiekiem i z Niej wziąć ciało ludzkie, sama choć na krótką chwilkę była zmazana winą pierworodną i przez tę krótką chociażby chwilkę, podlegała władzy diabelskiej. Nie mogło tego być, aby wieczna i zupełna nieprzyjaźń pomiędzy Bogarodzicą a czartem, nieprzyjaźń, o jakiej już Pan Bóg Adamowi w raju wspomnieć raczył, miała się rozpocząć przyjaźnią Maryi i ducha piekielnego; a tak by było, gdyby Najświętsza Dziewica w grzechu pierworodnym się poczęła. Więc jest Niepokalanie Poczęta. Otrzymała zaś tę niesłychaną łaskę przez wzgląd na zasługi tegoż Syna swego, Jezusa Chrystusa, który wszystkie dzieci Adama, więc i Matkę swą odkupił. Odkupił zaś Ją w sposób wyjątkowy, doskonalszy, niż innych ludzi. Innych, splamionych grzechem pierworodnym, oczyszcza; Matkę swą już naprzód od tej zmazy zachował. Niepokalane więc Poczęcie Najświętszej Maryi Panny jest najprzedniejszym owocem Krzyża Chrystusowego) (nowość)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae, sive Catechismus ad usum seminariorum (uzupełniono)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae... Pars I. Sectio II. Caput I. De Sacramentis novae Legis generatim. (QUAESTIO. 1. Quid sacramenti nomen generatim sonat? R. Apud profanos auctores sacramentum plerumque dicitur, quidquid jurejurando interposito geritur: ex quo jusjurandum, quo se milites fidelem operam reipublicae praestituros pollicentur, sacramentum militare dictum est. Verum apud Latinos Patres vox illa rem sacram, abditam atque occultam, ac praecipue externum et visibile rei sacrae signum denotat. Q. 2. Quid vero rei est sacramentum novae Legis? R. Est Invisibilis gratiae signum visibile ad nostram sanctificationem a Christo institutum. Signa igitur sunt novae Legis sacramenta, siquidem externa quadam specie et similitudine, id nobis referunt et declarant, quod per ipsa Deus nobiscum invisibiliter et spiritualiter agit. Signa autem sunt sacrosancta simul et efficacia, quae divinae erga nos misericordiae dona non modo significant, verum etiam continent, conferuntque ad nostram sanctificationem, modo non indigne ad ea accedatur. Q. 3. Quodnam igitur inter veteris et novae Legis sacramenta discrimen est? R. Hoc scilicet, quod illa nuda signa essent, haec efficacia. Etenim Jesus Christus benignissimus Redemptor, passionis mortisque suae merita, his veluti vasis contineri voluit, digneque suscipientibus applicari. At vero veteris Legis sacramenta Apostolo teste Infirma erant et egena elementa, futuram aliquando per Christum coelestium donorum abundantiam praesignantia, sed non conferentia... Q. 5. Quot sunt novae Legis sacramenta? R. Septem, quae a Christo per Apostolos accepta conservavit ac fideliter dispensavit hucusque Christi sponsa et columna veritatis Ecclesia. Sunt autem haec: Baptismus, Confirmatio, Eucharistia, Poenitentia, Extrema Unctio, Ordo, et Matrimonium, quorum divina origo et institutio in Scripturis sacris invenitur, sive per expressa instituentis Christi verba, sive per gratiam, quam iis ex divina ordinatione annexam esse eaedem sacrae Litterae insinuant. Quamquam ea, quae universalis Ecclesia ex Apostolorum traditione retinet, atque conservanda commendat, etiamsi in Scriptura divina non reperiantur, plenam apud Christianos fidem, ut supra ostensum est, debeant obtinere. Q. 6. Omniane sunt aequalis aut dignitatis aut necessitatis? R. Nequaquam: sed dignitate longe augustissimum est adorandum Eucharistiae sacramentum; quippe quod totius gratiae fontem et largitorem reipsa contineat. Necessitate primum est baptisma, dein poenitentia. Ordo et matrimonium Ecclesiae gubernandae propagandaeque sunt necesaria, at non singulis fidelium) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis per omnes anni liturgici dies distributa seu Meditationes ex operibus S. Thomae depromptae (uzupełniono)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De humilitate et obedientia Christi. (Filius Dei incarnatus obediens praecepto Patris mortem sustinuit, secundum doctrinam Apostoli. Praeceptum enim Dei est ad homines de operibus virtutum; et quanto aliquis perfectius actum virtutis exequitur, tanto magis Deo obedit, inter alias autem virtutes praecipua charitas est, ad quam omnes aliae referuntur. Christus igitur dum actum charitatis perfectissime implevit, Deo maxime obediens fuit; nullus enim est actus charitatis perfectior, quam quod homo pro amore alicujus etiam mortem sustineat, secundum quod ipsemet Dominus dicit: Majorem charitatem nemo habet quam ut animam suam ponat quis pro amicis suis. Sic igitur invenitur Christus mortem sustinens pro salute hominum et ad gloriam Dei Patris, maxime obediens fuisse actum charitatis perfectum exequendot) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones (uzupełniono)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De comparatione peccatorum ad invicem. (Utrum omnia peccata sint paria. Co. – Cum per peccata non prorsus omni rationis bono privemur, sed nunc magis nunc minus a rationis rectitudine nos recedere contingat, peccata omnia paria esse dici non potest) (nowość)


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(15, 23 i 31 października 2017)
S. Thomas Aquinas, Doctor Angelicus. 
Summa de veritate catholicae Fidei contra Gentiles
S. Pius Papa V. 
Bulla "Regnans in excelsis". Damnatio et excommunicatio Elisabeth reginae Angliae eiusque adhaerentium ( PDF ) S. Pius V. Elisabetham Angliae reginam ob persecutiones contra Fidem Catholicam suscitatas excommunicat a. 1570
O. Ludwik Fanfani OP. 
Różaniec Najświętszej Panny Maryi. Historia - Ustawodawstwo - Praktyki pobożne. Praktyczny podręcznik nader użyteczny dla dyrektorów Bractw jak również członków Różańca Świętego
P. Ludovicus I. Fanfani OP. 
De Rosario Beatae Mariae Virginis. Historia - Legislatio - Exercitia. Manuale practicum Directoribus Confraternitatum ipsisque SS. Rosarii sodalibus maxime utile et accomodatum
Ks. Dr Antoni Borowski, Profesor Uniwersytetu Warszawskiego. 
Teologia moralna. - Prawo Boże ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Pseudopapież Bergoglio przeciw prawu Bożemu! - Jedynie słuszna interpretacja adhortacji "Amoris laetitia" ( PDF )

(3, 7, 17 i 30 września 2017)

Bp Donald J. Sanborn. "Kardynał" Raymond Burke zapowiada "formalną korektę" niemoralnego nauczania pseudopapieża Bergoglio ( PDF )
Ks. Jerzy Patiss SI. Podręcznik do rozmyślań i kazań na niedziele całego roku
P. Georgius Patiss SI. 
Materiae meditationum et concionum ex Evangeliis et Epistolis Dominicarum
Ks. Ludwik Kösters SI. 
Kościół wiary naszej
Fr. Thomas Maria Zigliara OP, S. R. E. Cardinalis. 
Propaedeutica ad sacram Theologiam in usum scholarum, seu tractatus de ordine supernaturali
Amicus Veritatis. 
Bóg żydów. - Kto jest bogiem żydów?
Bp Józef Sebastian Pelczar. 
Kazanie na uroczystość Narodzenia Najświętszej Panny Maryi. Najświętsza Panna Maryja jest wzorem i Mistrzynią doskonałości

(14, 25 i 26 sierpnia 2017)

Św. Franciszek Salezy, Biskup i Książę Genewy, Doktor Kościoła. 
Filotea, czyli Droga do życia pobożnego
Ks. Józef Wereszczyński, Biskup Kijowski, Opat Benedyktyński w Sieciechowie. 
Gościniec pewny niepomiernym moczygębom, a omierzłym wydmikuflom świata tego, do prawdziwego obaczenia, a zbytków swych pohamowania, z Pisma św. i z rozmaitych autorów zebrany ( PDF )
Ks. Jakub Górka.
Cześć Maryi. O pobudkach i środkach nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny. (Wydanie pierwsze)
Bp Donald J. Sanborn. 
Możliwe scenariusze dla Bractwa założonego przez abpa Lefebvre'a ( PDF )
P. Franciscus Suarez SI
.
Defensio Fidei catholicae et apostolicae adversus Anglicanae sectae errores
Ks. Józef Stanisław Adamski SI
Siła łaski uczynkowej: dostatecznej i skutecznej. Skuteczność łaski uczynkowej w systemie tomistów i molinistów ( PDF )
P. Christianus Pesch SI. 
De efficacia gratiae actualis ( PDF )
Bp Józef Sebastian Pelczar. Kazanie na uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Panny Maryi. Chwała Najświętszej Panny Maryi w Niebie i na ziemi.

(30 lipca 2017)

Ks. Józef Stanisław Adamski SIZnaczenie odpustów; - ich źródła, - warunki zyskania. Kazanie na święto Najświętszej Panny Maryi Anielskiej (Porcjunkula) ( PDF )

(16 lipca 2017)
Ks. Józef Stanisław Adamski SIZnaczenie Szkaplerza św.; jego skuteczność. Kazanie na święto Matki Boskiej Szkaplerznej ( PDF )

(8 lipca 2017)

Prawdomir. Gdzie prawda? I. Rozmowy wśród podróżnych o najważniejszych a najczęściej zaczepianych prawdach wiary katolickiej
Bp Jan Piotr Camus
.
Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego
O. Fryderyk William Faber
.
Postęp duszy, czyli wzrost w świętości
Bp Jakub Benignus Bossuet. 
Wykład nauki katolickiego Kościoła względem tych Wiary artykułów, o które dysydenci, osobliwie kalwini się spierają
Jacobus Benignus Bossuet, Episcopus Meldensis. 
Doctrinae catholicae, de iis argumentis, de quibus controversiae sunt, expositio
Ks. Antoni Langer SI
Pojęcie o Bogu w chrześcijaństwie i u filozofów ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Bergoglio peroruje o niewolnictwie, karze śmierci i usprawiedliwia cudzołóstwo ( PDF )
S. Robertus Cardinalis Bellarminus SI, Doctor Ecclesiae. 
Disputationes de controversiis Christianae Fidei adversus hujus temporis Haereticos. Ad quos electio summi Pontificis pertinet, si Cardinales nulli essent etc. ( PDF )
"Posłaniec Serca Jezusa". Biskupi niemieccy o skromności ( PDF )

(24 czerwca 2017)
Ks. Jan Badeni SIŚw. Cyprian Kartagiński i karność Kościoła w III wieku ( PDF )
Ks. Józef Stanisław Adamski SI
Usposobienie duszy do nawiedzin Bożych. Kazanie na święto Nawiedzenia Matki Najświętszej ( PDF )

(16 czerwca 2017)
Ks. Anthony Cekada
Czy powinienem uczestniczyć we Mszy, w której wymienia się w Kanonie imię "papieża Franciszka"? Sedewakantyści powinni być konsekwentni, zwłaszcza z nastaniem Bergoglio ( PDF )
P. Christianus Pesch SI
De membris Ecclesiae

(11 czerwca 2017)

Ks. Dr Maciej Sieniatycki
Cel i środki do celu Kościoła ( PDF )
Ks. Dr Maciej Sieniatycki
Pojęcie katolickie o członkach Kościoła ( PDF )
Dr. Franciscus Egger, Episcopus Brixinensis et Princeps. 
Infideles et haeretici publici certe non sunt membra Ecclesiae ( PDF )

(4 czerwca 2017)

Ks. Piotr Skarga SI. 
Kazania na niedziele i święta całego roku
O. Maurycy Meschler SI
.
Dar Zielonych Świąt. Rozmyślania o Duchu Świętym
Sac. Antonius Martinet. Institutiones Theologicae ad usum seminariorum
"Tygodnik Soborowy". 
Walka i Zwycięstwo ( PDF )
Ks. Dr Maciej Sieniatycki
Modernizm w książce polskiej ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Ioannes Paulus II haereticus est! - Jan Paweł II jest kacerzem! ( PDF )
"Manuale Precum in usum Theologorum". 
Meditationes

(24 maja 2017)

Ks. Józef Stanisław Adamski SI. Opieka Matki Najświętszej nad wiernymi. Kazanie na święto Najświętszej Panny Maryi, Wspomożenia wiernych ( PDF )

(21 maja 2017)
"Rivarol". Kryzys we francuskim dystrykcie Bractwa Św. Piusa X (FSSPX) ( PDF )

(6 maja 2017)
Bp Donald J. Sanborn. Błędy doktrynalne omylników z antyinfallibilistycznego "ruchu oporu" i popieranie cudzołóstwa przez "kardynała" modernistycznego Neokościoła ( PDF )
Ks. Dr Maciej Sieniatycki. 
Dogmatyka katolicka
Ks. Dr Jan Szymeczko. 
Etyka katolicka
Ks. Dr Maciej Sieniatycki
Główne zasady etyki Kanta a etyka chrześcijańska ( PDF )
"Przegląd Katolicki". 
Protestancki pastor "ekskomunikuje" kobietę nawróconą na katolicyzm
"Tygodnik Soborowy". 
Nieomylność papieska i niemiecka teologia ( PDF )
Ks. Piotr Skarga SI. 
O świętej monarchii Kościoła Bożego i o pasterzach i owcach. Kazanie na wtórą Niedzielę po Wielkiejnocy ( PDF )
P. Petrus Skarga SI. 
De Sancta Ecclesiae Dei Monarchia et de Pastoribus et Ovibus. Concio pro Dominica secunda post Pascha ( PDF )
Adam L. Szymański. 
Fałszywa metoda ( PDF )
Tomasz a Kempis.
De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa
Thomas a Kempis.
De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita

(22 kwietnia 2017)

"Trento".
Stanowisko Teologiczne Trydenckiego Bractwa Kapłańskiego ( PDF )
Ks. Marian Morawski SI.
Słowo prawdy ( PDF 


KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF

PISMO ŚWIĘTE I HISTORIA BIBLIJNA

PATROLOGIA. OJCOWIE KOŚCIOŁA

ŚW. TOMASZ Z AKWINU I INNI DOKTORZY KOŚCIOŁA

KATECHIZMY KATOLICKIE I NAUKI KATECHIZMOWE

ŻYDZI, POGANIE, APOSTACI, HERETYCY I SCHIZMATYCY POZA ARKĄ ZBAWIENIA!

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Jezus Chrystus, Zbawiciel świata ( PDF )

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości ( PDF )

Kodeks Prawa Kanonicznego. Papież Pius IV. Wyznanie Wiary katolickiej ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii ( PDF )

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami) ( PDF )

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych ( PDF )

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła.Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy) ( PDF )

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm rzymsko-katolicki ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dziewięć nauk o Sercu Jezusowym, jako Sercu Kościoła ( PDF )

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie ( PDF )

Potępienie gallikanizmu. Mały katechizm o Nieomylności Najwyższego Pasterza ( PDF )

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła ( PDF )

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

Henryk Hello. Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia - wolność wyznania - wolność prasy - wolność nauczania ( PDF )

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści

Ks. Andrzej Macko. Znaczenie encykliki o modernizmie ( PDF )

Ks. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół

Ks. Anthony Cekada. Tradycjonaliści, nieomylność i Papież ( PDF )