Ultra montes

W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego


LATINITAS | MARIOLOGIA | MSZA ŚW. I KAZANIA | KSIĄŻKI W DJVU | ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W PDF | CYTATY ULTRA MONTES | "Pod sztandarem Niepokalanej"
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
PISMO ŚWIĘTE  |  OJCOWIE KOŚCIOŁA  |  ŚW. TOMASZ Z AKWINU  |  KATECHIZMY KATOLICKIE  |  HERETYCY I APOSTACI
NOWOŚCI

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)
 


"Całkowity Antychrysta upadek, będzie z dopuszczenia Bożego, czyli nie ręką ludzką dokonany, ale cudownie siłą Bożą. Prorok Daniel opisuje, bez ręki będzie skruszony. Św. Paweł zaś opisując Antychrysta, mówi: którego Pan Jezus zabije Duchem ust swoich, i zatraci objawieniem przyjścia swego. Na jedno wychodzi, co z Izajasza wykładają święci Ojcowie: Uderzy (Chrystus) ziemię laską ust swoich, i Duchem wargów swoich, zabije bezbożnika. Wreszcie w Objawieniu czytamy: Pojmana jest bestia i z nią fałszywy prorok, który czynił cuda przed nią, którymi zwiódł tych, co przyjęli cechę bestii i kłaniali się obrazowi jej. Ci dwaj wrzuceni są żywcem w jezioro ognia gorejącego siarką. Pod fałszywą bestią rozumieją niektórzy antypapę, którego za swoich czasów wzbudzi Antychryst i posadzi na tronie Papieży. Ostatnie proroctwo co do zguby Antychrysta, że będzie wrzucony do piekła żywcem, rozumie się w ten sposób, że go ziemia pochłonie, ciało jego w jej wnętrznościach zostanie, a dusza pójdzie na wieczne męki. Ten straszny a sprawiedliwy wypadek z tym najsroższym wrogiem Kościoła św., stanie się dopiero po zmartwychwstaniu Eliasza i Enocha". ( O. Karol Surowiecki OFM, Antychryst. Kraków 1868, s. 109 )

"Pod sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 91. Listopad 2017 (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Niedziela dwudziesta trzecia po Zielonych Świątkach (nowość)


NOWE ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF:

Jan Kard. Puzyna, Książę Biskup Krakowski. Komentarz do Encykliki Ojca św. Piusa X Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów HTM(nowość)

"Tygodnik Katolicki". TeatrHTM ) (nowość)

Ks. Piotr Semenenko CR. Kazanie o miłości Ojczyzny HTM ) (nowość)

Ks. Michael Oswalt. Odrzucenie fałszywego kościoła. (List do duchowieństwa diecezji Rockford)HTM ) (nowość)

Synod Zamojski (1720). Forma wyznania Wiary HTM ) (nowość)

Ks. Marian Morawski SI. Świętych Obcowanie. Komunia z niebem. Pożycie mieszkańców nieba między sobą. Obcowanie ich z nami HTM ) (nowość)

John Kenneth WeiskittelWolnomularze a kościół soborowy HTM ) (nowość)

Ks. Jakub Balmes. Fanatyzm i indyferentyzm, ich źródła i następstwaHTM ) (nowość)

S. Pius Papa V. Bulla "Regnans in excelsis". Damnatio et excommunicatio Elisabeth reginae Angliae eiusque adhaerentium HTM ) (S. Pius V. Elisabetham Angliae reginam ob persecutiones contra Fidem Catholicam suscitatas excommunicat a. 1570) (nowość)

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Sede vacante. Rocznica śmierci papieża Piusa XII HTM ) (nowość)

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  * 

NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (15, 23, 31 PAŹDZIERNIKA i 12 LISTOPADA 2017)

Ks. Aleksander Lakszyński. Masoneria i karbonaryzm wobec zdrowego rozumu i społeczeństwa podług własnych słów masonów, oraz w pracy niniejszej cytowanych a na jej końcu przytoczonych źródeł niewątpliwych (nowość)

Ks. Aleksander Lakszyński. Masoneria i karbonaryzm wobec zdrowego rozumu i społeczeństwa. I. Początek masonerii. (Błąd, fałsz, kłamstwo i namiętności zwodzą, zaciemniają, zaślepiają i gubią, a sama tylko Prawda i Cnota oświeca, umysł uszczęśliwia i zbawia jednostki, rodziny i całe narody. Błąd, fałsz i kłamstwo są przeróżne; a Prawda zawsze i wszędzie jedna tylko i taż sama, jak Bóg – jej źródło – jest tylko jeden. – Lękajmy się tego nie ulegającego zmianie wyroku: Gniew Boży, prędzej czy później, ale niechybnie, objawia się z nieba na wszelką niepobożność i niesprawiedliwość ludzi tych, którzy prawdę Bożą w niesprawiedliwości, tj. w niewoli zatrzymują (Rzym. 1, 18). – Lękanie się otwartych słów prawdy, potakiwanie błędom, ubieganie się za pochlebstwem, jest cechą ludzi złośliwych. Biada jednostkom, biada rodzinom, biada narodom, biada temu Społeczeństwu, gdzie Prawda i cnota są w poniewierce, a błąd, fałsz, kłamstwo, zmysłowość i bezbożność w poważaniu i uwielbianiu!... Nowocześni pp. masoni czyli mularze wywodzą swój początek od bractwa tego, które wówczas zajmowało się głównie budowaniem kościołów, więc takąż i oni przybrali sobie nazwę dlatego, że i oni zajmują się odbudowaniem niby świata, czyli przywróceniem mu światła prawdziwszego od owego światła, jakie dał nam Bóg i przyniósł Sam Zbawiciel. Ale i tacy są autorowie masońscy, którzy w swojej pysze początek masonerii wyprowadzają od Noego, od stworzenia świata, od Aniołów, a nawet od Samego Pana Boga! Niczego nie ma bez prawdziwego – dobrego czy złego, początku, więc i masoneria niezawodnie ma także swój prawdziwy początek i tym jest właśnie ów pierwszy anioł buntownik i następnie ojciec kłamstwa. Słowa niegdyś wyrzeczone do przewrotnych faryzeuszów, literalnie stosują się dziś do masonów: Vos ex patre diabolo estis, Wy z ojca diabła jesteście, który był mężobójcą od początku i w prawdzie się nie został: bo w nim nie masz prawdy, jest kłamcą i ojcem kłamstwa (Św. Jan 8, 44). A więc ci autorowie masońscy, którzy masonerii początek od Aniołów wywodzą, zapominają przydać im przymiotnik: buntowniczych, a wtedy mieliby za sobą najzupełniejszą słuszność. Spodziewam się, że taka masonerii genealogia niejednemu z moich Czytelników nie spodoba się i zostanie uznaną za skutek fanatyzmu. Ale nemo sapiens, nisi patiens; więc najuprzejmiej prosimy o cierpliwość i zimną uwagę aż do końca, a pogodzimy się niezawodnie. Wtenczas dobra Czytelnika wola sama przyzna najzupełniejszą naszemu masońskiej genealogii wywodowi słuszność) (nowość)

Ks. Aleksander Lakszyński. Masoneria i karbonaryzm wobec zdrowego rozumu i społeczeństwa. II. Powszechność masonerii. (Jak Kościół Chrystusowy, to jest rzymsko-katolicki jest powszechnym, tj. na wszystkie czasy i dla wszystkich narodów, tak i dla obalenia go usiłuje masoneria uknuć podobnie powszechny spisek utworzony z jej członków należących do wszystkich narodowości; a więc ona, jako wróg tegoż Kościoła największy, chce zostać podobnie powszechną i dlatego wszystkimi środkami dąży do zmasonienia czyli zrewoltowania wszystkich ludów przeciwko temuż Kościołowi. Zupełna przeto zagłada nauki Ewangelii jest owym wielkim sekretem i ma stać się światłem prawdziwym, jakim pp. masoni pragną kiedyś świat obdarzyć i o czym zwolennikom swoim ustawicznie w swoich prawią kryjówkach. Ale dzięki tak pojedynczym masońskim dziełom, jako też ich pismom periodycznym i jawnym owocom ich roboty, już ten ich sekret i taka ich dążność, przestały być sekretem: Nihil enim opertum est, quod non reveletur, Nic zakrytego, co by się wyjawić nie miało (Łk. 12, 2). Te masonów kryjówki, w których odbywają się posiedzenia spiskowe przeciwko prawdzie, cnocie i Bogu samemu, a więc i przeciwko ludzkiemu społeczeństwu, nazywają się lożami... Masoneria do tego zmierza, aby kiedyś została wspólnym wyznaniem dla całego rodzaju ludzkiego, co znaczy, że pod przeróżnymi pięknymi pozorami, jako to: nauczania, oświaty, cywilizacji itp., zmierza ona do uniwersalnego ateizmu, czyli kompletnej bezbożności i moralności niezależnej od żadnych praw Boga, więc do moralności tak złej, na jaką w mowie ludzkiej nazwy nie ma) (nowość)

Ks. Dr Antoni Borowski, Profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Teologia moralna. ("Chrystus Pan, prawodawca Nowego Zakonu, zniósł wprawdzie tzw. przepisy legalne i obrzędowe Starego Zakonu, zachował jednakże i swym autorytetem Bożym usankcjonował prawa moralne, zawarte w Dekalogu: «Nie mniemajcie, abym przyszedł rozwiązywać Zakon... nie przyszedłem rozwiązywać, ale wypełnić» (Mt. 5, 17). A przecież Dekalog, z wyjątkiem (i to tylko w pewnym zakresie) trzeciego przykazania, jest powtórzeniem i uzupełnieniem prawa naturalnego. Spośród Apostołów św. Paweł szczególniej podkreślał niezmienny i powszechny charakter Bożego zakonu przyrodzonego. W liście do Rzymian omawia on zagadnienie moralnej odpowiedzialności wobec prawa naturalnego u pogan, którzy przecież nie znali pisanego Dekalogu: «Bo gdy poganie, którzy nie mają zakonu, z przyrodzenia czynią, co zakon ma: tacy zakonu nie mający, sami sobie są zakonem. Którzy okazują dzieło zakonu napisane na sercach swoich, gdy im sumienie świadectwo daje, i myśli, między sobą różne, albo ich oskarżające albo też wymawiające» (Rzym. 2, 14. 15). W związku z tym tekstem, św. Hieronim pięknie pisze: «Apostoł uczy, że istnieje prawo naturalne, napisane na naszym sercu. To skreślone na sercu prawo obejmuje wszystkie narody, i nie ma ani jednego człowieka, który go nie zna. Dzięki temu prawu naturalnemu Kain uznał swą winę, gdy rzekł: moja zbrodnia jest zbyt wielka, bym mógł zasłużyć na przebaczenie. Również Adam i Ewa uznali swój grzech i z tego powodu ukryli się pod drzewem żywota. Podobnież Faraon uznał swe przestępstwo już wpierw, nim zakon był dany przez Mojżesza, niepokojony przez prawo naturalne, i rzekł: Pan jest sprawiedliwy, ja zaś i mój lud – nieprawi" (Epist. 121). I Tertulian, powołując się na św. Pawła, zapytuje: «Poszukujesz więc prawa? Oto masz je wspólne..., wyryte na tablicach naturalnych, do których i Apostoł zazwyczaj się odwołuje» (De corona)", Cz. I, Tom I, ss. 241-242) (nowość, djvu)

Św. Tomasz z Akwinu, Doktor Anielski. Summa filozoficzna. (Contra Gentiles). - Summa przeciw poganom czyli o prawdziwości Wiary katolickiej przeciwko błędom niewiernych. ("Z pośród wszystkich badań ludzkich badanie mądrości jest najdoskonalsze, najszczytniejsze, najpożyteczniejsze i najprzyjemniejsze. Najdoskonalsze mianowicie, gdyż o ile człowiek oddaje się badaniu mądrości, o tyle posiada już część jakąś prawdziwego szczęścia. Stąd mówi Mędrzec: Błogosławiony mąż, który trwać będzie w mądrości (Ekl. XIV, 22). Najszczytniejsze zaś, gdyż przez nie przede wszystkim zbliża się człowiek do podobieństwa Boga, który wszystko w mądrości uczynił (Psalm CIII, 24); stąd ponieważ podobieństwo jest przyczyną miłości, badanie mądrości łączy przede wszystkim z Bogiem przez przyjaźń, i dlatego powiedziano w ks. Mądr. VII, 14, że mądrość: Nieprzebrany skarb jest ludziom: którego którzy używali, stali się uczestnikami Boskiego przyjacielstwa. Jest zaś najpożyteczniejszym, ponieważ przez samą mądrość dochodzi się do królestwa nieśmiertelności. Pożądanie bowiem mądrości przywodzi do wiecznego królestwa (Ks. Mądr. VI, 21). Jest ono zaś najprzyjemniejszym, gdyż nie ma przykrości towarzystwo jej ani tęskności wspólne życie z nią, ale radość i wesele (Ks. Mądr. VIII, 16)", Księga I, ss. 3-4) (nowość, djvu)

S. Thomas Aquinas, Doctor Angelicus. Summa de veritate catholicae Fidei contra Gentiles. ("Inter omnia vero studia hominum, sapientiae studium est perfectius, sublimius et utilius et jucundius. PROB. 1. Perfectius quidem, quia, in quantum homo sapientiae studio dat se, in tantum verae beatitudinis jam aliquam partem habet. Unde Sapiens (Eccles. XIV, 22) dicit: Beatus vir qui in sapientia morabitur. 2. Sublimius autem est, quia per ipsum homo ad divinam similitudinem praecipue accedit, qui omnia in sapientia fecit. Unde quia similitudo causa est dilectionis, sapientiae studium praecipue Deo per amicitiam conjungit; propter quod (Sap. VII, 14) dicitur quod sapientia est infinitus thesaurus hominibus; quo qui usi sunt, facti sunt participes amicitiae Dei. 3. Utilius autem est, quia per ipsam sapientiam ad immortalitatis regnum pervenitur: Concupiscentia autem sapientiae deducet ad regnum perpetuum (Sap. VI, 21). 4. Jucundius autem est, quia non habet amaritudinem conversatio illius, nec taedium convictus illius, sed laetitiam et gaudium (Sap. VIII, 16)", p. 2) (nowość, djvu)

S. Pius Papa V. Bulla "Regnans in excelsis". Damnatio et excommunicatio Elisabeth reginae Angliae eiusque adhaerentium. ( PDF ) S. Pius V. Elisabetham Angliae reginam ob persecutiones contra Fidem Catholicam suscitatas excommunicat a. 1570 (Regnans in excelsis, Cui data est omnis in coelo et in terra potestas, unam sanctam, catholicam, et apostolicam Ecclesiam, extra quam nulla est salus, uni soli in terris, videlicet apostolorum principi Petro, Petrique successori Romano Pontifici, in potestatis plenitudine tradidit gubernandam. Hunc unum super omnes gentes et omnia regna principem constituit, qui evellat, destruat, dissipet, disperdat, plantet, et aedificet, ut fidelem populum mutuae caritatis nexu constrictum in unitate spiritus contineat, salvumque et incolumem suo exhibeat Salvatori. Quo quidem in munere obeundo, nos ad praedictae Ecclesiae gubernacula, Dei benignitate vocati, nullum laborem intermittimus, omni opera contendentes, ut ipsa unitas et catholica religio (quam illius auctor ad probandam suorum fidem et correctionem nostram tantis procellis conflictari permisit) integra conservetur. Sed impiorum numerus tantum potentia invaluit, ut nullus iam in orbe locus sit relictus, quem illi pessimis doctrinis corrumpere non tentarint, adnitente inter ceteros flagitiorum serva Elisabeth, praetensa Angliae Regina, ad quam veluti ad asylum omnium infestissimi profugium invenerunt) (nowość)

O. Ludwik Fanfani OP. Różaniec Najświętszej Panny Maryi. Historia - Ustawodawstwo - Praktyki pobożne. Praktyczny podręcznik nader użyteczny dla dyrektorów Bractw jak również członków Różańca Świętego. ("Po Przenajświętszej Ofierze Mszy św. najlepszym sposobem niesienia pomocy duszom zatrzymanym w czyśćcu jest Różaniec św. Wynika to zarówno z wielkiej wzniosłości tego nabożeństwa – jak niemniej z wielkiej obfitości przywiązanych doń odpustów, które na podstawie łaskawego zezwo­lenia Stolicy Apostolskiej można zawsze ofiarować za dusze zmarłych. «Jeżeli pragniemy», mówi św. Alfons, «przyjść z pomocą duszom w czyśćcu cierpiącym, ofiarujmy za nie Różaniec św., który przynosi im wielką pociechę». Głosi podanie, że bł. Janowi Massias, braciszkowi zakonu domi­nikańskiego, objawionym zostało, że wybawił z ognia czyśćcowego niezliczoną ilość dusz przez codzienne odmawianie wielu Różańców św. Zba­wienną zatem jest rzeczą – ofiarowanie modlitw różańcowych za dusze zmarłych, by tak łatwym sposobem przyjść im cierpiącym z ochłodą; ocze­kują one bowiem od nas, a może mają i prawo do tego, byśmy za nie zasyłali modły. Oto dlaczego sam Kościół św. pragnie, by wszystkie odpusty różańcowe mogły być ofiarowane za dusze zmar­łych i ażeby nabożeństwo miesiąca października ku czci Różańca św. kończyło się w sam dzień poświęcony pamięci wszystkich zmarłych (dzień zaduszny). Starajmy się przeto często i dobrze odmawiać Różaniec św.: godnie mianowicie, uważnie i po­bożnie; z należną czcią, wymawiając wyraźnie słowa, z hojną, obfitą miłością. Różaniec dobrze odmawiany będzie przeobfitym źródłem pociech w tym życiu i najpewniejszą podstawą nadziei osiągnięcia ich w przyszłym", ss. 65-67) (nowość, djvu)

P. Ludovicus I. Fanfani OP. De Rosario Beatae Mariae Virginis. Historia - Legislatio - Exercitia. Manuale practicum Directoribus Confraternitatum ipsisque SS. Rosarii sodalibus maxime utile et accomodatum. ("Quod autem Rosarium sit, post sacrosanctum Missae sacrificium, modus optimus iuvandi animas in Purgatorio detentas, colligi potest ex ipsa huiusce devotionis praestantia, nec non ex annexo Indulgentiarum cumulo, quae ex benigna Summorum Pontificum concessione, defunctis semper applicari possunt. «Si cupimus, inquit S. Alphonsus, animabus in Purgatorio subvenire, applicemus eis Rosarium quod ipsis magnum solatium affert»; et Beato Ioanni Massias, fratri Converso ex Ordine Praedicatorum, revelatum fuisse traditur se ingentem ani­marum multitudinem ex piacularibus flammis liberasse cotidiana multorum Rosariorum recitatione. Perbene igitur Rosarium applicatur defunctis, ut medio tam facili dolentibus illis animabus succurratur, quae sperant et fortasse ius habent ad nostra suffragia percipienda. En quare ipsa Ecclesia voluit ut indulgentiae omnes rosarianae applicabiles sint defunctis, et etiam quod exercitium mensis in honorem SS. Rosarii Octobris finiatur ipsa die Commemorationis omnium fidelium defunctorum. Studeamus ergo saepe et bene Rosarium recitare: digne scilicet, attente atque devote; debita cum reverentia, cum distincta pronuntiatione verborum et cum magna caritatis amplitudine. Rosarium bene recitatum uberrimus fons consolationum in hac vita erit, futuraeque sperandae tutissima ratio", pp. 38-39) (nowość, djvu)

Ks. Dr Antoni Borowski, Profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Teologia moralna. - Prawo Boże. ( PDF ) (Według św. Augustyna odbiciem odwiecznego prawa Bożego w umyśle człowieka jest prawo naturalne, które przeto oznacza rozumną wolę Bożą, nakazującą utrzymanie porządku przyrodzonego, a zabraniającą przekraczanie go. To prawo jest jakby głosem Bożym, przemawiającym w sumieniu ludzkim: "Nie ma duszy tak zepsutej, w której sumieniu, jeśli tylko jest zdolna do rozumowania, nie odzywałby się głos Boży. Któż bowiem inny wypisał w sercu człowieka przyrodzone prawo moralne, jeśli nie Bóg?"... Podobnież św. Tomasz z Akwinu utrzymuje, że "udział w prawie odwiecznym ze strony istoty rozumnej nazywa się prawem naturalnym". Zakon przyrodzony jest uczestnictwem człowieka w Bożym prawie odwiecznym a zatem zasadniczo nie różni się od niego: jest on częścią Bożego prawa wiekuistego, o ile je rozpatruje się w stworzonej istocie rozumnej. Człowiek mianowicie posiada pociąg i wrodzoną skłonność do postępowania w myśl prawa odwiecznego, tzn. wykonywania czynów, zgodnych ze swą naturą, i dążenia do właściwego sobie celu... Władztwu Bożego prawa odwiecznego i naturalnego podlegają wszyscy ludzie, zarówno indywidualnie, jak i społecznie pojmowani, ile że pod wpływem tegoż prawa naturalnego ludzie zrzeszają się naprzód w rodziny, a następnie w społeczeństwa polityczne czyli państwa. Władztwu temu podlegają i rządzeni i rządzący w państwie; stąd Boże prawo odwieczne i naturalne stanowi podłoże i przesłankę każdego pozytywnego prawa. Przecież ustawodawcy ludzcy są w takim stosunku do Boga, odwiecznego prawodawcy, jak organa wykonawcze do zwierzchniej władzy w państwie. A ponieważ prawo wieczne jest planem rządów Pana Boga, przeto wszystkie idee rządzenia podwładnych Mu zwierzchników, tzn. wszystkie przez ludzi nadane prawa muszą wywodzić się z Bożego prawa odwiecznego i naturalnego. Toteż papież Pius IX potępił zdanie, głoszące, iż ustawy ludzkie mogą przeciwić się Bożemu prawu naturalnemu (Syllabus, prop. 56). Pismo św. dosadnie podkreśla: "Przeze mnie królowie królują, i prawodawcy stanowią sprawiedliwość" (Przysł. 8, 15). Św. Augustyn stwierdza, że, choć pozytywne ustawy ulegają ciągłym zmianom w tym samym państwie i bywają różnorakie u różnych narodów, granicami jednak dla nich są zawsze niezmienne zasady Bożego prawa odwiecznego i naturalnego... Nowe prawo jest głównie zakonem wewnętrznym, udzielonym wiernemu przez łaskę Ducha Świętego. Jak prawo naturalne jest właściwie wewnętrznym światłem rozumu, stale wskazującym, co jako dobro, czynić a czego, jako zła, unikać należy, tak również zakon Chrystusowy jest łaską Ducha Świętego na sercu wiernych wyrytą, oświecającą i wskazującą, co wykonać trzeba, by dojść do wiekuistego celu życia, oraz wspierającą w wypełnieniu obowiązku moralnego... Nowy Testament mniej zajmuje się moralnością przyrodzoną, choć i ją niejednokrotnie uwydatnia, np. nierozerwalność małżeństwa... Nikt, nawet Kościół, ustanowiony przez Chrystusa Pana, nie może zmienić ani we właściwym tego słowa znaczeniu dyspensować od przepisów Nowego Zakonu) (nowość)

Bp Donald J. Sanborn. Pseudopapież Bergoglio przeciw prawu Bożemu! - Jedynie słuszna interpretacja adhortacji "Amoris laetitia". ( PDF ) (Otrzymaliśmy ją w końcu "z pierwszej ręki" – od autora dokumentu. W mającej się ukazać we Francji książce – opisywanej jako "niepublikowany wywiad" – zacytowano wypowiedź Bergoglio, odnoszącą się do tych, którzy żyją w konkubinacie: "W rzeczywistości, jest tak, że słyszymy, jak ludzie mówią: «Oni nie mogą przyjmować komunii», «Nie mogą robić tego, czy tamtego» – pokusa Kościoła, oto czym to jest. Nie, nie i jeszcze raz nie! Ten rodzaj zakazów widzieliśmy w dramacie Jezusa z faryzeuszami. To samo!". Według Bergoglio starożytna dyscyplina Kościoła nieudzielania Komunii Świętej publicznym grzesznikom jest faryzejska albo chce powiedzieć, że osoby żyjące w cudzołóstwie nie są publicznymi grzesznikami! W obu przypadkach, w jednym akapicie, dokonał zniszczenia katolickiej moralności. Jeśli bowiem daje się Komunię Świętą tym, którzy żyją w grzechu cudzołóstwa, to dlaczego nie dawać jej rozpustnikom, dlaczego nie dawać aborcjonistom, mordercom, wszelkiego rodzaju przestępcom, jawnym mafiozom? Jeżeli możemy powiedzieć, że cudzołóstwo jest zgodne z prawem Bożym – niezależnie od Szóstego Przykazania – to jakież inne prawo moralne zdoła się ostać? Czy jesteśmy zaskoczeni szczerością wypowiedzi Bergoglio? Oczywiście, że nie. Jest to bowiem jedyna logiczna i prawdziwa interpretacja, ponieważ wynika z samego dokumentu Amoris laetitia. Zwróciłem na to uwagę, kiedy pojawił się dokument. Istotą tego okropnego dokumentu jest to, iż indywidualnemu sumieniu przyznaje się wyższość nad prawem moralnym. Prawo moralne zostaje zredukowane do "ideału" – jakiego, co najwyżej najgorliwsi mogą przestrzegać – dopuszczającego jednakże wyjątki, kiedy to jakieś dobro może wymagać uchylenia tego ideału) (nowość)

Johann Peter SilbertŻywot Najświętszej Maryi Panny Bogarodzicy (uzupełniono)

Johann Peter SilbertŻywot Najświętszej Maryi... §. IV. Rodzice Najświętszej Panny. (Straszliwa noc pokrywała całą ziemię; okropny był urok szatańskiej potęgi, która krepowała naród ludzki. Wprawdzie kwitnęły nadobne sztuki, różne umiejętności, ba mądre prawodawstwo i filozofia; przecież występki i zbrodnie miały nawet swe ołtarze; a wspaniały obraz Boski, – człowiek – uklękał przed drewnem i kamieniem, przed wężem i bydlęciem, oddając im z drżeniem i bojaźnią cześć, która się jedynie Bogu żywemu należy. W samej Judzkiej nawet ziemi, gdzie to jeszcze jedynie przebywało poznanie jednego prawdziwego Boga, i gdzie światło gwiaździste w pismach prorockich przyświecało, znacznie bardzo podupadło nabożeństwo czyste; ludzkie ustawy wzięły górę nad przykazania Boskie; miłość u wielu wygasła; a uciemiężone żelaznym jarzmem walecznych Rzymian narody błądziły jak owce nie mające pasterza... Tymczasem zbliżyła się chwila, którą Najświętszy w swoim postanowił wyroku; królewskie pokolenie Dawida, któremu Pan przysiągł, że "Pożądany" z niego ma pochodzić, zapadało coraz znaczniej w większe ubóstwo; aż nareszcie przyszło do tego, że żyło w cieniach zupełnego zapomnienia. Lecz podobnie jak w nocy najciemniejszej gwiazdy na niebie najjaśniej błyszczą, tak też w tej nocy umysłowej jaśniała przed Bogiem i Jego aniołami, ta mała garstka sprawiedliwych w narodzie izraelskim, a między tymi jaśniały, jakby dwie wielkie gwiazdy Joachim i Anna w miluchnym, świętobliwym małżeństwie. Oboje pochodzili z pokolenia Dawidowego; a imiona ich wykazywały, że Bóg coś wielkiego przez nich zamierzył. Albowiem imię "Joachim" znaczy przygotowanie Pańskie; imię zaś "Anna" łaska Boża) (nowość)

Z "Róży Duchownej". Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono)

Z "Róży Duchownej". Z misyj w Brazylii. (O. Gallais, wizytator dominikańskich misyj w Brazylii, opisuje w jednym ze swoich listów naiwną pobożność pewnej staruszki z okolicy Porto National. – Jednej staruszce, którą właśnie nasi Ojcowie zapisali i nauczyli różańca św. zaginął muł, jedyny jej i wnuczka majątek. Przez trzy dni szukano go wszędzie, lecz daremnie. Strapiona przypomina sobie, co jej mówili Ojcowie o Królowej Różańca św. i zaraz w swej prostocie robi przyrzeczenie, że gdy się odnajdzie, wnuczek jej wraz z mułem pójdą do kościoła na różaniec św., by Najświętszej Pannie Maryi za odnalezienie podziękować) (nowość)

Johann Peter SilbertŻywot Pana naszego Jezusa Chrystusa Syna Bożego (uzupełniono)

Johann Peter SilbertŻywot Pana naszego... §. XXVIII. Trzecie świadectwo Janowe. (1. Gdy już przeminęły dni uroczyste, udał się był Jezus z uczniami swymi nad brzegi Jordanu. Wielkie jest podobieństwo, że Pan tamże udzielił uczniom swoim onego chrztu, którego wyobrażeniem był chrzest Janów, i zlecił im tych wszystkich chrzcić, którzy by się zewsząd garnęli do chrztu przyjęcia. Albowiem nie jest do prawdy podobną, aby Pan uczniom sakrament swego Bożego ciała podał, i postanowił ich za kapłanów, gdyby pierwej chrztu nie byli przyjęli byli. – Ale i Jan chrzcił jeszcze; prawda, że nie w Betanii, bo stamtąd, jak się zdaje, wyparli go faryzeusze; lecz w Annon, niedaleko Salim, w powiecie Heroda. – "I wszczęło się gadanie od uczniów Janowych z Żydami około oczyszczenia" (Jan. 3, 25). Albowiem ci, co od uczniów Jezusa byli ochrzczeni, twierdzili, że chrzest, który przyjęli jest przedniejszym, niżeli chrzest Jana. 2. To zaś obudziło tych ostatnich zawiść: Przyszli tedy do Jana i rzekli: "Rabbi! Który z tobą był za Jordanem, któremuś ty dał świadectwo, ten oto chrzci, a wszyscy idą do niego!" – "chociaż, dodaje Ewangelista, Jezus nie chrzcił, ale uczniowie Jego" (Jan. 3, 26; 4, 2). – Tę lekką zazdrość swych uczniów, sprostował ten wielce świątobliwy Chrzciciel, sposobem najszlachetniejszym, gdy rzekł: "Nie może nic wziąć człowiek, jeśliby mu nie było dane z nieba. Wy sami jesteście mi świadkami, żem powiedział: Nie jestem ja Chrystus, ale iżem posłany przed Nim". Jakoż powiedziałem: "Przyjdzie za mną, który przede mną stał się" (Jan. 1, 27), a "Ten będzie chrzcił Duchem Świętym i ogniem" (Mt. 3, 29)) (nowość)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa w pobożnych rozmyślaniach zawarty (uzupełniono)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot... O wjeździe Zbawiciela do Jerozolimy na osiołku. A także o trzykrotnym płaczu Pana Jezusa. (Powtarzały się jedna po drugiej tajemnice odnoszące się do sprawy naszego zbawienia; spełniały się na Osobie Pana Jezusa proroctwa o Nim zawarte w Piśmie świętym; a przy zbliżającej się chwili w której miało się dokonać odkupienie świata, najdroższy Pan nasz pałał pragnieniem niewymownej gorącości, poświęcenia w tym celu na mękę własnego Swego ciała. Nazajutrz tedy po onej wieczerzy u Szymona trędowatego, to jest w niedzielę bardzo rano, wybrał się do Jerozolimy, a tą razą chciał tam przybyć w niezwykły dotąd sposób, lecz z pewną okazałością, aby i co do tego spełniły się proroctwa, do tej chwili życia Zbawiciela odnoszące się) (nowość)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes Vitae Christi (uzupełniono)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes... De adventu Domini in Hierusalem super asello; ibidem quomodo Jesus dicitur tribus saltem modis flevisse. (Frequentabantur mysteria, implebantur scripturae per Dominum Jesum; appropinquante tempore, zelabat remedium mundo conferre per proprii corporis passionem. Igitur die sequenti, summo mane, scilicet die dominica, paravit se ad eundum in Hierusalem novo et inconsueto modo, sed sicut fuerat prophetatum) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne na niedziele i uroczystości całego roku. (Wydanie drugie) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Niedziela dwudziesta trzecia po Zielonych Świątkach. (Z przykładu owego książęcia nauczmy się, jakie są warunki dobrej modlitwy. Pierwszy, prosić pokornym i uniżonym sercem. To zaś pokorne serce wyraził w tym, iż przystąpiwszy do Jezusa, pokłonił się Jemu. Wyznał przez to swą niedostateczność i niemoc, której nikt nie mógł zaradzić prócz Zbawiciela. Prawdziwa pokora wie, że bez Boga nic, albo mało co zbuduje, a z Bogiem i wielkich rzeczy może dokonać; więc też nie ufa sobie i nie oszukuje siebie mniemaną wielkością, ale pracując i robiąc, co tylko zdoła, na Boga liczy i do Boga o pomoc się ucieka. Pokorna modlitwa niebiosa przebija, gdyż Duch Boży pokornych rad wspomaga i umacnia. Drugi warunek, gorące nabożeństwo, bez którego modlitwa jest raczej próżnym wielomówstwem. To zaś nabożeństwo, czyli podniesienie myśli do Boga, obudza się w sercu rozważaniem i poczuciem własnej małości i przypomnieniem dobroci Boskiej. Taką gorącą usilność w modlitwie miał ów książę; przydaje bowiem Marek św. (V, 23), że wielce, to jest bardzo pilnie i żarliwie prosił Pana Jezusa i uprosił. Taka bowiem serdeczna żądza przedziwnie skłania wszechmocnego Boga, że jej żadną miarą odrzucić nie może. Trzeci warunek, potrzebny do modlitwy, to żywa wiara, przez którą niezawodnie otrzymamy, o co prosimy. Powiadam wam (mówi Zbawiciel), wszystko o cokolwiek modląc się prosicie, wierzcie, że otrzymacie, a stanie się wam (Mk XI, 24). I Jakub św. Apostoł uczy: Kto wątpi w swej prośbie, podobny jest wałowi morskiemu, którego wiatr wzrusza, i tam i sam nosi; przetoż niech on człowiek nie mniema, aby co miał wziąć od Pana (Jak. I, 6-7)) (nowość)

Lucjan Siemieński. Dzieje narodu polskiego (Wieczory pod lipą) (uzupełniono)

Lucjan Siemieński. Wieczory pod lipą. Wieczór XVII. (Jako król chce wracać do Litwy po śmierci Jadwigi. – Wojna na Krzyżaki. – Polacy śpiewają pieśni nabożne przed bitwą i z pomocą Bożą zwyciężają Krzyżaków. – Na sejmie w Horodle, Litwini bratają się z szlachtą polską. – Chytry cesarz Zygmunt przyjeżdża do Łucka i podmawia Witolda, aby królem się ogłosił. Polacy odkrywają zdrady cesarskie. Jagiełło na starość źle się sprawuje, za co go łaje Zbigniew Oleśnicki. – Jagiełło jedzie odbierać hołd od Wołochów i zaziębiwszy się umiera. – Obyczaje dziwne tego króla) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba. XXX. O cierpliwości. (Cierpliwość jest tą cnotą, za pomocą której ze spokojem ducha znosimy doczesne nieszczęścia. Ponieważ zaś te nieszczęścia są bardzo liczne, przeto też stosownie do rodzaju tych nieszczęść, jakim ona się opiera, przybiera różne nazwiska. A mianowicie nazywa się cierpliwością we właściwym tego słowa znaczeniu, kiedy mężnie znosi doznane krzywdy; o ile zaś odnosi się do spokojnego znoszenia uszczerbku na majątku, nazywa się bezinteresownością; kiedy zaś uzbraja człowieka do spokojnego wyczekiwania przewidywanych katastrof nazywa się wytrwałością. Stałością zaś nazywa się wtenczas, kiedy krzepi wolę człowieka ku znoszeniu wszelkich innych przeciwności, czy to własnych czy cudzych, prywatnych czy publicznych. Nie ma innej cnoty, do której wykonania częściej by się nadarzała sposobność. Tak bowiem obfity grad nieszczęść nas zasypuje, tak liczni otaczają nas nieprzyjaciele, że słusznie powiedziano: bojowaniem jest życie człowieka na ziemi (Job. VII, 1). Prawie nie ma ani chwilki spoczynku w tym ustawicznym bojowaniu. Nie napastują cię zewnętrzni nieprzyjaciele, w takim razie sam sobie ich zastąpisz. W nas to bowiem samych i przez nas rodzą się tysiączne utrapienia i dolegliwości. Płaczem witamy ten świat, rodząc się niezdolnymi do niczego, jak tylko do łez. Toteż doskonalimy się w tej sztuce płakania od kolebki aż do grobu. Byli tacy, co nigdy się nie uśmiechnęli, lecz takiego jeszcze nie było na świecie, co by nigdy nie zapłakał. Stąd potrzeba nam cierpliwości, aby uzbrajała pierś naszą, aby umacniała ducha i udoskonalała inne cnoty. Nikt nie zmierzy sił swoich, dopóki nie przyjdą nań przeciwności. Nie zasługuje na nazwę mądrego, kto nie jest cierpliwym) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Droga do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Droga do nieba. XXX. O cierpliwości. W jakich się okazuje okolicznościach. Skutki i cechy prawdziwej cierpliwości. Jak zachować umysł na nieszczęścia gotowy. Potrzeba wytrwałości. (Cierpliwość jest to cnota, która nieszczęścia tego życia spokojnym umysłem znosi. Ponieważ zaś te nieszczęścia są rozmaite, przeto ona według nich rozmaite nazwiska przybiera. I tak: nazywa się cierpliwością właściwą, kiedy człowiek krzywdy spokojnie znosi; nazywa się hartem duszy, kiedy na stratę i uszczerbek w majątku z zimną krwią patrzy; nazywa się wytrwałością, kiedy mimo najdłuższą zwłokę i opór nie odstąpi raz powziętego zamiaru; nareszcie stałością, kiedy z całą mocą charakteru własne i cudze, szczególne i ogólne nieszczęścia znosi. Nie masz ani jednej cnoty, do której by się nam tak częste nastręczały sposobności. Nieszczęścia bowiem jak grad na naszą głowę się sypią; nieprzyjaciele zewsząd na naszą zgubę czyhają, i sprawiedliwie powiedziano: bojowaniem jest żywot człowieczy (Job. VII, 1). Nie masz prawie jednej chwili, w której by walczyć nie trzeba było. A kiedy zewnętrzni nieprzyjaciele ucichną, dosyć człowiek sam sobie niepokoju sprawi. W nas bowiem samych i przez nas rodzi się tysiąc przykrości, które nas dręczą i trapią. Z płaczem przychodzimy na świat, nie umiejąc nic, oprócz płaczu. Łzy od kolebki nie odstępują nas do grobu. Byli ludzie, co się nigdy nie śmieli; nie było nikogo, co by nie płakał. Cierpliwość tedy jest potrzebna, ażeby uzbroiła nasze piersi, podniosła ducha i udoskonaliła nasze cnoty. Nikt nie może zmierzyć sił swoich, póki ich nie wypróbuje w utrapienia szkole. Nie jest ten mądrym, komu na cierpliwości zbywa) (nowość)

Joannes Cardinalis Bona OCist. Manuductio ad coelum, continens medullam Sanctorum Patrum, et veterum philosophorum (uzupełniono)

Joannes Card. Bona OCist. Manuductio ad coelum. XXX. De patientia. Ejus occasiones, et effectus. Indicia verae patientiae. Ad omnia mala ferenda paraenesis et documenta. Necessitas perseverantiae. (Patientia est virtus, qua mala hujus saeculi aequo animo sustinemus. Quia vero haec mala plurima sunt; varia sortitur nomina, pro varietate malorum, in quibus sustinendis versatur. Patientia proprie dicitur, cum injurias fortiter excipit: Æquanimitas, cum in ferenda jactura bonorum exteriorum occupatur: Longanimitas, cum pectus munit adversus rei expectatae dilationem: Constantia, cum firmat voluntatem ad alia quaecunque mala, propria et aliena, privata et publica toleranda. Nulla est virtus, cujus exercendae crebriores incidant occasiones. Tot enim irruunt malorum agmina, tot nos obsident adversarii; ut recte dictum sit (Job. VII, 1), Militiam esse vitam hominis super terram. Nullum pene momentum labitur, quo strenue dimicandum non sit. Ut desint externi hostes, satis sibi quisque infestus est. Ex nobis, et in nobis nascuntur, quae nos cruciant et exercent. A fletu auspicamur vitam, rudes ad omnia, nisi ad lacrymas. Hoc primum discimus; huic rei incumbimus usque ad mortem. Inventi plures sunt, qui non riserint: nemo, qui nunquam fleverit. Patientia itaque necessaria est, ut pectus muniat, spiritum roboret, virtutes perficiat. Nemo potest cognoscere quantum valeat, nisi tribulationibus exerceatur. Non est sapiens, qui non est patiens) (nowość)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae, sive Catechismus ad usum seminariorum (uzupełniono)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae... Pars I. Sectio I. Caput XXXI. De duodecimo articulo, Vita et Morte aeterna. Vitam aeternam. Amen. (QUAESTIO. 1. 1. Dic in compendio quidnam hoc articulo profiteamur? R. Justis et electis post hanc aerumnosam brevemque vitam, feliciorem aliam esse repositam quae finem numquam sit habitura: dum interim impios exspectat miseria, supplicium, ac mors aeterna. Q. 2. Ut a terribiliori initium fiat, quid aeternae mortis damnatio secum trahit? R. Primo quidem sempiternum a conspectu benignissimi Creatoris exilium, sine ulla spe reconciliationis unquam futurae, quod quidem damnatorum omnium supplicium est longe maximum. Deinde horribilem illum conscientiae vermem, rodentem semper et numquam consumentem, id est, dirissimos animi remorsus de criminibus anteactis, neglectoque misericordiae tempore, quo per poenitentiam venia obtineri potuisset. Denique cruciatus animi et corporis, ab irato Deo pro ratione meritorum inflictos, quos in immensum auget, perpetuum impiorum omnium malignorumque spirituum in eodem carcere teterrimo et acerbissimo igne contubernium, cum plena convictione haec omnia tam luctuosa supplicia, tam diu duratura, quam erit Deus. Q. 3. Quid vero vita aeterna? R. AEternae vitae nomine hoc loco, non tantum animae et corporis perpetua conjunctio intelligitur (quippe quae et reprobis omnibus futura est communis, quaeque in his sempiterna potius mors est quam vita) sed vera ac perpetua totius hominis beatitudo, id est, supremi boni, ipsius inquam, Dei T. O. M. aeterna possessio) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis per omnes anni liturgici dies distributa seu Meditationes ex operibus S. Thomae depromptae (uzupełniono)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... Christus in hac vita secundum legem conversatus est. (Dicitur Matth. 5, 17: Nolite putare quoniam veni solvere legem aut prophetas; non veni solvere, sed adimplere. Quod exponens Chrysostomus dicit: Legem implevit 1° quidem nihil transgrediendo legalium; 2° justificando per fidem, quod lex per litteram facere non valebat. Christus in omnibus secundum legis praecepta conversatus est. In cujus signum etiam voluit circumcidi: circumcisio enim est quaedam protestatio legis implendae, secundum illud Gal. 5, 3: Testificor omni homini circumcidenti se, quoniam debitor est universae legis faciendae. Voluit autem Christus secundum legem conversari: 1° quidem ut legem veterem approbaret; 2° ut eam observando, in seipso consummaret et terminaret, ostendens quod ad seipsum erat ordinata; 3° ut Judaeis occasionem calumniandi subtraheret; 4° ut homines a servitute legis liberaret, secundum illud Gal. 4, 4: Misit Deus Filium suum factum sub lege, ut eos qui sub lege erant redimeret) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones (uzupełniono)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De vitiis et peccatis secundum se. (Utrum peccatum simul possit esse cum virtute. Co. – Mortale peccatum non potest simul esse cum virtutibus infusis sicut cum acquisitis, veniale tamen cum utrisque esse potest) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De peccatorum distinctione. (Utrum peccatum convenienter distinguatur in peccatum in Deum, in seipsum, et in proximum. Co. – Cum omnia peccata sint actiones inordinatas contra eum qui in homine esse deberet ordinem ad Deum, ad seipsum, vel ad proximum, recte in peccata in Deum, in seipsum, et in proximum distinguuntur) (nowość)


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(3, 7, 17 i 30 września 2017)
Bp Donald J. Sanborn. "Kardynał" Raymond Burke zapowiada "formalną korektę" niemoralnego nauczania pseudopapieża Bergoglio ( PDF )
Ks. Jerzy Patiss SI. Podręcznik do rozmyślań i kazań na niedziele całego roku
P. Georgius Patiss SI. 
Materiae meditationum et concionum ex Evangeliis et Epistolis Dominicarum
Ks. Ludwik Kösters SI. 
Kościół wiary naszej
Fr. Thomas Maria Zigliara OP, S. R. E. Cardinalis. 
Propaedeutica ad sacram Theologiam in usum scholarum, seu tractatus de ordine supernaturali
Ks. Jan Domaszewicz
.
 Ze skarbnicy wiedzy teologicznej. Studium dogmatyczne na podstawie św. Tomasza, Doktora Anielskiego
Amicus Veritatis. 
Bóg żydów. - Kto jest bogiem żydów?
Bp Józef Sebastian Pelczar. 
Kazanie na uroczystość Narodzenia Najświętszej Panny Maryi. Najświętsza Panna Maryja jest wzorem i Mistrzynią doskonałości

(14, 25 i 26 sierpnia 2017)

Św. Franciszek Salezy, Biskup i Książę Genewy, Doktor Kościoła. 
Filotea, czyli Droga do życia pobożnego
Ks. Józef Wereszczyński, Biskup Kijowski, Opat Benedyktyński w Sieciechowie. 
Gościniec pewny niepomiernym moczygębom, a omierzłym wydmikuflom świata tego, do prawdziwego obaczenia, a zbytków swych pohamowania, z Pisma św. i z rozmaitych autorów zebrany ( PDF )
Ks. Jakub Górka.
Cześć Maryi. O pobudkach i środkach nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny. (Wydanie pierwsze)
Bp Donald J. Sanborn. 
Możliwe scenariusze dla Bractwa założonego przez abpa Lefebvre'a ( PDF )
P. Franciscus Suarez SI
.
Defensio Fidei catholicae et apostolicae adversus Anglicanae sectae errores
Ks. Józef Stanisław Adamski SI
Siła łaski uczynkowej: dostatecznej i skutecznej. Skuteczność łaski uczynkowej w systemie tomistów i molinistów ( PDF )
P. Christianus Pesch SI. 
De efficacia gratiae actualis ( PDF )
Bp Józef Sebastian Pelczar. Kazanie na uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Panny Maryi. Chwała Najświętszej Panny Maryi w Niebie i na ziemi.

(30 lipca 2017)

Ks. Józef Stanisław Adamski SIZnaczenie odpustów; - ich źródła, - warunki zyskania. Kazanie na święto Najświętszej Panny Maryi Anielskiej (Porcjunkula) ( PDF )

(16 lipca 2017)
Ks. Józef Stanisław Adamski SIZnaczenie Szkaplerza św.; jego skuteczność. Kazanie na święto Matki Boskiej Szkaplerznej ( PDF )

(8 lipca 2017)

Prawdomir. Gdzie prawda? I. Rozmowy wśród podróżnych o najważniejszych a najczęściej zaczepianych prawdach wiary katolickiej
Bp Jan Piotr Camus
.
Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego
O. Fryderyk William Faber
.
Postęp duszy, czyli wzrost w świętości
Bp Jakub Benignus Bossuet. 
Wykład nauki katolickiego Kościoła względem tych Wiary artykułów, o które dysydenci, osobliwie kalwini się spierają
Jacobus Benignus Bossuet, Episcopus Meldensis. 
Doctrinae catholicae, de iis argumentis, de quibus controversiae sunt, expositio
Ks. Antoni Langer SI
Pojęcie o Bogu w chrześcijaństwie i u filozofów ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Bergoglio peroruje o niewolnictwie, karze śmierci i usprawiedliwia cudzołóstwo ( PDF )
S. Robertus Cardinalis Bellarminus SI, Doctor Ecclesiae. 
Disputationes de controversiis Christianae Fidei adversus hujus temporis Haereticos. Ad quos electio summi Pontificis pertinet, si Cardinales nulli essent etc. ( PDF )
"Posłaniec Serca Jezusa". Biskupi niemieccy o skromności ( PDF )

(24 czerwca 2017)
Ks. Jan Badeni SIŚw. Cyprian Kartagiński i karność Kościoła w III wieku ( PDF )
Ks. Józef Stanisław Adamski SI
Usposobienie duszy do nawiedzin Bożych. Kazanie na święto Nawiedzenia Matki Najświętszej ( PDF )

(16 czerwca 2017)
Ks. Anthony Cekada
Czy powinienem uczestniczyć we Mszy, w której wymienia się w Kanonie imię "papieża Franciszka"? Sedewakantyści powinni być konsekwentni, zwłaszcza z nastaniem Bergoglio ( PDF )
P. Christianus Pesch SI
De membris Ecclesiae

(11 czerwca 2017)

Ks. Dr Maciej Sieniatycki
Cel i środki do celu Kościoła ( PDF )
Ks. Dr Maciej Sieniatycki
Pojęcie katolickie o członkach Kościoła ( PDF )
Dr. Franciscus Egger, Episcopus Brixinensis et Princeps. 
Infideles et haeretici publici certe non sunt membra Ecclesiae ( PDF )

(4 czerwca 2017)

Ks. Piotr Skarga SI. 
Kazania na niedziele i święta całego roku
O. Maurycy Meschler SI
.
Dar Zielonych Świąt. Rozmyślania o Duchu Świętym
Sac. Antonius Martinet. Institutiones Theologicae ad usum seminariorum
"Tygodnik Soborowy". 
Walka i Zwycięstwo ( PDF )
Ks. Dr Maciej Sieniatycki
Modernizm w książce polskiej ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Ioannes Paulus II haereticus est! - Jan Paweł II jest kacerzem! ( PDF )
"Manuale Precum in usum Theologorum". 
Meditationes

(24 maja 2017)

Ks. Józef Stanisław Adamski SI. Opieka Matki Najświętszej nad wiernymi. Kazanie na święto Najświętszej Panny Maryi, Wspomożenia wiernych ( PDF )

(21 maja 2017)
"Rivarol". Kryzys we francuskim dystrykcie Bractwa Św. Piusa X (FSSPX) ( PDF )

(6 maja 2017)
Bp Donald J. Sanborn. Błędy doktrynalne omylników z antyinfallibilistycznego "ruchu oporu" i popieranie cudzołóstwa przez "kardynała" modernistycznego Neokościoła ( PDF )
Ks. Dr Maciej Sieniatycki. 
Dogmatyka katolicka
Ks. Dr Jan Szymeczko. 
Etyka katolicka
Ks. Dr Maciej Sieniatycki
Główne zasady etyki Kanta a etyka chrześcijańska ( PDF )
"Przegląd Katolicki". 
Protestancki pastor "ekskomunikuje" kobietę nawróconą na katolicyzm
"Tygodnik Soborowy". 
Nieomylność papieska i niemiecka teologia ( PDF )
Ks. Piotr Skarga SI. 
O świętej monarchii Kościoła Bożego i o pasterzach i owcach. Kazanie na wtórą Niedzielę po Wielkiejnocy ( PDF )
P. Petrus Skarga SI. 
De Sancta Ecclesiae Dei Monarchia et de Pastoribus et Ovibus. Concio pro Dominica secunda post Pascha ( PDF )
Adam L. Szymański. 
Fałszywa metoda ( PDF )
Tomasz a Kempis.
De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa
Thomas a Kempis.
De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita

(22 kwietnia 2017)

"Trento".
Stanowisko Teologiczne Trydenckiego Bractwa Kapłańskiego ( PDF )
Ks. Marian Morawski SI.
Słowo prawdy ( PDF )

(2 kwietnia 2017)
Kardynał Jan Bona OCist. Feniks odrodzony czyli Ćwiczenia duchowne
Psalterium Davidis cum brevi ac succincta paraphrasi
 ex Bellarmini Commentario deprompta
Ecclesiae Magisterium.
 Papież Pius XII
Encyklika "Sacra Virginitas" o Świętym Dziewictwie ( PDF )
Ecclesiae Magisterium.
 Pius Papa XII
Litterae Encyclicae "Sacra Virginitas" de Sacra Virginitate
Bp Moises Carmona Rivera. 
Jak wygląda sytuacja po oszukańczym "soborze" pompatycznie nazwanym Soborem Watykańskim II? ( PDF )
Ks. Daniel A. Perez Gómez. 
Homilia z konsekracji biskupiej Jego Ekscelencji Martina Dávila Gandara ( PDF )
Wielki i Święty Tydzień, według obrządku świętego rzymsko-katolickiego Kościoła.
 Z dołączeniem niektórych szczegółów o ceremoniach, w te dni święte sprawowanych
O. Stanisław Wójcik CSsR
Wielki Tydzień według porządku wznowionego. Ordo Hebdomadae Sanctae instauratus. Tekst łaciński z polskim przekładem i objaśnieniami
Ks. Kevin Vaillancourt. 
Który ryt jest właściwy? Dlaczego w wielu tradycyjnych kaplicach słusznie używa się "poprawionych" obrzędów liturgicznych z czasów Piusa XII ( PDF )
Ks. Prof. Eugeniusz Dąbrowski. 
Nowy Psałterz w ogniu dyskusji ( PDF )
Ks. Jan Nepomucen Opieliński. 
Ekskomuniki Konstytucji "Apostolicae Sedis" ( PDF )
Ks. Jan Nepomucen Opieliński. 
Ekskomunika na heretyków, apostatów i ich wspólników ( PDF )
Ks. Maciej Józef Scheeben, O. Euzebiusz Nieremberg SI
.
Uwielbienia łaski Bożej. (Wydanie drugie)

(25 marca 2017)

Ks. Józef Stanisław Adamski SI. 
Potrójny sojusz Słowa wcielonego z ludzkością. Kazanie na uroczystość Zwiastowania Najświętszej Panny Maryi ( PDF )

(1 marca 2017)
Ks. Piotr Pękalski
Żywoty Świętych Patronów polskich. Wydanie pierwsze
Bp Martin Dávila Gandara. 
Nowe metody światowej rewolucji. Obojętność i niedowiarstwo religijne ( PDF )
Jérôme Bourbon.
"Synod o rodzinie": błogosławieństwo udzielone cudzołóstwu! ( PDF )
"Przegląd Kościelny". 
Kilka słów o historii dogmatów ( PDF )
"Przegląd Kościelny". 
Kardynał Franzelin ( PDF )
Ks. Władysław Michał Dębicki. 
Filozofia nicości. Rzecz o istocie buddyzmu ( PDF )
S. Vincentius Ferrerius OP.
Tractatus de vita spirituali ( PDF )
Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe o Składzie Apostolskim, Przykazaniach Boskich i Kościelnych, o Modlitwie Pańskiej i Sakramentach

KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF

PISMO ŚWIĘTE I HISTORIA BIBLIJNA

PATROLOGIA. OJCOWIE KOŚCIOŁA

ŚW. TOMASZ Z AKWINU I INNI DOKTORZY KOŚCIOŁA

KATECHIZMY KATOLICKIE I NAUKI KATECHIZMOWE

ŻYDZI, POGANIE, APOSTACI, HERETYCY I SCHIZMATYCY POZA ARKĄ ZBAWIENIA!

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Jezus Chrystus, Zbawiciel świata ( PDF )

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości ( PDF )

Kodeks Prawa Kanonicznego. Papież Pius IV. Wyznanie Wiary katolickiej ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii ( PDF )

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami) ( PDF )

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych ( PDF )

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła.Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy) ( PDF )

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm rzymsko-katolicki ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dziewięć nauk o Sercu Jezusowym, jako Sercu Kościoła ( PDF )

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie ( PDF )

Potępienie gallikanizmu. Mały katechizm o Nieomylności Najwyższego Pasterza ( PDF )

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła ( PDF )

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

Henryk Hello. Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia - wolność wyznania - wolność prasy - wolność nauczania ( PDF )

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści

Ks. Andrzej Macko. Znaczenie encykliki o modernizmie ( PDF )

Ks. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół

Ks. Anthony Cekada. Tradycjonaliści, nieomylność i Papież ( PDF )