DROGA DO NIEBA

 

DZIEŁO KARDYNAŁA BONY,

 

W RODZAJU TOMASZA À KEMPIS,

 

TŁUMACZONE Z ŁACIŃSKIEGO

 

PRZEZ

 

X. A. S. KRASIŃSKIEGO

 

Biskupa Wileńskiego, Św. Teologii Doktora

 

––––––

 

Treść

 

Dedykacja

 

Tłumacz do czytelnika

 

Rozdział I. O najwyższym celu człowieka. Jaka droga wiedzie do niego

 

Rozdział II. O obraniu przewodnika. Jakim ten być powinien

 

Rozdział III. O oczyszczeniu się z grzechów. Rozmyślanie o śmierci i wieczności jest najskuteczniejszym na chorobę duszy lekarstwem

 

Rozdział IV. O niewstrzemięźliwości

 

Rozdział V. O rozwiązłości

 

Rozdział VI. O łakomstwie. Jego cechy. Porównanie ubogiego z bogatym. Próżność i zawód w bogactwach

 

Rozdział VII. O gniewie

 

Rozdział VIII. O zazdrości

 

Rozdział IX. O pysze, wyniosłości i próżnej chwale

 

Rozdział X. O panowaniu nad ciałem i zmysłami

 

Rozdział XI. O straży języka

 

Rozdział XII. O uczuciach wewnętrznych

 

Rozdział XIII. O miłości

 

Rozdział XIV. Czego pragnąć, a czego unikać potrzeba

 

Rozdział XV. O radości i smutku

 

Rozdział XVI. O nadziei i rozpaczy

 

Rozdział XVII. O bojaźni

 

Rozdział XVIII. O władzach umysłowych

 

Rozdział XIX. O postępie w cnotach

 

Rozdział XX. O osobności

 

Rozdział XXI. O wierze, nadziei i miłości

 

Rozdział XXII. O roztropności

 

Rozdział XXIII. O sprawiedliwości i bogobojności

 

Rozdział XXIV. Przywiązanie do rodzeństwa. Uszanowanie starszych. Posłuszeństwo. Wdzięczność

 

Rozdział XXV. O prawdzie. O prostocie. O rzetelności

 

Rozdział XXVI. O przyjaźni

 

Rozdział XXVII. O szczodrobliwości i wspaniałości (nowość)

 

Rozdział XXVIII. O mocy duszy

 

Rozdział XXIX. O wielkości duszy

 

Rozdział XXX. O cierpliwości

 

Rozdział XXXI. O wstrzemięźliwości

 

Rozdział XXXII. O łagodności i łaskawości

 

Rozdział XXXIII. O skromności

 

Rozdział XXXIV. O pokorze

 

Rozdział XXXV. O doskonałości

 

–––––––––––

 

 

Droga do nieba. Dzieło kardynała Bony, w rodzaju Tomasza à Kempis, tłumaczone z łacińskiego przez X. A. S. Krasińskiego Biskupa Wileńskiego, Ś. Teologii Doktora. Wydanie drugie. Wilno. Nakład Maurycego Orgelbranda. 1863, str. II+226+II. (1)

 

(Pisownię i słownictwo nieznacznie uwspółcześniono).

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Pozwolenie Władzy Duchownej:

 

Z polecenia JW. Biskupa Delkoneńskiego, Sufragana Trockiego, Rządzącego Diecezją Wileńską i Kawalera, Jana Cywińskiego, czytałem przekład z języka łacińskiego na polski, dzieło Kardynała Jana Bony, w którym nic nie zawiera się przeciwnego nauce Rzymsko-Katolickiego Kościoła.

 

Datt. 1845, Grudnia 23 dnia.

 

X. Józef Krukowski,

 

Kanclerz Diecezji Wileńskiej.

 

Świadectwo to WJX. Krukowskiego, Kanclerza Diecezji Wileńskiej, potwierdzam.

 

Wilno, d. 24 Grudnia, 1845 r.

 

Biskup Rządzący Diecezją Wileńską,

 

X. Jan Cywiński.

 

N. 320.

 

Na mocy polecenia JW. Pasterza, niniejszą książkę przeczytałem, i jako w duchu Bożym ułożoną, sądzę być nader zbawienną i godną przedrukowania.

 

Wilno, 21 Lutego 1860 r.

 

X. Antoni Żyszkowski,

 

Pr. Officjał.

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Przypisy:

(1) "Bona Jan, kardynał, urodził się 12 października 1609 r. w Mondovi w Piemoncie jako potomek starożytnej rodziny francuskiej. Ojciec przeznaczył go na żołnierza. On jednak, czując powołanie do życia duchownego wstąpił w piętnastym roku życia do kongregacji reformatów św. Bernarda (Bernardini), złożył 2 sierpnia 1627 śluby zakonne, i wybrany został po kolei przeorem, opatem i trzykrotnie generałem swego zakonu. Ofiarowane sobie przez księcia Sabaudii biskupstwo Asti odrzucił, natomiast oddawał Kościołowi za Aleksandra VII i Klemensa IX, jako członek Kongregacji indeksu, obrzędów, inkwizycji, odpustów i relikwij swą uczonością cenne usługi, za które Klemens IX mianował go 1669 r. kardynałem-kapłanem tituli S. Salvatoris in Lauro. Miejsce tego tytułu zajął za Klemensa X tytuł ówczesnego klasztoru reformatów S. Bernardi alle Terme. Tam rezydując umarł 28 października 1674 r. Jako pisarz historyczny cennych rozpraw do Spicilegium d'Archery'ego, do Acta Sanctorum i wydań rozmaitych Ojców Kościoła. Daleko większą sławę zdobył jednak sobie jako autor liturgiczny i ascetyczny. Główne jego prace liturgiczne są: Psallentis ecclesiae harmonia. Tractatus historicus, symbolicus, asceticus de divina psalmodia etc., Romae i Rerum liturgicarum libri II, Romae 1687. Jako autor ascetyczny Bona wsławił się przede wszystkim swymi dziełami: Via compendii ad Deum per motus anagogicos et preces jaculatorias, Romae 1687 i Principia et documenta vitae christianae". – Kazimierz Pufke. (Artykuł z: "Podręczna Encyklopedia Kościelna" opracowana pod kierunkiem ks. ks. Stan. Galla, Jana Niedzielskiego, Henr. Przezdzieckiego, Ant. Szlagowskiego, Ant. Tauera i redaktora ks. Zygmunta Chełmickiego. B-C. Tom V–VI. Warszawa 1905, ss. 44-45). (2)

 

(2) Por. 1) Jan kard. Bona OCist., a) Manuductio ad coelum, medullam continens Sanctorum Patrum, et veterum philosophorum. b) Opuscula ascetica selecta. c) O rozpoznawaniu duchów. d) Strzeliste akty wiary.

 

2) Inne przekłady Manuductio ad coelum na język polski: a) Kardynała Jana Bony Przewodnik do nieba. Przełożył ks. Dr. Jan Bernacki. Tarnów 1900. b) Przewodnik do nieba wyborniejsze zawierający zdania Ojców świętych Kościoła i filozofów dawnych, ułożony przez Jana Bona; tł. z jęz. łac. przez S. S. [Stanisław Snarski]. T. 1-2. Wilno 1844. c) Przewodnia do nieba prowadząca, drogę nieomylną przez skuteczny sposób do doyścia zbawienia otwierająca. Z francuskiego na polski język przez Damę przetłumaczona. Roku Pańskiego 1744. Do druku podana. W Lublinie w Drukarni Collegium Societatis Jesu 1745.

 

3) Tomasz à Kempis, De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa.

 

4) O. Tilmann Pesch SI, Chrześcijańska filozofia życia.

 

5) O. Jan Tauler OP, Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku.

 

6) O. J. Petitdidier SI, Ćwiczenia duchowne według normy św. Ignacego Loyoli.

 

7) Św. Alfons Maria Liguori, Doktor Kościoła, O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy.

 

8) Ks. Wawrzyniec Scupoli, Utarczka duchowa czyli nauka poznania, pokonania samego siebie, i dojścia do prawdziwej doskonałości chrześcijańskiej.

 

9) Bp Jan Piotr Camus, Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego.

 

10) Ks. Alfons Rodriguez SI, O doskonałości chrześcijańskiej.

 

11) Ks. Karol Żelazowski, Bądźcie doskonałymi. (Na podstawie dzieła Scaramelli'ego pod tytułem "Direttorio ascetico").

 

(Przypisy od red. Ultra montes).

 

© Ultra montes (www.ultramontes.pl)

Cracovia MMXV-MMXVII, Kraków 2015-2017

POWRÓT DO STRONY GŁÓWNEJ: